فاطيما كريمي: دستت را روی قلبت می‌گذاری و داخل می‌شوی. السلام علیک یا قاسم‌بن الحسن(ع).
کوه‌های دربند تهران افتخار دارند تنها سر مبارك امامزاده قاسم را در خود نگه دارند. مردم دورتادور ضریح را طواف می‌کنند و چشم‌ها در آینه‌های 3 گوش گم می‌شود و بوی عطر مناجات فضای شبستان امامزاده را پر می‌کند. دست بر میله‌های آهنی می‌کشی، سرت را جلوتر می‌آوری، از لابه‌لای ضریح آهنی، تابوت منبتکاری شده‌ای را می‌بینی که فضای داخل ضریح را گرفته و قرآن‌های قدیمی که روی تابوت، شاهدی بر وجود عزیزی است. قاسم ابن الحسن مجتبی از نوادگان امام حسن (ع) بوده که پیکر مطهرش در عراق و سرش اینجا در دل کوه دربند است!
اینها را خادم امامزاده می‌گوید. او 6 سال تمام هر روز ساعت 8 صبح از شهرری می‌آید تا پذیرای میهمانان امامزاده باشد و مهم‌تر از آن اجازه ندهد برخي آرامش زائران تهرانی را بر هم زنند. مرتب مراقب است که کودک بازیگوش خطایی نکند. به دنبالش می‌رود تا بگوید مفاتیح را سر جایش بگذارد. پیرزنی صورتش را به ضریح چسبانده و مدام می‌گوید: یا امامزاده شافا ورده.... دلش می‌شکند و اجازه می‌دهد آزادانه اشک بر پهنای صورتش بدود، دلش آرام می‌گیرد. چادر گلی سفید رنگ را بر سر می‌اندازد و قامت به نماز می‌بندد. دختر 15 ساله‌ای که حالا نماز زیارتش را هم خوانده به گوشه شبستان می‌رود. همان‌جا فضای خالی و پرتی پشت دیوار وجود دارد که جای دنجی برای دخترانی مثل اوست، سرش را به دیوار می‌چسباند. مدتی برق شیطنت چشمانش، پشت اشک‌های دل گرفته‌اش پنهان می‌شود. دلنوشته‌های دخترکان را می‌خواند که روی دیوار با هر چه در دستشان بوده، نوشته‌اند... یا امامزاده قاسم مرا و همه جوان‌ها را خوشبخت کن... یا امامزاده کمک کن تا دفعه بعد با خودش بیام....
پیرزن حالا دیگر نماز قضای ظهرش را هم خوانده، دست می‌کشد بر میله‌های روی زمین تا نشان دهد زیرزمین اینجا هم میزبان آقایی است. سر را پایین می‌آورد تا برای چندمین بار داخل زیرزمین را ببیند. نور سبز رنگی، قالیچه، لاله و پول‌هایی که حاجتمندان نذر کرده‌اند را احاطه کرده است. می‌گوید: اینجا قبر آقا سیدیحیی از خاندان ثقهًْ السلام است که نوه‌اش هم همین‌‌جا کنار ضریح امامزاده دفن شده است. همانطور که فرش را بالا می‌زند تا سنگ قبر نوه آقا سیدیحیی تقوی را به من نشان دهد، ادامه می‌دهد: هر دوی این افراد خادمان امامزاده قاسم بودند، آنقدر با سواد و با کراماتند که هر حاجتی بخواهی دعا می‌کنند تا خداوند به تو بدهد. بیا دختر... بیا و دستت را بزن به سنگ قبرش و فاتحه‌ای بخوان. دست راستم را مي‌چسبانم روی سنگ سفید. زیر لب دعا می‌کند برای خوشبختی جوان‌ها و من.جای آن دختر جوان گوشه شبستان را چند زن سالخورده اهل شمیرانات گرفته‌اند. کنار مزار 3 شهید دوران دفاع مقدس می‌روم و با جمع و تفریقی ساده درمی‌‌یابم یکی از آنها تنها 20 سال داشته است و به همراه 2 شهید سی و چند ساله دیگر روز 23 خرداد 3 سال پیش در جوار امامزاده قاسم (ع) به خاک سپرده شده‌اند. سرم را از روی قبرها بلند می‌کنم و نگاهم را از میان آجر چین‌های دور تا دور حیاط به بیرون می‌اندازم. تهران با هوای خاکستری رنگش زیر پای زائران است، با همه خیابان‌های طول و درازش و ساختمان‌های بلند و کوتاهی که در بالا رفتن از یکدیگر سبقت می‌گیرند. حالا دیگر خورشید رنگ قرمزش را نثار درخت توت امامزاده و ساختمان‌های دربند می‌کند. هوا خنک‌تر شده و مردم دیگر برای فرار از داغی آفتاب سر ظهر مجبور نیستند زیر سایه پهن درختان توت پناه بگیرند. از کنار مردمی که آمده‌اند از هوای دلپذیر غروب در کنار امامزاده لذت ببرند، می‌گذرم. هر کدام سبدی خوراکی و قالیچه‌ای در دست دارند. دور تا دور حیاط پر شده از هم محله‌ای‌های امامزاده قاسم(ع). حیاط شلوغ با حوض‌هایی که فواره‌هایش نای بلند شدن ندارند را پشت سر می‌گذارم. به دوراهی‌ای می‌رسم که وقتی می‌آمدم متوجه آن نشده بودم. سمت چپ به امامزاده راه دارد و سمت راست کوچه‌ای است رو به بالا و پنجره‌ای که تزئینش توجه هر عابری را به خود جلب می‌کند؛ گلدان‌های مصنوعی کنار گل‌های طبیعی پیچ و شمعدانی. لباس آویزان شده به حدی آفتاب خورده که رنگ از رخسارش پریده و چند فانوس قدیمی که فضای یک پنجره کوچک بالای بنگاه معاملات ملکی را تشکیل می‌دهد. زنی با سبد سبزی از کنارم رد می‌شود و نگاه تندش را بر صورتم می‌اندازد. چشمان کنجکاوانه مرا می‌بیند. سر تا پایم را ورانداز می‌کند و می‌گوید: اینجا پیرمردی زندگی می‌کند که دخترهای فراری را پناه می‌دهد! از جلوی در این خانه دور شو برایت حرف در می‌آورند! به همان دوراهی باز می‌گردم. چشمم به تابلوی سبز رنگی می‌خورد که راه امامزاده را نشان می‌دهد. فکر می‌کنم چه دخترانی که سر این دوراهی قرار می‌گیرند. آیا آن دخترکانی که پنجره معنادار پیرمرد را می‌بینند، نگاهی هم به تابلوی امامزاده می‌اندازند؟ گزارش «وطن امروز» از امامزاده‌اي در شميران
آرمیده در کوه
فاطيما كريمي: دستت را روی قلبت می‌گذاری و داخل می‌شوی. السلام علیک یا قاسم‌بن الحسن(ع).
کوه‌های دربند تهران افتخار دارند تنها سر مبارك امامزاده قاسم را در خود نگه دارند. مردم دورتادور ضریح را طواف می‌کنند و چشم‌ها در آینه‌های 3 گوش گم می‌شود و بوی عطر مناجات فضای شبستان امامزاده را پر می‌کند. دست بر میله‌های آهنی می‌کشی، سرت را جلوتر می‌آوری، از لابه‌لای ضریح آهنی، تابوت منبتکاری شده‌ای را می‌بینی که فضای داخل ضریح را گرفته و قرآن‌های قدیمی که روی تابوت، شاهدی بر وجود عزیزی است. قاسم ابن الحسن مجتبی از نوادگان امام حسن (ع) بوده که پیکر مطهرش در عراق و سرش اینجا در دل کوه دربند است!
اینها را خادم امامزاده می‌گوید. او 6 سال تمام هر روز ساعت 8 صبح از شهرری می‌آید تا پذیرای میهمانان امامزاده باشد و مهم‌تر از آن اجازه ندهد برخي آرامش زائران تهرانی را بر هم زنند. مرتب مراقب است که کودک بازیگوش خطایی نکند. به دنبالش می‌رود تا بگوید مفاتیح را سر جایش بگذارد. پیرزنی صورتش را به ضریح چسبانده و مدام می‌گوید: یا امامزاده شافا ورده.... دلش می‌شکند و اجازه می‌دهد آزادانه اشک بر پهنای صورتش بدود، دلش آرام می‌گیرد. چادر گلی سفید رنگ را بر سر می‌اندازد و قامت به نماز می‌بندد. دختر 15 ساله‌ای که حالا نماز زیارتش را هم خوانده به گوشه شبستان می‌رود. همان‌جا فضای خالی و پرتی پشت دیوار وجود دارد که جای دنجی برای دخترانی مثل اوست، سرش را به دیوار می‌چسباند. مدتی برق شیطنت چشمانش، پشت اشک‌های دل گرفته‌اش پنهان می‌شود. دلنوشته‌های دخترکان را می‌خواند که روی دیوار با هر چه در دستشان بوده، نوشته‌اند... یا امامزاده قاسم مرا و همه جوان‌ها را خوشبخت کن... یا امامزاده کمک کن تا دفعه بعد با خودش بیام....
پیرزن حالا دیگر نماز قضای ظهرش را هم خوانده، دست می‌کشد بر میله‌های روی زمین تا نشان دهد زیرزمین اینجا هم میزبان آقایی است. سر را پایین می‌آورد تا برای چندمین بار داخل زیرزمین را ببیند. نور سبز رنگی، قالیچه، لاله و پول‌هایی که حاجتمندان نذر کرده‌اند را احاطه کرده است. می‌گوید: اینجا قبر آقا سیدیحیی از خاندان ثقهًْ السلام است که نوه‌اش هم همین‌‌جا کنار ضریح امامزاده دفن شده است. همانطور که فرش را بالا می‌زند تا سنگ قبر نوه آقا سیدیحیی تقوی را به من نشان دهد، ادامه می‌دهد: هر دوی این افراد خادمان امامزاده قاسم بودند، آنقدر با سواد و با کراماتند که هر حاجتی بخواهی دعا می‌کنند تا خداوند به تو بدهد. بیا دختر... بیا و دستت را بزن به سنگ قبرش و فاتحه‌ای بخوان. دست راستم را مي‌چسبانم روی سنگ سفید. زیر لب دعا می‌کند برای خوشبختی جوان‌ها و من.جای آن دختر جوان گوشه شبستان را چند زن سالخورده اهل شمیرانات گرفته‌اند. کنار مزار 3 شهید دوران دفاع مقدس می‌روم و با جمع و تفریقی ساده درمی‌‌یابم یکی از آنها تنها 20 سال داشته است و به همراه 2 شهید سی و چند ساله دیگر روز 23 خرداد 3 سال پیش در جوار امامزاده قاسم (ع) به خاک سپرده شده‌اند. سرم را از روی قبرها بلند می‌کنم و نگاهم را از میان آجر چین‌های دور تا دور حیاط به بیرون می‌اندازم. تهران با هوای خاکستری رنگش زیر پای زائران است، با همه خیابان‌های طول و درازش و ساختمان‌های بلند و کوتاهی که در بالا رفتن از یکدیگر سبقت می‌گیرند. حالا دیگر خورشید رنگ قرمزش را نثار درخت توت امامزاده و ساختمان‌های دربند می‌کند. هوا خنک‌تر شده و مردم دیگر برای فرار از داغی آفتاب سر ظهر مجبور نیستند زیر سایه پهن درختان توت پناه بگیرند. از کنار مردمی که آمده‌اند از هوای دلپذیر غروب در کنار امامزاده لذت ببرند، می‌گذرم. هر کدام سبدی خوراکی و قالیچه‌ای در دست دارند. دور تا دور حیاط پر شده از هم محله‌ای‌های امامزاده قاسم(ع). حیاط شلوغ با حوض‌هایی که فواره‌هایش نای بلند شدن ندارند را پشت سر می‌گذارم. به دوراهی‌ای می‌رسم که وقتی می‌آمدم متوجه آن نشده بودم. سمت چپ به امامزاده راه دارد و سمت راست کوچه‌ای است رو به بالا و پنجره‌ای که تزئینش توجه هر عابری را به خود جلب می‌کند؛ گلدان‌های مصنوعی کنار گل‌های طبیعی پیچ و شمعدانی. لباس آویزان شده به حدی آفتاب خورده که رنگ از رخسارش پریده و چند فانوس قدیمی که فضای یک پنجره کوچک بالای بنگاه معاملات ملکی را تشکیل می‌دهد. زنی با سبد سبزی از کنارم رد می‌شود و نگاه تندش را بر صورتم می‌اندازد. چشمان کنجکاوانه مرا می‌بیند. سر تا پایم را ورانداز می‌کند و می‌گوید: اینجا پیرمردی زندگی می‌کند که دخترهای فراری را پناه می‌دهد! از جلوی در این خانه دور شو برایت حرف در می‌آورند! به همان دوراهی باز می‌گردم. چشمم به تابلوی سبز رنگی می‌خورد که راه امامزاده را نشان می‌دهد. فکر می‌کنم چه دخترانی که سر این دوراهی قرار می‌گیرند. آیا آن دخترکانی که پنجره معنادار پیرمرد را می‌بینند، نگاهی هم به تابلوی امامزاده می‌اندازند؟ ارسال نظر
پربیننده