نوبل شیمی و پزشکی
برای کشف اسرار حیات
آکادمی سلطنتی علوم سوئد، جایزه نوبل شیمی امسال را به ونکاترامان راماکریشنان، توماس اشتیتز و آدا یوناس برای تحقیقات درباره ساختار و عملکرد ریبوزوم اهدا کرد. یکی از اصلی‌ترین پرسش‌ها درباره حیات، این است که چطور کدهای ژنتیکی موجود در DNA به عملکردهای شیمیایی درون موجودات زنده تبدیل می‌شوند. پاسخ این پرسش در عملکرد ریبوزوم‌ها نهفته است که اطلاعات نهفته در DNA را به فرآیندهای حیاتی ترجمه می‌کنند. این 3 دانشمند توانسته‌اند نشان دهند که ریبوزوم چه شکلی است و عملکردش در مقیاس اتمی چگونه است. هر 3 پژوهشگر با استفاده از روش بلورنگاری تابش ایکس توانسته‌اند موقعیت هریک از صدهاهزار اتم تشکیل‌دهنده ریبوزوم را نقشه‌برداری کنند. درک ژرف‌ترین عملکردهای ریبوزوم مرحله‌ای مهم در درک علمی حیات است و از هر نوع اطلاعات و دانش جدید می‌توان به سرعت در کاربردهایی عملی سود جست. بسیاری از داروها و آنتی‌بیوتیک‌ها با ممانعت از عملکرد ریبوزوم‌های باکتری مهاجم می‌توانند بیماری‌های مختلف را درمان کنند. وقتی ریبوزوم فعالی وجود نداشته باشد، باکتری‌ها هم نمی‌توانند دوام بیاورند و به همین دلیل است که ریبوزوم به مهم‌ترین هدف برای آنتی‌بیوتیک‌های جدید تبدیل شده است. برندگان نوبل شیمی امسال موفق شده‌اند مدل‌هایی 3 بعدی از چگونگی اتصال آنتی‌بیوتیک‌های مختلف به ریبوزوم تهیه کنند که امروز برای تولید آنتی‌بیوتیک‌های جدید استفاده می‌شود. اینچنین، آنها نقشی مستقیم در نجات جان انسان‌ها و کاهش درد در جامعه انسانی ایفا می‌کنند.
آشنایی با دانشمندان
ونکاترامان راماکریشنان: در سال 1331 در چیدامبارام هند متولد شد. دکترای فیزیک خود را در سال 1355 از دانشگاه اوهایو در ایالات متحده دریافت کرد و هم‌اکنون در سمت دانشمند ارشد و رهبر گروه مطالعات ساختاری در آزمایشگاه زیست‌شناسی مولکولی در کمبریج انگلستان مشغول به کار است.
توماس اشتیتز : در سال 1328 در میلواکی آمریکا متولد شد و در سال 1344دکترای خود را در زیست‌شناسی مولکولی و زیست‌شیمی از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. او هم‌اکنون استاد دانشگاه ییل است.
آدا یوناس : در سال 1318 در بیت‌المقدس متولد شد. در سال 1347 دکترای خود را در بلورنگاری تابش ایکس دریافت کرد و اکنون استاد زیست‌شناسی ساختاری و رئیس مرکز ساختارهای زیست‌مولکولی در انستیتو علوم وایزمن است.
نوبل فیزیولوژی و پزشکی
الیزابت بلک‌برن از دانشگاه کالیفرنیا در سن‌فرانسیسکو، کارول گریدر از دانشکده پزشکی دانشگاه جان‌هاپکینز و جک زوستاک از انستیتو پزشکی هوارد هیوز وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد موفق شدند به‌طور مشترک جایزه نوبل پزشکی و فیزیولوژی امسال را برای کشف چگونگی محافظت کروموزوم‌ها توسط تلومرها و آنزیم تلومراس از آن خود کنند. این 3 دانشمند توانستند یکی از مهم‌ترین مسائل زیست‌شناسی را حل کنند، اینکه کروموزوم‌ها چگونه می‌توانند در خلال تقسیم سلولی، به‌طور کامل کپی‌برداری شده و در برابر تخریب محافظت شوند. این 3 نفر موفق شده‌اند نشان دهند که پاسخ این پرسش در انتهای کروموزوم‌ها نهفته است؛ تلومرها و آنزیم تلومراس که آنها را شکل می‌دهد. مولکول‌های دراز و مارپیچ DNA که حامل کدهای ژنتیکی هستند درون کروموزوم‌ها قرار گرفته‌اند و تلومرها همانند درپوش‌های 2 انتهای کروموزوم عمل می‌کنند. الیزابت بلک‌برن و جک زوستاک کشف کردند که یک رشته یکتای DNA موجود در تلومرها می‌تواند از تخریب کروموزوم‌ها جلوگیری کند. کارول گریدر و الیزابت بلک‌برن نیز در سال 1367 تلومراس را کشف کردند؛ آنزیمی که DNA تلومرها را کشف می‌کند. این 2 کشف توانست توضیح دهد که چگونه آنزیم تلومراس، تلومرها را می‌سازد و چگونه این تلومرها از انتهای کروموزوم‌ها حفاظت می‌کنند. کوتاه شدن تلومرها به پیرشدن سلول منجر می‌شود. عکس آن نیز برقرار است؛ یعنی اگر فعالیت تلومراس بالا باشد، طول تلومرها ثابت می‌ماند و فرآیند پیرشدن سلول‌ها به تعویق می‌افتد. به همین دلیل است که به‌نظر می‌رسد سلول‌های سرطانی دارای عمر جاویدان هستند. در مقابل، برخی بیماری‌های موروثی نیز در اثر اختلال در عملکرد تلومراس ایجاد می‌شود که منجر به تولید سلول‌های آسیب‌دیده می‌شود.
الیزابت بلک‌برن: در سال 1337 در استرالیا متولد شد. او از سال 1369 تا امروز استاد پزشکی و فیزیولوژی در دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیگو است.
کارول گریدر: در سال 1340 در سن‌دیگوی کالیفرنیا متولد شد. در سال 1366 دکترای خود را زیرنظر بلک‌برن در دانشگاه برکلی دریافت کرد و پس از گذراندن دوره پسادکترا در آزمایشگاه کلداسپرینگ، به استادی دپارتمان زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیکی دانشکده پزشکی دانشگاه جان‌هاپکینز انتخاب شد.
جک زوستاک: در لندن متولد و در کانادا بزرگ شد. دکترای خود را در سال 1356 از دانشگاه کورنل دریافت کرد و از سال 1358 به دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد رفت. نوبل
نوبل شیمی و پزشکی
برای کشف اسرار حیات
آکادمی سلطنتی علوم سوئد، جایزه نوبل شیمی امسال را به ونکاترامان راماکریشنان، توماس اشتیتز و آدا یوناس برای تحقیقات درباره ساختار و عملکرد ریبوزوم اهدا کرد. یکی از اصلی‌ترین پرسش‌ها درباره حیات، این است که چطور کدهای ژنتیکی موجود در DNA به عملکردهای شیمیایی درون موجودات زنده تبدیل می‌شوند. پاسخ این پرسش در عملکرد ریبوزوم‌ها نهفته است که اطلاعات نهفته در DNA را به فرآیندهای حیاتی ترجمه می‌کنند. این 3 دانشمند توانسته‌اند نشان دهند که ریبوزوم چه شکلی است و عملکردش در مقیاس اتمی چگونه است. هر 3 پژوهشگر با استفاده از روش بلورنگاری تابش ایکس توانسته‌اند موقعیت هریک از صدهاهزار اتم تشکیل‌دهنده ریبوزوم را نقشه‌برداری کنند. درک ژرف‌ترین عملکردهای ریبوزوم مرحله‌ای مهم در درک علمی حیات است و از هر نوع اطلاعات و دانش جدید می‌توان به سرعت در کاربردهایی عملی سود جست. بسیاری از داروها و آنتی‌بیوتیک‌ها با ممانعت از عملکرد ریبوزوم‌های باکتری مهاجم می‌توانند بیماری‌های مختلف را درمان کنند. وقتی ریبوزوم فعالی وجود نداشته باشد، باکتری‌ها هم نمی‌توانند دوام بیاورند و به همین دلیل است که ریبوزوم به مهم‌ترین هدف برای آنتی‌بیوتیک‌های جدید تبدیل شده است. برندگان نوبل شیمی امسال موفق شده‌اند مدل‌هایی 3 بعدی از چگونگی اتصال آنتی‌بیوتیک‌های مختلف به ریبوزوم تهیه کنند که امروز برای تولید آنتی‌بیوتیک‌های جدید استفاده می‌شود. اینچنین، آنها نقشی مستقیم در نجات جان انسان‌ها و کاهش درد در جامعه انسانی ایفا می‌کنند.
آشنایی با دانشمندان
ونکاترامان راماکریشنان: در سال 1331 در چیدامبارام هند متولد شد. دکترای فیزیک خود را در سال 1355 از دانشگاه اوهایو در ایالات متحده دریافت کرد و هم‌اکنون در سمت دانشمند ارشد و رهبر گروه مطالعات ساختاری در آزمایشگاه زیست‌شناسی مولکولی در کمبریج انگلستان مشغول به کار است.
توماس اشتیتز : در سال 1328 در میلواکی آمریکا متولد شد و در سال 1344دکترای خود را در زیست‌شناسی مولکولی و زیست‌شیمی از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. او هم‌اکنون استاد دانشگاه ییل است.
آدا یوناس : در سال 1318 در بیت‌المقدس متولد شد. در سال 1347 دکترای خود را در بلورنگاری تابش ایکس دریافت کرد و اکنون استاد زیست‌شناسی ساختاری و رئیس مرکز ساختارهای زیست‌مولکولی در انستیتو علوم وایزمن است.
نوبل فیزیولوژی و پزشکی
الیزابت بلک‌برن از دانشگاه کالیفرنیا در سن‌فرانسیسکو، کارول گریدر از دانشکده پزشکی دانشگاه جان‌هاپکینز و جک زوستاک از انستیتو پزشکی هوارد هیوز وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد موفق شدند به‌طور مشترک جایزه نوبل پزشکی و فیزیولوژی امسال را برای کشف چگونگی محافظت کروموزوم‌ها توسط تلومرها و آنزیم تلومراس از آن خود کنند. این 3 دانشمند توانستند یکی از مهم‌ترین مسائل زیست‌شناسی را حل کنند، اینکه کروموزوم‌ها چگونه می‌توانند در خلال تقسیم سلولی، به‌طور کامل کپی‌برداری شده و در برابر تخریب محافظت شوند. این 3 نفر موفق شده‌اند نشان دهند که پاسخ این پرسش در انتهای کروموزوم‌ها نهفته است؛ تلومرها و آنزیم تلومراس که آنها را شکل می‌دهد. مولکول‌های دراز و مارپیچ DNA که حامل کدهای ژنتیکی هستند درون کروموزوم‌ها قرار گرفته‌اند و تلومرها همانند درپوش‌های 2 انتهای کروموزوم عمل می‌کنند. الیزابت بلک‌برن و جک زوستاک کشف کردند که یک رشته یکتای DNA موجود در تلومرها می‌تواند از تخریب کروموزوم‌ها جلوگیری کند. کارول گریدر و الیزابت بلک‌برن نیز در سال 1367 تلومراس را کشف کردند؛ آنزیمی که DNA تلومرها را کشف می‌کند. این 2 کشف توانست توضیح دهد که چگونه آنزیم تلومراس، تلومرها را می‌سازد و چگونه این تلومرها از انتهای کروموزوم‌ها حفاظت می‌کنند. کوتاه شدن تلومرها به پیرشدن سلول منجر می‌شود. عکس آن نیز برقرار است؛ یعنی اگر فعالیت تلومراس بالا باشد، طول تلومرها ثابت می‌ماند و فرآیند پیرشدن سلول‌ها به تعویق می‌افتد. به همین دلیل است که به‌نظر می‌رسد سلول‌های سرطانی دارای عمر جاویدان هستند. در مقابل، برخی بیماری‌های موروثی نیز در اثر اختلال در عملکرد تلومراس ایجاد می‌شود که منجر به تولید سلول‌های آسیب‌دیده می‌شود.
الیزابت بلک‌برن: در سال 1337 در استرالیا متولد شد. او از سال 1369 تا امروز استاد پزشکی و فیزیولوژی در دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیگو است.
کارول گریدر: در سال 1340 در سن‌دیگوی کالیفرنیا متولد شد. در سال 1366 دکترای خود را زیرنظر بلک‌برن در دانشگاه برکلی دریافت کرد و پس از گذراندن دوره پسادکترا در آزمایشگاه کلداسپرینگ، به استادی دپارتمان زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیکی دانشکده پزشکی دانشگاه جان‌هاپکینز انتخاب شد.
جک زوستاک: در لندن متولد و در کانادا بزرگ شد. دکترای خود را در سال 1356 از دانشگاه کورنل دریافت کرد و از سال 1358 به دانشکده پزشکی دانشگاه هاروارد رفت. ارسال نظر
پربیننده