نسرین عاقل* :پونه گیاهی است علفی یک‌ساله شبیه نعناع ولی کوچک‌تر، دارای ساقه راست کوتاه و خزنده به رنگ قرمز مایل به قهوه‌ای و گل‌های ریز
صورتی - سفید و برگ‌های نرم سبز خاکستری که ارتفاع آن به 10 تا 30 سانتیمتر می‌رسد. پونه از جمله سبزی‌های خوردنی است که طعمی خوشمزه و مطبوع و طبیعتی گرم و خشک دارد و به‌طور وحشی در صحرا و کنار رودخانه‌ها حتی داخل آب می‌روید. این گیاه به اسامی مختلفی از جمله ودینه، پودنه و قودنج نامیده می‌شود. انواع دیگر پونه موسوم به خالو‌اش است که در شمال و نواحی گیلان می‌روید. نوعی دیگر پونه کوهی است که در ظاهر مشخصات پونه را دارد ولی خواص شیمیایی آن متفاوت است. هر 3 نوع آن به صورت تازه و خشک کرده در غذا مصرف می‌شود. پونه مسکن اعصاب، ضدتشنج و هیستری است. این گیاه بادشکن، ضدنفخ، خلط‌آور و مفید برای سیاه‌سرفه و آسم است و سرفه را آرام و خروج خلط را تسهیل می‌کند و اثر محرکي روی ترشح معده دارد. در استعمال خارجی برای رفع لکه‌های جلدی مفید است و بخور دادن مقداری پونه برای درمان سینوزیت توصیه می‌شود. همچنین برای جلوگیری از سکسکه، آشفتگی و دل به هم‌خوردگی و ازدیاد عرق مفید است و برای دفع سم جانوران گزنده توصیه می‌شود. این گیاه دارویی از نظر طبیعت طبق نظر حکمای سنتی، گرم و خشک است و معمولا از شاخه‌های گلدار و برگ آن به صورت دم‌کرده استفاده می‌شود.
پونه کوهی
10 تا 20 گرم ساقه‌های خشک پونه کوهی را در یک لیتر آب دم کرده و یک استکان آب صاف آن را قبل از غذا میل کنید. رومیان قدیم از پونه برای دفع شپش استفاده می‌کردند. برای این کار یا آنها را در اتاق آلوده می‌سوزاندند یا روی رختخواب می‌پاشیدند. مالیدن برگ‌های تازه پونه روی پوست، حشرات را دفع کرده و حیوانات دست‌آموز خانگی را از آلوده شدن به شپش حفظ می‌کند. برای دفع کنه و حشرات می‌توان در محل آغل حیوانات پونه پاشید یا اینکه با یک جوشانده پونه حیوانات را شست‌و‌شو داد. سرخپوستان آمریکایی چای پونه را برای درمان درد‌های ناشی از گرفتگی عضلات و همچنین مداوای سرماخوردگی می‌نوشیدند. در انگلستان نیز چای پونه یک شیوه درمانی سنتی و خانگی برای سرماخوردگی و زکام بوده است. پونه تعریق را در بدن تحریک می‌کند و به همین سبب یک درمان مؤثر برای سرماخوردگی است. در گذشته در آشپزی از پونه برای عطر و مزه دادن به فرنی و همچنین تهیه سس استفاده می‌شد، ولی امروزه به علت طعم تند، از پونه استفاده غذایی نمی‌شود. پونه ماهیچه‌های رحم را منقبض می‌کند، بنابراین در دوران حاملگی باید از خوردن آن اجتناب کرد.
* گیاه‌شناس پونه ضدسرماخوردگی است
نسرین عاقل* :پونه گیاهی است علفی یک‌ساله شبیه نعناع ولی کوچک‌تر، دارای ساقه راست کوتاه و خزنده به رنگ قرمز مایل به قهوه‌ای و گل‌های ریز
صورتی - سفید و برگ‌های نرم سبز خاکستری که ارتفاع آن به 10 تا 30 سانتیمتر می‌رسد. پونه از جمله سبزی‌های خوردنی است که طعمی خوشمزه و مطبوع و طبیعتی گرم و خشک دارد و به‌طور وحشی در صحرا و کنار رودخانه‌ها حتی داخل آب می‌روید. این گیاه به اسامی مختلفی از جمله ودینه، پودنه و قودنج نامیده می‌شود. انواع دیگر پونه موسوم به خالو‌اش است که در شمال و نواحی گیلان می‌روید. نوعی دیگر پونه کوهی است که در ظاهر مشخصات پونه را دارد ولی خواص شیمیایی آن متفاوت است. هر 3 نوع آن به صورت تازه و خشک کرده در غذا مصرف می‌شود. پونه مسکن اعصاب، ضدتشنج و هیستری است. این گیاه بادشکن، ضدنفخ، خلط‌آور و مفید برای سیاه‌سرفه و آسم است و سرفه را آرام و خروج خلط را تسهیل می‌کند و اثر محرکي روی ترشح معده دارد. در استعمال خارجی برای رفع لکه‌های جلدی مفید است و بخور دادن مقداری پونه برای درمان سینوزیت توصیه می‌شود. همچنین برای جلوگیری از سکسکه، آشفتگی و دل به هم‌خوردگی و ازدیاد عرق مفید است و برای دفع سم جانوران گزنده توصیه می‌شود. این گیاه دارویی از نظر طبیعت طبق نظر حکمای سنتی، گرم و خشک است و معمولا از شاخه‌های گلدار و برگ آن به صورت دم‌کرده استفاده می‌شود.
پونه کوهی
10 تا 20 گرم ساقه‌های خشک پونه کوهی را در یک لیتر آب دم کرده و یک استکان آب صاف آن را قبل از غذا میل کنید. رومیان قدیم از پونه برای دفع شپش استفاده می‌کردند. برای این کار یا آنها را در اتاق آلوده می‌سوزاندند یا روی رختخواب می‌پاشیدند. مالیدن برگ‌های تازه پونه روی پوست، حشرات را دفع کرده و حیوانات دست‌آموز خانگی را از آلوده شدن به شپش حفظ می‌کند. برای دفع کنه و حشرات می‌توان در محل آغل حیوانات پونه پاشید یا اینکه با یک جوشانده پونه حیوانات را شست‌و‌شو داد. سرخپوستان آمریکایی چای پونه را برای درمان درد‌های ناشی از گرفتگی عضلات و همچنین مداوای سرماخوردگی می‌نوشیدند. در انگلستان نیز چای پونه یک شیوه درمانی سنتی و خانگی برای سرماخوردگی و زکام بوده است. پونه تعریق را در بدن تحریک می‌کند و به همین سبب یک درمان مؤثر برای سرماخوردگی است. در گذشته در آشپزی از پونه برای عطر و مزه دادن به فرنی و همچنین تهیه سس استفاده می‌شد، ولی امروزه به علت طعم تند، از پونه استفاده غذایی نمی‌شود. پونه ماهیچه‌های رحم را منقبض می‌کند، بنابراین در دوران حاملگی باید از خوردن آن اجتناب کرد.
* گیاه‌شناس ارسال نظر
پربیننده