شراره عبدیه: من دانیال خ...خ...خس... روی... ه...ه... هستم...
شرم و خجالت و عصبانیت چیزی است که به دنبال لبخندهای کوتاه و بلند دیگران بعد از تلفظ بریده بریده لغات و جملات بر چهره کودکان مبتلا به لکنت زبان می‌نشیند. در این دنیای شلوغ که به قول برخی، مردم مثل بلبل صحبت می‌کنند انسان‌هایی هم هستند که در ادای واژه‌ها مشکل دارند؛ انسان‌هایی که ما از آنها به نام افرادی مبتلا به لکنت زبان یاد می‌کنیم. این در حالی است که متخصصان و گفتاردرمانگر‌ها معتقدند بهتر است به جای استفاده از واژه لکنت از ناروانی استفاده کرد. توجه داشته باشید که ناروانی یک عارضه است نه بیماری و 50 تا 80 درصد کودکان مبتلا به ناروانی با مراجعه به آسیب‌شناس اختلالات گفتار و زبان بهبود پیدا می‌کنند. به گفته اتابک وثوقی، ناروانی با توقف‌هایی در جریان گفتار مشخص می‌شود که طول مدت یا فراوانی آنها به گونه‌ای غیرطبیعی است. این گفتار درمانگر در این زمینه می‌گوید: این توقف‌ها معمولا به صورت تکرار اصوات و هجاها یا کلمات تک هجایی، کشیده‌گویی صداها و گیرهای ایجاد شده در جریان هوا یا تولید آوا‌ها به هنگام گفتار دیده می‌شود. وثوقی ادامه می‌دهد: میزان شیوع این عارضه در طول سال‌های مدرسه حدود یک درصد است و این رقم در پسرها 3 تا 4 برابر بیشتر از دخترهاست. ناروانی به 5 دسته تقسیم می‌شود:
ناروانی طبیعی(NNE) در کودکان 2 تا 5 ساله بروز می‌کند. در این ناروانی مشکلات تنشی و اضطراب دیده نمی‌شود. آهنگ گفتار آهسته و منظم است و گفتار به هم نمی‌ریزد. همچنین فرد آگاهی از مشکل خود ندارد و بیشتر تکرارها به صورت تکرار عبارات و کلمات
چند هجایی است و حداکثر در 10درصد موارد ناروانی وجود دارد. این در حالی است که ناروانی بینابینی نیز در بیش از10 درصد این بیماران دیده می‌شود. این افراد بیشتر در بخش کلمات تک هجایی و کشیده کوتاه مشکل دارند. اما ناروانی خفیف با تنش و شتابزدگی، تکرار‌های سریع، افزایش زیر و بمی صدا و تنش در چهره همراه است و این افراد از ناروانی خود آگاه هستند. به گفته اتابک وثوقی؛ گروه دیگر ناروانی، ناروانی متوسط است. این ناروانی همراه با تکرار و کشیده‌گویی، استفاده از رفتارهای گریزی، مکث‌های غیرقابل پیش‌بینی و رفتارهای اجتنابی است. در این ناروانی فرد می‌داند در شرایط دشوار دچار لکنت خواهد شد و احساس شرم و خجالت می‌کند. این گفتار درمانگر در توضیح ناروانی شدید می‌گوید: در این ناروانی فرد دچار مکث‌های طولانی و پرتنش می‌شود و مشکل شدیدی در نفس‌گیری پیدا می‌کند. این افراد دچار لرزش لب‌ها، زبان و فک می‌شوند که بیشتر در تکرار و کشیده‌گویی به وجود می‌آید. در این ناروانی الگوهای پیچیده رفتاری اجتنابی و گریزی است و احساساتی دال بر ترس وجود دارد. وی می‌افزاید: افرادی که دچار ناروانی هستند نباید از ریتالین و بسیاری از انواع داروهای ضدافسردگی استفاده کنند
چرا که باعث تشدید ناروانی می‌شود. به گفته وثوقی، ناروانی را می‌توان به صورت‌های مختلف از جمله رویکردهای گفتاردرمانی سنتی، رویکرد یوان درمانی روانشناختی و بازی درمانی درمان کرد. همچنین رویکرد شناختی و رویکرد دارو درمانی (درصورت لزوم) نیز از دیگر روش‌های درمان ناروانی هستند. باید توجه داشت که ناروانی تنها با روش‌های سنتی قابل درمان نیست. خانواده و اطرافیان این افراد باید محیطی امن و بدون هرگونه تشنج و اضطراب ایجاد کنند. در صحبت کردن با این کودکان از عبارات زیر استفاده نکنید؛ یواش، توقف کن، شروع کن، خوب است، حالا نه، اینطوری نگو، زود‌باش بگو، درست حرف بزن، چرا من من می‌کنی و... .
عبارات بالا دارای بار منفی هستند و تاثیر بدی روی فرد ناروان بر جای می‌گذارند. نباید این کودکان را در محیط‌های هیجان‌آور و خشمگین کننده مجبور به حرف زدن کرد. اتابک وثوقی در این زمینه توصیه می‌کند: سعی کنید هنگام صحبت کردن با افرادی که دچار ناروانی هستند صبور و شکیبا باشید. بهتر است بر چهره خود مسلط باشید. از هرگونه تظاهر هیجانی، چهره‌ای، فیزیکی و ابراز نگرانی و اضطراب در برخورد با نحوه گفتار فرد ناروان بپرهیزید.
در پایان به یاد داشته باشید اگر فرد مبتلا به ناروانی از شما درباره صحبت کردنش نظر خواست، به او اطمینان دهید که درست حرف می‌زند و اگر اصرار داشت که نمی‌تواند درست حرف بزند، برایش توضیح دهید که این امر مشکل چندان مهمی نیست و برای همه پیش می‌آید و از توضیحات بیشتر خودداری کنید. 80 درصد کودکان مبتلا به لکنت زبان درمان می‌شوند
شراره عبدیه: من دانیال خ...خ...خس... روی... ه...ه... هستم...
شرم و خجالت و عصبانیت چیزی است که به دنبال لبخندهای کوتاه و بلند دیگران بعد از تلفظ بریده بریده لغات و جملات بر چهره کودکان مبتلا به لکنت زبان می‌نشیند. در این دنیای شلوغ که به قول برخی، مردم مثل بلبل صحبت می‌کنند انسان‌هایی هم هستند که در ادای واژه‌ها مشکل دارند؛ انسان‌هایی که ما از آنها به نام افرادی مبتلا به لکنت زبان یاد می‌کنیم. این در حالی است که متخصصان و گفتاردرمانگر‌ها معتقدند بهتر است به جای استفاده از واژه لکنت از ناروانی استفاده کرد. توجه داشته باشید که ناروانی یک عارضه است نه بیماری و 50 تا 80 درصد کودکان مبتلا به ناروانی با مراجعه به آسیب‌شناس اختلالات گفتار و زبان بهبود پیدا می‌کنند. به گفته اتابک وثوقی، ناروانی با توقف‌هایی در جریان گفتار مشخص می‌شود که طول مدت یا فراوانی آنها به گونه‌ای غیرطبیعی است. این گفتار درمانگر در این زمینه می‌گوید: این توقف‌ها معمولا به صورت تکرار اصوات و هجاها یا کلمات تک هجایی، کشیده‌گویی صداها و گیرهای ایجاد شده در جریان هوا یا تولید آوا‌ها به هنگام گفتار دیده می‌شود. وثوقی ادامه می‌دهد: میزان شیوع این عارضه در طول سال‌های مدرسه حدود یک درصد است و این رقم در پسرها 3 تا 4 برابر بیشتر از دخترهاست. ناروانی به 5 دسته تقسیم می‌شود:
ناروانی طبیعی(NNE) در کودکان 2 تا 5 ساله بروز می‌کند. در این ناروانی مشکلات تنشی و اضطراب دیده نمی‌شود. آهنگ گفتار آهسته و منظم است و گفتار به هم نمی‌ریزد. همچنین فرد آگاهی از مشکل خود ندارد و بیشتر تکرارها به صورت تکرار عبارات و کلمات
چند هجایی است و حداکثر در 10درصد موارد ناروانی وجود دارد. این در حالی است که ناروانی بینابینی نیز در بیش از10 درصد این بیماران دیده می‌شود. این افراد بیشتر در بخش کلمات تک هجایی و کشیده کوتاه مشکل دارند. اما ناروانی خفیف با تنش و شتابزدگی، تکرار‌های سریع، افزایش زیر و بمی صدا و تنش در چهره همراه است و این افراد از ناروانی خود آگاه هستند. به گفته اتابک وثوقی؛ گروه دیگر ناروانی، ناروانی متوسط است. این ناروانی همراه با تکرار و کشیده‌گویی، استفاده از رفتارهای گریزی، مکث‌های غیرقابل پیش‌بینی و رفتارهای اجتنابی است. در این ناروانی فرد می‌داند در شرایط دشوار دچار لکنت خواهد شد و احساس شرم و خجالت می‌کند. این گفتار درمانگر در توضیح ناروانی شدید می‌گوید: در این ناروانی فرد دچار مکث‌های طولانی و پرتنش می‌شود و مشکل شدیدی در نفس‌گیری پیدا می‌کند. این افراد دچار لرزش لب‌ها، زبان و فک می‌شوند که بیشتر در تکرار و کشیده‌گویی به وجود می‌آید. در این ناروانی الگوهای پیچیده رفتاری اجتنابی و گریزی است و احساساتی دال بر ترس وجود دارد. وی می‌افزاید: افرادی که دچار ناروانی هستند نباید از ریتالین و بسیاری از انواع داروهای ضدافسردگی استفاده کنند
چرا که باعث تشدید ناروانی می‌شود. به گفته وثوقی، ناروانی را می‌توان به صورت‌های مختلف از جمله رویکردهای گفتاردرمانی سنتی، رویکرد یوان درمانی روانشناختی و بازی درمانی درمان کرد. همچنین رویکرد شناختی و رویکرد دارو درمانی (درصورت لزوم) نیز از دیگر روش‌های درمان ناروانی هستند. باید توجه داشت که ناروانی تنها با روش‌های سنتی قابل درمان نیست. خانواده و اطرافیان این افراد باید محیطی امن و بدون هرگونه تشنج و اضطراب ایجاد کنند. در صحبت کردن با این کودکان از عبارات زیر استفاده نکنید؛ یواش، توقف کن، شروع کن، خوب است، حالا نه، اینطوری نگو، زود‌باش بگو، درست حرف بزن، چرا من من می‌کنی و... .
عبارات بالا دارای بار منفی هستند و تاثیر بدی روی فرد ناروان بر جای می‌گذارند. نباید این کودکان را در محیط‌های هیجان‌آور و خشمگین کننده مجبور به حرف زدن کرد. اتابک وثوقی در این زمینه توصیه می‌کند: سعی کنید هنگام صحبت کردن با افرادی که دچار ناروانی هستند صبور و شکیبا باشید. بهتر است بر چهره خود مسلط باشید. از هرگونه تظاهر هیجانی، چهره‌ای، فیزیکی و ابراز نگرانی و اضطراب در برخورد با نحوه گفتار فرد ناروان بپرهیزید.
در پایان به یاد داشته باشید اگر فرد مبتلا به ناروانی از شما درباره صحبت کردنش نظر خواست، به او اطمینان دهید که درست حرف می‌زند و اگر اصرار داشت که نمی‌تواند درست حرف بزند، برایش توضیح دهید که این امر مشکل چندان مهمی نیست و برای همه پیش می‌آید و از توضیحات بیشتر خودداری کنید. ارسال نظر
پربیننده