ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
یکی از هم‌تیمی‌های «کاپلو» او را به بچه‌مدرسه‌ای‌های زیرکی تشبیه می‌کند که درکنار معلم‌ها و بزرگ‌ترها بیشتر از دوستان خود احساس آرامش می‌کنند. اگر او را نمی‌شناختید احساس می‌کردید که چاپلوسی کله‌گنده‌هایی همچون «بونیپرتی» و دیگر اعضای هیات مدیره یوونتوس را می‌کند.
با این حال، در آن سال‌های ابتدایی بی‌تردید «اسپینوزی» یکی از نزدیک‌ترین دوستان کاپلو بود. براستی هنگامی که اسپینوزی ازدواج کرد، کاپلو به عنوان شاهد در مراسم حضور داشت. زمانی که آنها به زمین چمن پا می‌گذاشتند علاوه بر اینکه دوستان یکدیگر بودند هم‌تیمی هم محسوب می‌شدند یا اگر بخواهیم عبارت مناسب‌تری به کار ببریم، همکاران یکدیگر به شمار می‌آمدند.
اسپینوزی می‌گوید: «کاپلو در درون زمین یک برنده است. این حقیقت امروز و دیروز است. او از آن دسته برنده‌هایی نبود که احساس می‌کرد باید خود را پیش دیگران عزیز کند. او بخوبی می‌دانست که در پی چه چیزی است و چگونه باید این چیزها را به‌دست بیاورد. فابیو به هیچ کس اجازه نمی‌داد سر راهش بایستد یا او را از رسیدن به اهدافش منحرف کند. او همچنین از آن دسته افرادی بود که همواره بویژه در جریان بازی‌ها حرف خود را به کرسی می‌نشاند. زمانی که من با او به مخالفت می‌پرداختم او با اشتیاق بیشتری نقطه نظرات خود را مطرح کرده و بیش از پیش عصبانی می‌شد. درنهایت هردو به همدیگر می‌گفتیم خفه‌شو! اما درست پس از پایان بازی معمولاً همدیگر را در آغوش می‌گرفتیم».
فصل 72-1971 نقش اساسی کاپلو به عنوان یک هافبک وسط سطح بالا را کاملاً برجسته کرد. او برای نخستین‌بار در طول دوران فوتبال خود، فصل را بدون آسیب‌دیدگی پشت سر گذاشته و تنها یکی از بازی‌های سری A را از دست داد که آن هم در پی محرومیت حاصل شد (او در نخستین بازی فصل از زمین اخراج شد). کاپلو همچنین 9 گل در طول فصل به ثمر رساند (شامل 2 گل برابر رم، ادامه عادت عجیب و غریب کاپلو در زمینه گلزنی به باشگاه‌های سابق یا آینده) و یوونتوس به قهرمانی دست یافت.
آنها پس از آغاز نه چندان خوب خود، در روز
5 دسامبر رده نخست جدول را از آن خود کرده و تا پایان فصل جایگاه خود را حفظ کردند (به جز یک هفته که تورینو صدرنشین شد). یوونتوس این کار را با وجود از دست دادن «بتگا» مهاجم جوان و آینده دار خود در میانه‌های فصل انجام داد.
پیشروی آنها در جام یوفا در مرحله یک‌چهارم نهایی برابر وولورهمپتون متوقف و این تیم موفق شد در مجموع 2 دیدار، یوونتوس را با نتیجه 3 بر 2 شکست دهد. براستی انگلیسی‌ها در آن سال برتری خاصی در رقابت‌های جام یوفا داشتند و تاتنهام در دیدار نهایی با از پیش رو برداشتن وولورهمپتون به قهرمانی دست یافت.
کاپلو تا پایان فصل، سرانجام به تیم ملی فوتبال ایتالیا دعوت شد. بسیاری براین باور بودند که این دعوت بسیار زودهنگام بود اما «فروچیو والکارجی» سرمربی تیم ملی نظر دیگری داشت. او تیم بسیار متناسبی داشت و نسبت به بازیکنانی که همراه آنها در سال 1968 قهرمانی اروپا را به‌دست آورده بود، وفادار باقی ماند. آنها همچنین به فینال جام جهانی 1970 هم راه یافتند (ایتالیا با نتیجه 4 بر یک برابر برزیل افسانه‌ای متشکل از پله، ریولینو و کارلوس آلبرتو شکست خورد).
رضایت کاپلو از بابت دعوت شدن به تیم ملی احساس تلخ و شیرینی را برایش به همراه داشت. در روز دوم ماه مه سال 1972، «زستمیر» پسر «ویسپالک» به طرز دردناکی در یک سانحه هوایی درگذشت. یک بار دیگر، کاپلو و یوونتوس سایه مرگ را بالای سر خود می‌دیدند، درست همانطوری که کمتر از یک سال پیش با درگذشت پیچی آن را احساس کرده بودند. ویسپالک که فردی گوشه‌گیر بود برای اینکه مساله درگذشت فرزندش یوونتوس را تحت تاثیر قرار ندهد، همه تلاش خود را به کار گرفت اما بی‌تردید درگذشت زستمیر همه را تحت تاثیر قرار داده بود. ایتالیا بدون هیچ شکستی بازی‌های مقدماتی جام ملت‌های اروپا را پشت سر گذاشته بود و آنها در مرحله یک چهارم نهایی باید در قالب 2 دیدار رفت و برگشت به مصاف بلژیک می‌رفتند. دیدار رفت در میلان برگزار شد و تساوی بدون گل در این دیدار نتیجه ناامید کننده‌ای برای ایتالیا به شمار می‌رفت. «والکارجی» تصمیم گرفت برای دیدار برگشت تغییراتی در تیمش اعمال کند. او کاپلو و اسپینوزی را برای حضور در دیدار برگشت به تیمش دعوت کرد؛ تیمی که از وجود بازیکنانی همچون «جیجی ریوا» بهترین گلزن تاریخ تیم ملی فوتبال ایتالیا، «ساندرو ماتزولا» در خط میانی و «جیاسینتو فاکتی» در خط دفاعی خود بهره می‌برد. این تغییر و تحولات کافی نبود و ایتالیا در بروكسل با نتیجه
2بر یک مغلوب بلژیک شد. کاپلو نخستین‌بار به عنوان بازیکن ذخیره با پیراهن تیم ملی ایتالیا راهی میدان شد اما حضور او تسلی‌خاطر چندانی برای تیمش به همراه نداشت. مدعی نخست و مدافع قهرمانی از دور رقابت‌ها کنار رفت.
ترجمه: رشید سعدلو کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
یکی از هم‌تیمی‌های «کاپلو» او را به بچه‌مدرسه‌ای‌های زیرکی تشبیه می‌کند که درکنار معلم‌ها و بزرگ‌ترها بیشتر از دوستان خود احساس آرامش می‌کنند. اگر او را نمی‌شناختید احساس می‌کردید که چاپلوسی کله‌گنده‌هایی همچون «بونیپرتی» و دیگر اعضای هیات مدیره یوونتوس را می‌کند.
با این حال، در آن سال‌های ابتدایی بی‌تردید «اسپینوزی» یکی از نزدیک‌ترین دوستان کاپلو بود. براستی هنگامی که اسپینوزی ازدواج کرد، کاپلو به عنوان شاهد در مراسم حضور داشت. زمانی که آنها به زمین چمن پا می‌گذاشتند علاوه بر اینکه دوستان یکدیگر بودند هم‌تیمی هم محسوب می‌شدند یا اگر بخواهیم عبارت مناسب‌تری به کار ببریم، همکاران یکدیگر به شمار می‌آمدند.
اسپینوزی می‌گوید: «کاپلو در درون زمین یک برنده است. این حقیقت امروز و دیروز است. او از آن دسته برنده‌هایی نبود که احساس می‌کرد باید خود را پیش دیگران عزیز کند. او بخوبی می‌دانست که در پی چه چیزی است و چگونه باید این چیزها را به‌دست بیاورد. فابیو به هیچ کس اجازه نمی‌داد سر راهش بایستد یا او را از رسیدن به اهدافش منحرف کند. او همچنین از آن دسته افرادی بود که همواره بویژه در جریان بازی‌ها حرف خود را به کرسی می‌نشاند. زمانی که من با او به مخالفت می‌پرداختم او با اشتیاق بیشتری نقطه نظرات خود را مطرح کرده و بیش از پیش عصبانی می‌شد. درنهایت هردو به همدیگر می‌گفتیم خفه‌شو! اما درست پس از پایان بازی معمولاً همدیگر را در آغوش می‌گرفتیم».
فصل 72-1971 نقش اساسی کاپلو به عنوان یک هافبک وسط سطح بالا را کاملاً برجسته کرد. او برای نخستین‌بار در طول دوران فوتبال خود، فصل را بدون آسیب‌دیدگی پشت سر گذاشته و تنها یکی از بازی‌های سری A را از دست داد که آن هم در پی محرومیت حاصل شد (او در نخستین بازی فصل از زمین اخراج شد). کاپلو همچنین 9 گل در طول فصل به ثمر رساند (شامل 2 گل برابر رم، ادامه عادت عجیب و غریب کاپلو در زمینه گلزنی به باشگاه‌های سابق یا آینده) و یوونتوس به قهرمانی دست یافت.
آنها پس از آغاز نه چندان خوب خود، در روز
5 دسامبر رده نخست جدول را از آن خود کرده و تا پایان فصل جایگاه خود را حفظ کردند (به جز یک هفته که تورینو صدرنشین شد). یوونتوس این کار را با وجود از دست دادن «بتگا» مهاجم جوان و آینده دار خود در میانه‌های فصل انجام داد.
پیشروی آنها در جام یوفا در مرحله یک‌چهارم نهایی برابر وولورهمپتون متوقف و این تیم موفق شد در مجموع 2 دیدار، یوونتوس را با نتیجه 3 بر 2 شکست دهد. براستی انگلیسی‌ها در آن سال برتری خاصی در رقابت‌های جام یوفا داشتند و تاتنهام در دیدار نهایی با از پیش رو برداشتن وولورهمپتون به قهرمانی دست یافت.
کاپلو تا پایان فصل، سرانجام به تیم ملی فوتبال ایتالیا دعوت شد. بسیاری براین باور بودند که این دعوت بسیار زودهنگام بود اما «فروچیو والکارجی» سرمربی تیم ملی نظر دیگری داشت. او تیم بسیار متناسبی داشت و نسبت به بازیکنانی که همراه آنها در سال 1968 قهرمانی اروپا را به‌دست آورده بود، وفادار باقی ماند. آنها همچنین به فینال جام جهانی 1970 هم راه یافتند (ایتالیا با نتیجه 4 بر یک برابر برزیل افسانه‌ای متشکل از پله، ریولینو و کارلوس آلبرتو شکست خورد).
رضایت کاپلو از بابت دعوت شدن به تیم ملی احساس تلخ و شیرینی را برایش به همراه داشت. در روز دوم ماه مه سال 1972، «زستمیر» پسر «ویسپالک» به طرز دردناکی در یک سانحه هوایی درگذشت. یک بار دیگر، کاپلو و یوونتوس سایه مرگ را بالای سر خود می‌دیدند، درست همانطوری که کمتر از یک سال پیش با درگذشت پیچی آن را احساس کرده بودند. ویسپالک که فردی گوشه‌گیر بود برای اینکه مساله درگذشت فرزندش یوونتوس را تحت تاثیر قرار ندهد، همه تلاش خود را به کار گرفت اما بی‌تردید درگذشت زستمیر همه را تحت تاثیر قرار داده بود. ایتالیا بدون هیچ شکستی بازی‌های مقدماتی جام ملت‌های اروپا را پشت سر گذاشته بود و آنها در مرحله یک چهارم نهایی باید در قالب 2 دیدار رفت و برگشت به مصاف بلژیک می‌رفتند. دیدار رفت در میلان برگزار شد و تساوی بدون گل در این دیدار نتیجه ناامید کننده‌ای برای ایتالیا به شمار می‌رفت. «والکارجی» تصمیم گرفت برای دیدار برگشت تغییراتی در تیمش اعمال کند. او کاپلو و اسپینوزی را برای حضور در دیدار برگشت به تیمش دعوت کرد؛ تیمی که از وجود بازیکنانی همچون «جیجی ریوا» بهترین گلزن تاریخ تیم ملی فوتبال ایتالیا، «ساندرو ماتزولا» در خط میانی و «جیاسینتو فاکتی» در خط دفاعی خود بهره می‌برد. این تغییر و تحولات کافی نبود و ایتالیا در بروكسل با نتیجه
2بر یک مغلوب بلژیک شد. کاپلو نخستین‌بار به عنوان بازیکن ذخیره با پیراهن تیم ملی ایتالیا راهی میدان شد اما حضور او تسلی‌خاطر چندانی برای تیمش به همراه نداشت. مدعی نخست و مدافع قهرمانی از دور رقابت‌ها کنار رفت.
ترجمه: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده