هما نصرتی: آن روزها که به سادگی از خانه دور می‌شدیم، معنی‌اش را درک می‌کردیم، خانه مجموعه‌ای از آجرها و آهن‌هایی بود که آرزوها و آمال پدر، آنها را روی هم گذاشته بود، خانه برایمان قفس بود؛ قفسی که هر روز باید چهره‌های تکراری را در آن به تحمل دیدن بنشینی و ما آن خانه را در پی آرزوهایمان بدرود گفتیم و هر کداممان به سویی شدیم تا زندگی جدیدی بیابیم. در این نابسامانی‌هایی که هجرت از وطن باقی می‌گذارد، چون قهرمان نوجوان رمان «ناطوردشت» از اینجا به آنجا می‌رفتیم تا کاخ آرزوهایمان را جایی دورتر از اراده پدر و البته سردی آجرهای خانه بیابیم و در این رهگذار هر شب میهمان جایی بودیم؛ شبی در ماشین، شبی در پارک، شبی در مسافرخانه و... اجاره‌ها بالا بود، خانه گیر نمی‌آمد و اگر هم اتفاقی جایی 40-30 متری برای زندگی یافت می‌شد، عدم اعتماد صاحبخانه مانع اصلی بود و البته پول! ما آن روزها از پناهی به وسعت یک سقف گریختیم و به هجمه‌ای از آدم‌ها و انسان‌ها پیوستیم که دروغ، تزویر و ریا در قاموسشان نهادینه شده بود. فراری که مبداش دیوارهای اتاقمان بود و انزجار از خطوط ناهنجار خیابان‌ها، مقصدش!
ما گمراهی را تجربه کردیم، در پرسه‌های نیمه شب، وقتی که هم خانه را از دست داده بودیم و هم آغوش مادری را که بوی غذایش خانه را عطرآگین می‌کرد... ما گمراهی را در تجربتی تلخ دریافتیم و ناگهان معنایی جدید از خانه برایمان در وجود آمد؛ معنایی در آمیخته با دور هم نشستن‌ها، یکدلی‌ها و... و درد دوری از وطن به سراغمان آمد. تا اینکه وقتی سال‌ها بعد (وقتی که هر کداممان موقعیت نسبتاً مناسبی یافته بودیم) به خانه پدری بازگشتیم، در کوچه‌ای قدیمی؛ کوچه‌ای که اهالی‌اش ما را به چشم غریبه‌ها می‌نگریستند، خانه‌مان از دور پیام دیگری می‌داد، آجرهایش از استقامت و صبر می‌گفت و حیاطش از دلتنگی فراق و اتاق‌هایش بوی کنار هم نشستن و درددل و قورمه سبزی‌های مادر را می‌داد. ما معنی خانه را درک نکرده بودیم و دربه دری ارمغان سال‌ها دوری ما بود... آرام به سرسرای خانه رفتیم و به خودمان اجازه دادیم که پس از سال‌ها معنی امنیت را تجربه کنیم.
پراکندگی جمعیت و توسعه پایدار
با بررسی‌های انجام شده در یک پایان‌نامه دانشجویی، مشاهده شد پراکندگی جمعیت به سمت شمال و جنوب شهرها باعث توسعه پایدار در آن مناطق می‌شود. مهدی عزیزی، پژوهشگر ایرانی در مقطع کارشناسی ارشد، هدف از انجام این پایان‌نامه را پی بردن به علت پراکندگی توسعه شهرها و چگونگی رسیدن به توسعه پایدار عنوان کرده است. به گفته وی در این پایان‌نامه شهر ابهر به عنوان نمونه بررسی شده و در تحقیقات و بررسی‌ها مشاهده شد که علت پراکندگی این شهر یا هر شهر دیگر، توسعه و پیشرفت مناطق مسکونی و تجاری آن به سمت شرق و غرب کشور است. این پژوهشگر تصریح کرد: این در حالی است که مشاهدات نشان می‌دهد، اگر این توسعه و گسترش زمین‌های مسکونی و غیرمسکونی برای شمال یا جنوب شهرها باشد به توسعه پایدار نزدیک‌تر است. وی گفت: بنابراین توصیه می‌شود اگر شهری می‌خواهد به توسعه پایدار برسد، بهتر است این پراکندگی جمعیت در جهت شمال یا جنوب آن شهر باشد تا آسیبی به محیط زیست وارد نشود. همچنین اگر افراد زمین‌های کشاورزی خود را در این جهت‌ها گسترش دهند، این خود از پراکندگی جمعیت در اطراف شهرها جلوگیری می‌کند. این پژوهشگر افزود: اینگونه پراکندگی‌ها در اطراف شهرهای مختلف باعث افزایش اشتغالزایی درست و نیز سلامت محیط زیست می‌شود.
ما خانه را باختیم
هما نصرتی: آن روزها که به سادگی از خانه دور می‌شدیم، معنی‌اش را درک می‌کردیم، خانه مجموعه‌ای از آجرها و آهن‌هایی بود که آرزوها و آمال پدر، آنها را روی هم گذاشته بود، خانه برایمان قفس بود؛ قفسی که هر روز باید چهره‌های تکراری را در آن به تحمل دیدن بنشینی و ما آن خانه را در پی آرزوهایمان بدرود گفتیم و هر کداممان به سویی شدیم تا زندگی جدیدی بیابیم. در این نابسامانی‌هایی که هجرت از وطن باقی می‌گذارد، چون قهرمان نوجوان رمان «ناطوردشت» از اینجا به آنجا می‌رفتیم تا کاخ آرزوهایمان را جایی دورتر از اراده پدر و البته سردی آجرهای خانه بیابیم و در این رهگذار هر شب میهمان جایی بودیم؛ شبی در ماشین، شبی در پارک، شبی در مسافرخانه و... اجاره‌ها بالا بود، خانه گیر نمی‌آمد و اگر هم اتفاقی جایی 40-30 متری برای زندگی یافت می‌شد، عدم اعتماد صاحبخانه مانع اصلی بود و البته پول! ما آن روزها از پناهی به وسعت یک سقف گریختیم و به هجمه‌ای از آدم‌ها و انسان‌ها پیوستیم که دروغ، تزویر و ریا در قاموسشان نهادینه شده بود. فراری که مبداش دیوارهای اتاقمان بود و انزجار از خطوط ناهنجار خیابان‌ها، مقصدش!
ما گمراهی را تجربه کردیم، در پرسه‌های نیمه شب، وقتی که هم خانه را از دست داده بودیم و هم آغوش مادری را که بوی غذایش خانه را عطرآگین می‌کرد... ما گمراهی را در تجربتی تلخ دریافتیم و ناگهان معنایی جدید از خانه برایمان در وجود آمد؛ معنایی در آمیخته با دور هم نشستن‌ها، یکدلی‌ها و... و درد دوری از وطن به سراغمان آمد. تا اینکه وقتی سال‌ها بعد (وقتی که هر کداممان موقعیت نسبتاً مناسبی یافته بودیم) به خانه پدری بازگشتیم، در کوچه‌ای قدیمی؛ کوچه‌ای که اهالی‌اش ما را به چشم غریبه‌ها می‌نگریستند، خانه‌مان از دور پیام دیگری می‌داد، آجرهایش از استقامت و صبر می‌گفت و حیاطش از دلتنگی فراق و اتاق‌هایش بوی کنار هم نشستن و درددل و قورمه سبزی‌های مادر را می‌داد. ما معنی خانه را درک نکرده بودیم و دربه دری ارمغان سال‌ها دوری ما بود... آرام به سرسرای خانه رفتیم و به خودمان اجازه دادیم که پس از سال‌ها معنی امنیت را تجربه کنیم.
پراکندگی جمعیت و توسعه پایدار
با بررسی‌های انجام شده در یک پایان‌نامه دانشجویی، مشاهده شد پراکندگی جمعیت به سمت شمال و جنوب شهرها باعث توسعه پایدار در آن مناطق می‌شود. مهدی عزیزی، پژوهشگر ایرانی در مقطع کارشناسی ارشد، هدف از انجام این پایان‌نامه را پی بردن به علت پراکندگی توسعه شهرها و چگونگی رسیدن به توسعه پایدار عنوان کرده است. به گفته وی در این پایان‌نامه شهر ابهر به عنوان نمونه بررسی شده و در تحقیقات و بررسی‌ها مشاهده شد که علت پراکندگی این شهر یا هر شهر دیگر، توسعه و پیشرفت مناطق مسکونی و تجاری آن به سمت شرق و غرب کشور است. این پژوهشگر تصریح کرد: این در حالی است که مشاهدات نشان می‌دهد، اگر این توسعه و گسترش زمین‌های مسکونی و غیرمسکونی برای شمال یا جنوب شهرها باشد به توسعه پایدار نزدیک‌تر است. وی گفت: بنابراین توصیه می‌شود اگر شهری می‌خواهد به توسعه پایدار برسد، بهتر است این پراکندگی جمعیت در جهت شمال یا جنوب آن شهر باشد تا آسیبی به محیط زیست وارد نشود. همچنین اگر افراد زمین‌های کشاورزی خود را در این جهت‌ها گسترش دهند، این خود از پراکندگی جمعیت در اطراف شهرها جلوگیری می‌کند. این پژوهشگر افزود: اینگونه پراکندگی‌ها در اطراف شهرهای مختلف باعث افزایش اشتغالزایی درست و نیز سلامت محیط زیست می‌شود.
ارسال نظر
پربیننده