هما نصرتی: روایت تلخی است و تلخی آنگاه بیشتر می‌شود که به عنوان نویسنده این کلمات از پشت میز تحریر روزنامه بلند شوی و ساعاتی را در شهر بگذرانی یا به زیرزمین رفته و مشکلات متروسواران پایتخت را در زیر پوست شهر احساس کنی. در چند هفته‌ای که از ابتدای مهر می‌گذرد هیچ تغییری در تعداد مسافران مترو رخ نداده، به گفته مسؤولان شهری تغییر در چند خیابان پایتخت نیز باری بر ترافیک شهر نیفزوده اما مشکلی به وجود آمده که برای مردم مترو سوار کم کم دارد به صورت یک عادت و یک روایت تلخ از زندگی روزمره بدل می‌شود. متروی تهران که به ادعای مسؤولانش و آگهی‌های تبلیغاتی‌اش یکی از منظم‌ترین و امن‌ترین سیستم‌های حمل و نقل عمومی است مدتی است که دیگر نه منظم است و نه حتی امن. قطارها دیر می‌آیند و چون شلوغ هستند حرکتشان از ایستگاه با تاخیر همراه است. مردم منتظر دیگر تحمل انتظار ندارند و می‌خواهند با فشار تن وارد شوند و وقتی که با مقاومت افراد داخل واگن مواجه می‌شوند یا به اصرار خود ادامه می‌دهند یا کار به درگیری می‌انجامد. مجموعه‌ای از این تصاویر، حکایت این روزهای متروی تهران است، حکایتی که مسؤولان تاکنون با سکوت از کنارش گذشته‌اند اما هزینه‌اش را مردم پرداخت می‌کنند، مردم شهری که به طور طبیعی ساعت‌های روز را با انواع و اقسام فشارهای روحی و جسمی سر و کار دارند.
نارضایتی‌های اجتماعی
اما سوال اساسی اینجاست که چرا مسؤولان زمینه‌ساز افزایش نارضایتی عمومی می‌شوند؟ وقتی که انبوهی از مسافران مانده در ایستگاه به سمت درهای نیمه‌باز واگن‌های شلوغ حمله می‌کنند، همدیگر را هل می‌دهند، تنه می‌زنند و حاضرند به زور خودشان را در سانتیمترهای خالی بفشارند، آیا مسؤولان شاهد و ناظر این صحنه‌ها با خیال آسوده سر بر بالین می‌گذارند؟ به نظر می‌رسد که تاخیر در آمدن قطارها، نامنظم بودن ورود قطارها، ایستادن قطارها در تونل‌های مترو، خاموش کردن چراغ‌ها و سیستم تهویه، ازدحام بیش از حد جمعیت، بسته نشدن درها حتی با دخالت نیروهای مسؤول و... باعث نارضایتی شهروندان تهرانی از وضع متروی پایتخت در روزهای اخیر شده، مشکلی که بر حجم نارضایتی‌های عمومی در حوزه اجتماعی می‌افزاید و تبعاتش بی شک دامنگیر خیلی‌ها خواهد بود!
اگر مسؤولان چه در بخش مدیریت شهری و چه در بخش‌های بالادستی زمینه ساز چنین نارضایتی‌هایی شوند یا در برابر مشکلات مردم چشم هایشان را روی هم بگذارند و به دعواهای بی‌ارزش خود ادامه بدهند چه نیروی نجات دهنده‌ای خواهد توانست منجی شرایط اجتماعی پایتخت شود؟ امروز قطارهای متروی تهران با تاخیرهای گاه چنددقیقه‌ای و واگن‌های بسیار شلوغشان آغازکننده راهی تازه در بالا بردن سطح نارضایتی مردم هستند و فردا این مشکل به کلیت حمل و نقل عمومی شهر و بلکه دیگر بخش‌ها نیز کشیده خواهد شد. آیا مسؤول و مدیری که نتواند تا سر حد توان مجموعه در اختیارش را برای خدمت مردم ارگانیزه کند و با بروز ساده‌ترین مشکل‌ها توپ را در زمین دیگری بیندازد استحقاق تکیه زدن بر صندلی چرمی اتاقش را دارد؟
جواب‌های پیشاپیش!
در حال نوشتن این یادداشت خبر می‌رسد که مدیرعامل شرکت بهره‌برداری مترو از کمبود قطار و عدم پرداخت یارانه بلیت‌‌های مترو از سوی دولت گلایه کرده و گفته است که این مسائل، مشکلات مترو را هر روز بیشتر می‌کند. حرف‌های جعفر ربیعی کاملا بدیهی بود. می‌شد حتی پیش از تهیه این گزارش هم حدس زد که ربیعی به جای آنکه مجموعه تحت مدیریتش را به خدمات‌رسانی بهتر و بیشتر دعوت کند، انگشت اتهام را به سوی دولت دراز خواهد کرد و قطعا دولتیان نیز در موقع مقتضی حرف‌هایش را بی پاسخ نخواهند گذاشت اما در این معرکه کیست که به فکر دست و پاهایی باشد که در هجوم آدم‌ها به سمت واگن‌ها فشرده و کوفته می‌شود، کیست که تاوان وقت‌های به هدر رفته و اعصاب های به زانو درآمده را بدهد؟ اگر چه ربیعی هم از مسافران می‌گوید و تاکید می‌کند که متاسفانه مسافران مترو تاوان اختلافات موجود را می‌پردازند، در حالی که کمبود بودجه و عدم تامین قطارهای جدید در کنار عدم تحقق بموقع وعده‌ها، مسؤولان مترو را با مشکلات عدیده‌ای روبه رو کرده است. هر روز بیش از یک میلیون و 700 هزار مسافر از نقاط مختلف تهران و نیز شهرها و شهرک‌های اطراف آن برای انجام سفرهای درون شهری خود از مترو استفاده می‌کنند، در صورتی که کم‌توجهی به وضع مترو و برطرف نکردن کمبودهای آن شبکه حمل و نقل ریلی پایتخت را دچار اختلال کرده است، اگر به جای دعواهای بی‌مورد مسؤولان هر چه سریع‌تر برای رهایی از این شرایط به اتحاد رویه دست نیابند خدا می‌داند پاسخگوی این نارضایتی عمومی چه کسی خواهد بود.
قطار شهری پایتخت این روز‌ها تهرانی‌ها را کلافه کرده است
وایسا مترو من می‌خوام پیاده شم!
هما نصرتی: روایت تلخی است و تلخی آنگاه بیشتر می‌شود که به عنوان نویسنده این کلمات از پشت میز تحریر روزنامه بلند شوی و ساعاتی را در شهر بگذرانی یا به زیرزمین رفته و مشکلات متروسواران پایتخت را در زیر پوست شهر احساس کنی. در چند هفته‌ای که از ابتدای مهر می‌گذرد هیچ تغییری در تعداد مسافران مترو رخ نداده، به گفته مسؤولان شهری تغییر در چند خیابان پایتخت نیز باری بر ترافیک شهر نیفزوده اما مشکلی به وجود آمده که برای مردم مترو سوار کم کم دارد به صورت یک عادت و یک روایت تلخ از زندگی روزمره بدل می‌شود. متروی تهران که به ادعای مسؤولانش و آگهی‌های تبلیغاتی‌اش یکی از منظم‌ترین و امن‌ترین سیستم‌های حمل و نقل عمومی است مدتی است که دیگر نه منظم است و نه حتی امن. قطارها دیر می‌آیند و چون شلوغ هستند حرکتشان از ایستگاه با تاخیر همراه است. مردم منتظر دیگر تحمل انتظار ندارند و می‌خواهند با فشار تن وارد شوند و وقتی که با مقاومت افراد داخل واگن مواجه می‌شوند یا به اصرار خود ادامه می‌دهند یا کار به درگیری می‌انجامد. مجموعه‌ای از این تصاویر، حکایت این روزهای متروی تهران است، حکایتی که مسؤولان تاکنون با سکوت از کنارش گذشته‌اند اما هزینه‌اش را مردم پرداخت می‌کنند، مردم شهری که به طور طبیعی ساعت‌های روز را با انواع و اقسام فشارهای روحی و جسمی سر و کار دارند.
نارضایتی‌های اجتماعی
اما سوال اساسی اینجاست که چرا مسؤولان زمینه‌ساز افزایش نارضایتی عمومی می‌شوند؟ وقتی که انبوهی از مسافران مانده در ایستگاه به سمت درهای نیمه‌باز واگن‌های شلوغ حمله می‌کنند، همدیگر را هل می‌دهند، تنه می‌زنند و حاضرند به زور خودشان را در سانتیمترهای خالی بفشارند، آیا مسؤولان شاهد و ناظر این صحنه‌ها با خیال آسوده سر بر بالین می‌گذارند؟ به نظر می‌رسد که تاخیر در آمدن قطارها، نامنظم بودن ورود قطارها، ایستادن قطارها در تونل‌های مترو، خاموش کردن چراغ‌ها و سیستم تهویه، ازدحام بیش از حد جمعیت، بسته نشدن درها حتی با دخالت نیروهای مسؤول و... باعث نارضایتی شهروندان تهرانی از وضع متروی پایتخت در روزهای اخیر شده، مشکلی که بر حجم نارضایتی‌های عمومی در حوزه اجتماعی می‌افزاید و تبعاتش بی شک دامنگیر خیلی‌ها خواهد بود!
اگر مسؤولان چه در بخش مدیریت شهری و چه در بخش‌های بالادستی زمینه ساز چنین نارضایتی‌هایی شوند یا در برابر مشکلات مردم چشم هایشان را روی هم بگذارند و به دعواهای بی‌ارزش خود ادامه بدهند چه نیروی نجات دهنده‌ای خواهد توانست منجی شرایط اجتماعی پایتخت شود؟ امروز قطارهای متروی تهران با تاخیرهای گاه چنددقیقه‌ای و واگن‌های بسیار شلوغشان آغازکننده راهی تازه در بالا بردن سطح نارضایتی مردم هستند و فردا این مشکل به کلیت حمل و نقل عمومی شهر و بلکه دیگر بخش‌ها نیز کشیده خواهد شد. آیا مسؤول و مدیری که نتواند تا سر حد توان مجموعه در اختیارش را برای خدمت مردم ارگانیزه کند و با بروز ساده‌ترین مشکل‌ها توپ را در زمین دیگری بیندازد استحقاق تکیه زدن بر صندلی چرمی اتاقش را دارد؟
جواب‌های پیشاپیش!
در حال نوشتن این یادداشت خبر می‌رسد که مدیرعامل شرکت بهره‌برداری مترو از کمبود قطار و عدم پرداخت یارانه بلیت‌‌های مترو از سوی دولت گلایه کرده و گفته است که این مسائل، مشکلات مترو را هر روز بیشتر می‌کند. حرف‌های جعفر ربیعی کاملا بدیهی بود. می‌شد حتی پیش از تهیه این گزارش هم حدس زد که ربیعی به جای آنکه مجموعه تحت مدیریتش را به خدمات‌رسانی بهتر و بیشتر دعوت کند، انگشت اتهام را به سوی دولت دراز خواهد کرد و قطعا دولتیان نیز در موقع مقتضی حرف‌هایش را بی پاسخ نخواهند گذاشت اما در این معرکه کیست که به فکر دست و پاهایی باشد که در هجوم آدم‌ها به سمت واگن‌ها فشرده و کوفته می‌شود، کیست که تاوان وقت‌های به هدر رفته و اعصاب های به زانو درآمده را بدهد؟ اگر چه ربیعی هم از مسافران می‌گوید و تاکید می‌کند که متاسفانه مسافران مترو تاوان اختلافات موجود را می‌پردازند، در حالی که کمبود بودجه و عدم تامین قطارهای جدید در کنار عدم تحقق بموقع وعده‌ها، مسؤولان مترو را با مشکلات عدیده‌ای روبه رو کرده است. هر روز بیش از یک میلیون و 700 هزار مسافر از نقاط مختلف تهران و نیز شهرها و شهرک‌های اطراف آن برای انجام سفرهای درون شهری خود از مترو استفاده می‌کنند، در صورتی که کم‌توجهی به وضع مترو و برطرف نکردن کمبودهای آن شبکه حمل و نقل ریلی پایتخت را دچار اختلال کرده است، اگر به جای دعواهای بی‌مورد مسؤولان هر چه سریع‌تر برای رهایی از این شرایط به اتحاد رویه دست نیابند خدا می‌داند پاسخگوی این نارضایتی عمومی چه کسی خواهد بود.
ارسال نظر
پربیننده