در این روزگار آزگار، چه خوب شد رفتی سردار. این دنیا، این زندان تنگ، جای مناسبی برای آرزوهای قشنگ تو نبود. خوب شد شهید شدی. این شهادت فقط تبریک می‌خواهد. تسلیت لازم نیست. ما هم خوشحالیم که رفتی. لیاقت ما همین سرداران وحدت ملی‌اند. 100 سال هم برای تحقق این وحدت کذایی تلاش کنند، عمراً یک شهید بدهند. با اینها باشد میان خدا و شیطان هم راهی به وحدت باز می‌کنند، احمدی‌نژاد و موسوی که جای خود دارد!
سردار! روزنامه‌های طرفدار نامزدهای معترض بالاخره یک بار هم عکس تو را در صفحه اول کار کردند. همین که خیال‌شان از بابت شهادت تو راحت شد، تیتر یک شدی! سردار! این جماعت با مرده شما بیشتر صفا می‌کنند. کافی است سردار، در خون خود شناور شوی، آن وقت برای حضرات، عزیز می‌شوی. مگر ندیدی که تا وقتی زنده بودی، به تو می‌گفتند: «سرباز وحشی قوم آتیلا»؟ مگر به تو نگفتند که در جنگ با عراق، «برادرکشی» کردی؟ مگر به تو نگفتند خشونت‌طلب؟ داشتی از ولایت دفاع می‌کردی، همین‌ها برایت مقاله نوشتند که حق دخالت در سیاست نداری. عجبا! همت و باکری را هم به رخت کشیدند و گفتند: «بسیجی واقعی، همت و باکری». تقصیر خودت بود سردار. سال 62 شهید شده بودی، تو هم بسیجی واقعی بودی. سال 65 در کربلای 5 به شهادت می‌رسیدی، دیگر این همه زخم زبان نمی‌شنیدی. تقصیر خودت بود سردار! می‌خواستی بعد از جنگ، زیادی زنده نمانی! با این حال جلوی ضرر را از خوب جایی گرفتی. ماهی شهادت را هر وقت از آب گل‌آلود دنیا بگیری، زنده است و تو ای سردار، از خوب جایی جلوی ضرر را گرفتی. اگر بحرانی بر فرض باشد، بهترین راه برون‌رفت از بحران، شهادت است. از وحدت ملی و کمیته ملی کاری ساخته نیست. از این کنده‌های فانتزی دودی برای ملت بلند نمی‌شود. کاری اگر براید، از سرخی خون تو است. منادیان وحدت دروغین، خون‌شان البته رنگین‌تر از آن است که بر زمین ریخته شود. جان شیرین جان ایشان است. نمی‌بینی که دودستی به دنیا چسبیده‌اند. همسنگر دیروز تو بوده‌اند ولی سنگر عوض کرده‌اند و هنوز انتخابات برگزار نشده، خود را نامزد قدرت کرده‌اند. تو اما کاندیدای شهادت بودی. نه از زخم ترسیدی و نه از زخم‌زبان. تن رها کرده بودی که پیرهن نخواهی.
سردار! آخرین باری که دیدمت، زمستان 2 سال پیش بود. جمعی از همین فتنه‌گران امروزی، شایعه کرده بودند که رهبری کسالت دارد. خوب یادم هست پنجشنبه‌ای بود که تو را دیدم. در بهشت زهرا (س) تک و تنها قدم می‌زدی. گفتم: شایعه را شنیده‌ای؟ گفتی: اینها مریضی عقیدتی و سیاسی خود را به «آقا» نسبت می‌دهند.سردار! غصه‌ها دارد این دل تنگم. می‌ترسم از همین فردا، تو را هم به همت و باکری بچسبانند و به رخ ما بکشند. می‌گویند ما بسیجی واقعی نیستیم. من که یادم نمی‌آید جایی ادعای بسیجی بودن کرده باشم که حالا ببینم واقعی هستم یا غیرواقعی اما اگر بسیجی واقعی، همت و باکری بودند، منافق واقعی هم بنی‌صدر و رجوی بودند. سردار! منافق واقعی عبدالله ابن ابی بود. آخر ما با جماعتی جوجه منافق روبه‌رو هستیم که از یک طرف دم از همت و باکری می‌زنند و از دیگر سو تاب حضور چند تکه از استخوان همرزمان همت و باکری در دانشگاه را ندارند. به اسم همت؛ بسیج را می‌کوبند. به نام باکری، به سپاه می‌تازند. به اسم امام، خامنه‌ای عزیز را هدف قرار می‌دهند. به نام وحدت، فتنه جدید دست و پا می‌کنند و از نو بر طبل تفرقه می‌کوبند... و 2 روز دیگر شک ندارم از نام توهم چماق دیگری خواهند ساخت و بر سر ما فرود خواهند آورد. حرف حساب آن روز این جماعت لابد این خواهد بود: بسیجی واقعی شوشتری بود که مرد! این جماعت، بسیجی واقعی را بسیجی مرده می‌داند. بسیجی زنده را باید کوبید. به بسیجی زنده خطاب باید کرد: «توپ، تانک، بسیجی، دیگر اثر ندارد». سردار! بار سنگینی بر دوش ما است. بعد از رفتن تو، تنهاتر شده‌ایم. شانه‌های ما تاب این حجم شایعه را ندارد. تو گویی رسانه‌ها رسالت دیگری جز زخم زبان ندارند. درد داریم و لبریز از فریاد اما دریغا که مأموریم به سکوت. مأموریم به خون دل خوردن. مأموریم که کشته دهیم و متهم به قتل شویم. جالب است؛ شهدا را ما می‌دهیم و مرثیه‌اش را آنها می‌خوانند. سنگ بر سر ما می‌خورد و آه و ناله‌اش را کسان دیگری سر می‌دهند. به رأی مردم تمکین نمی‌کنند و ما را دیکتاتور می‌خوانند. سردار! فتنه‌ها در کار است. از همین قماش، یکی که پدرش در دولت اصلاحات کاره‌ای بود به من گفت: آنقدر شعار «بسیجی واقعی، همت و باکری» را علیه شما سر می‌دهیم که بیشتر از ما،از همت و باکری بدتان بیاید و آنقدر «نخست‌وزیر امام» را در گوشتان فرو می‌کنیم تا از امام بیشتر از نخست‌وزیرش بدتان بیاید. سردار! نه‌که برای این حرف‌ها جواب نداشته باشیم اما روانمان از این جنگ‌ها خسته شده. 2 رکعت نماز در حسینیه حاج همت پادگان دوکوهه، تمام آرزوی این روز‌های من است، اما این جماعت بدانند آرزوی جدایی ما و یاران آسمانی را به گور خواهند برد. ما بی‌آنکه عضوی از لشکر 27 محمدرسول‌الله (ص) باشیم، عاشق همت شده‌ایم. ما بدون زیارت باکری، دلداده حمید و مهدی شده‌ایم. ما امام را در حسینیه دلمان عاشق شده‌ایم، نه در بالکن جماران. به اسم همت ما را بکوبید. به نام باکری زخم زبانمان بزنید. از امام و نخست‌وزیرش مایه بگذارید و علیه ما شعار دهید. همه اینها را انجام دهید اما این همه ما را بیشتر عاشق امام و شیدای همت و باکری می‌کند. چه جای گلایه که ما کاری کرده‌ایم شیفتگان دیروز چه گوارا، سینه‌چاکان مصدق، هواداران موسوی، یاران خاتمی، دلدادگان اوباما، فداییان یازده سپتامبر، مردان دوم خرداد، رهروان بوش و متوسلان ماری جووآنا و داریوش و صادق هدایت و گوگوش، ملاک و معیار و میزان را نه هیچ‌کدام از این روز‌ها و آدم‌ها، که باکری و همت می‌دانند. همین نشان می‌دهد کار فرهنگی بسیجی نسل من جواب داده است. اگر سرداران وحدت ولی نتوانستند همت و باکری را درست معرفی کنند،...
ادامه در صفحه 16 نجوایی با سردار نورعلی شوشتری
در این روزگار آزگار، چه خوب شد رفتی سردار. این دنیا، این زندان تنگ، جای مناسبی برای آرزوهای قشنگ تو نبود. خوب شد شهید شدی. این شهادت فقط تبریک می‌خواهد. تسلیت لازم نیست. ما هم خوشحالیم که رفتی. لیاقت ما همین سرداران وحدت ملی‌اند. 100 سال هم برای تحقق این وحدت کذایی تلاش کنند، عمراً یک شهید بدهند. با اینها باشد میان خدا و شیطان هم راهی به وحدت باز می‌کنند، احمدی‌نژاد و موسوی که جای خود دارد!
سردار! روزنامه‌های طرفدار نامزدهای معترض بالاخره یک بار هم عکس تو را در صفحه اول کار کردند. همین که خیال‌شان از بابت شهادت تو راحت شد، تیتر یک شدی! سردار! این جماعت با مرده شما بیشتر صفا می‌کنند. کافی است سردار، در خون خود شناور شوی، آن وقت برای حضرات، عزیز می‌شوی. مگر ندیدی که تا وقتی زنده بودی، به تو می‌گفتند: «سرباز وحشی قوم آتیلا»؟ مگر به تو نگفتند که در جنگ با عراق، «برادرکشی» کردی؟ مگر به تو نگفتند خشونت‌طلب؟ داشتی از ولایت دفاع می‌کردی، همین‌ها برایت مقاله نوشتند که حق دخالت در سیاست نداری. عجبا! همت و باکری را هم به رخت کشیدند و گفتند: «بسیجی واقعی، همت و باکری». تقصیر خودت بود سردار. سال 62 شهید شده بودی، تو هم بسیجی واقعی بودی. سال 65 در کربلای 5 به شهادت می‌رسیدی، دیگر این همه زخم زبان نمی‌شنیدی. تقصیر خودت بود سردار! می‌خواستی بعد از جنگ، زیادی زنده نمانی! با این حال جلوی ضرر را از خوب جایی گرفتی. ماهی شهادت را هر وقت از آب گل‌آلود دنیا بگیری، زنده است و تو ای سردار، از خوب جایی جلوی ضرر را گرفتی. اگر بحرانی بر فرض باشد، بهترین راه برون‌رفت از بحران، شهادت است. از وحدت ملی و کمیته ملی کاری ساخته نیست. از این کنده‌های فانتزی دودی برای ملت بلند نمی‌شود. کاری اگر براید، از سرخی خون تو است. منادیان وحدت دروغین، خون‌شان البته رنگین‌تر از آن است که بر زمین ریخته شود. جان شیرین جان ایشان است. نمی‌بینی که دودستی به دنیا چسبیده‌اند. همسنگر دیروز تو بوده‌اند ولی سنگر عوض کرده‌اند و هنوز انتخابات برگزار نشده، خود را نامزد قدرت کرده‌اند. تو اما کاندیدای شهادت بودی. نه از زخم ترسیدی و نه از زخم‌زبان. تن رها کرده بودی که پیرهن نخواهی.
سردار! آخرین باری که دیدمت، زمستان 2 سال پیش بود. جمعی از همین فتنه‌گران امروزی، شایعه کرده بودند که رهبری کسالت دارد. خوب یادم هست پنجشنبه‌ای بود که تو را دیدم. در بهشت زهرا (س) تک و تنها قدم می‌زدی. گفتم: شایعه را شنیده‌ای؟ گفتی: اینها مریضی عقیدتی و سیاسی خود را به «آقا» نسبت می‌دهند.سردار! غصه‌ها دارد این دل تنگم. می‌ترسم از همین فردا، تو را هم به همت و باکری بچسبانند و به رخ ما بکشند. می‌گویند ما بسیجی واقعی نیستیم. من که یادم نمی‌آید جایی ادعای بسیجی بودن کرده باشم که حالا ببینم واقعی هستم یا غیرواقعی اما اگر بسیجی واقعی، همت و باکری بودند، منافق واقعی هم بنی‌صدر و رجوی بودند. سردار! منافق واقعی عبدالله ابن ابی بود. آخر ما با جماعتی جوجه منافق روبه‌رو هستیم که از یک طرف دم از همت و باکری می‌زنند و از دیگر سو تاب حضور چند تکه از استخوان همرزمان همت و باکری در دانشگاه را ندارند. به اسم همت؛ بسیج را می‌کوبند. به نام باکری، به سپاه می‌تازند. به اسم امام، خامنه‌ای عزیز را هدف قرار می‌دهند. به نام وحدت، فتنه جدید دست و پا می‌کنند و از نو بر طبل تفرقه می‌کوبند... و 2 روز دیگر شک ندارم از نام توهم چماق دیگری خواهند ساخت و بر سر ما فرود خواهند آورد. حرف حساب آن روز این جماعت لابد این خواهد بود: بسیجی واقعی شوشتری بود که مرد! این جماعت، بسیجی واقعی را بسیجی مرده می‌داند. بسیجی زنده را باید کوبید. به بسیجی زنده خطاب باید کرد: «توپ، تانک، بسیجی، دیگر اثر ندارد». سردار! بار سنگینی بر دوش ما است. بعد از رفتن تو، تنهاتر شده‌ایم. شانه‌های ما تاب این حجم شایعه را ندارد. تو گویی رسانه‌ها رسالت دیگری جز زخم زبان ندارند. درد داریم و لبریز از فریاد اما دریغا که مأموریم به سکوت. مأموریم به خون دل خوردن. مأموریم که کشته دهیم و متهم به قتل شویم. جالب است؛ شهدا را ما می‌دهیم و مرثیه‌اش را آنها می‌خوانند. سنگ بر سر ما می‌خورد و آه و ناله‌اش را کسان دیگری سر می‌دهند. به رأی مردم تمکین نمی‌کنند و ما را دیکتاتور می‌خوانند. سردار! فتنه‌ها در کار است. از همین قماش، یکی که پدرش در دولت اصلاحات کاره‌ای بود به من گفت: آنقدر شعار «بسیجی واقعی، همت و باکری» را علیه شما سر می‌دهیم که بیشتر از ما،از همت و باکری بدتان بیاید و آنقدر «نخست‌وزیر امام» را در گوشتان فرو می‌کنیم تا از امام بیشتر از نخست‌وزیرش بدتان بیاید. سردار! نه‌که برای این حرف‌ها جواب نداشته باشیم اما روانمان از این جنگ‌ها خسته شده. 2 رکعت نماز در حسینیه حاج همت پادگان دوکوهه، تمام آرزوی این روز‌های من است، اما این جماعت بدانند آرزوی جدایی ما و یاران آسمانی را به گور خواهند برد. ما بی‌آنکه عضوی از لشکر 27 محمدرسول‌الله (ص) باشیم، عاشق همت شده‌ایم. ما بدون زیارت باکری، دلداده حمید و مهدی شده‌ایم. ما امام را در حسینیه دلمان عاشق شده‌ایم، نه در بالکن جماران. به اسم همت ما را بکوبید. به نام باکری زخم زبانمان بزنید. از امام و نخست‌وزیرش مایه بگذارید و علیه ما شعار دهید. همه اینها را انجام دهید اما این همه ما را بیشتر عاشق امام و شیدای همت و باکری می‌کند. چه جای گلایه که ما کاری کرده‌ایم شیفتگان دیروز چه گوارا، سینه‌چاکان مصدق، هواداران موسوی، یاران خاتمی، دلدادگان اوباما، فداییان یازده سپتامبر، مردان دوم خرداد، رهروان بوش و متوسلان ماری جووآنا و داریوش و صادق هدایت و گوگوش، ملاک و معیار و میزان را نه هیچ‌کدام از این روز‌ها و آدم‌ها، که باکری و همت می‌دانند. همین نشان می‌دهد کار فرهنگی بسیجی نسل من جواب داده است. اگر سرداران وحدت ولی نتوانستند همت و باکری را درست معرفی کنند،...
ادامه در صفحه 16 ارسال نظر
پربیننده