امید صبوری: «عرض کردم؛ تو عزیز دلمی دل‌انگیز، اگر اسلام دست‌وپای ما رو نبسته بود..!!»؛ داستان، باز هم داستان همین «قوانین دست و پاگیر!» است با چاشنی مزاح و شوخی؛ داستانی که اگرچه تا امروز بسیار شنیده‌ایم اما گویی هنوز هم محل تأکید چندباره دارد و البته گوش‌های نیازمند بسیار! تازه‌ترین ساخته سینمایی مازیار میری به‌عنوان یکی از باانگیزه‌ترین جوانان نسل نوی سینمای ایران، اگرچه پس از نزدیک به 2 سال توفیق حضور بر پرده سینماهای کشور را به‌دست آورده اما هنوز هم فیلمی گرم و درگیرکننده است؛ فیلمی که هرچند رد عبور از حاشیه‌ها به‌وضوح برچهره‌اش نمایان است اما دریافت جان کلام و زیبایی‌های نهفته‌اش هنوز ممکن است و همین بس که بگوییم این فیلم را باید دید. مازیار میری در سومین تجربه کارگردانی خود همانگونه که در «قطعه ناتمام» نگاهی متفاوت به جایگاه موسیقی در بطن اقوام اصیل ایران دارد، در «به‌آهستگی» عادی‌ترین قضاوت‌های خانوادگی را تحت‌تأثیر شرایط اجتماعی، به نقد می‌نشیند و در «پاداش سکوت» یکی از متفاوت‌ترین داستان‌ها را برای پرداخت به موضوع «دفاع مقدس» برمی‌گزیند، در «کتاب قانون» هم «مردم ایران» را محور دغدغه خود قرار می‌دهد و با چاشنی طنز، تصویری متفاوت از تعاملات غلط اجتماعی با پیرنگی دینی را به تصویر می‌کشد اما این نقد اجتماعی نرم و به غایت دلنشین، تنها یکی از برگ برنده‌های جذاب «کتاب قانون» است؛ نیم‌نگاه نقادانه میری به سفرهای بین‌المللی برخی تیم‌های کارشناسی بلندپایه، یکی دیگر از نکات جالب توجه در فیلم است که علاوه بر ثبت لحظه‌های جذاب برای مخاطب توانسته سوژه جسورانه دیگری را به خط کلی روایت فیلم بیفزاید. در کنار این نکات اما نمی‌توان از«کتاب قانون» گفت و حضور درخشان پرویز پرستویی را در آن نادیده گرفت؛ حضوری که نه فقط در جایگاه «بازیگر نقش اصلی» که در مقام انتخاب بازیگر نیز نمودی قابل توجه دارد. پرستویی با این حضور، باردیگر خاطره حضور به‌یادماندنی‌اش در آثاری چون «لیلی با من است» و «مارمولک» را برای مخاطب زنده می‌کند (هرچند اینجا بیشتر با طنز موقعیت طرفیم تا شیرین‌زبانی و نغزگویی کاراکتر) و این در کنار انتخاب تحسین‌برانگیز «دارین خمسه» و «داوود فتحعلی بیگی» برای 2 نقش اصلی دیگر فیلم است که «کتاب قانون» را در کنار تمام خلاقیت‌های میری، متأثر از حضور پرستویی هم می‌کند. با همه این محسنات، اما نکته تأسف‌برانگیز درباره اکران «کتاب قانون» همان رد بازمانده از حاشیه‌هاست که ای‌کاش یک‌‌بار برای همیشه در تعامل سیاستگذاران سینمایی و سینماگران حل می‌شد تا یک فیلم پس از 2سال اینگونه راهی اکران نشود؛ اکرانی که کارگردان از آن «ناراضی» باشد و مخاطب «سرگردان!» از تازه‌ترین ساخته مازیار میری هنوز هم می‌توان لذت برد
این قوانین دست‌وپاگیر!؟
امید صبوری: «عرض کردم؛ تو عزیز دلمی دل‌انگیز، اگر اسلام دست‌وپای ما رو نبسته بود..!!»؛ داستان، باز هم داستان همین «قوانین دست و پاگیر!» است با چاشنی مزاح و شوخی؛ داستانی که اگرچه تا امروز بسیار شنیده‌ایم اما گویی هنوز هم محل تأکید چندباره دارد و البته گوش‌های نیازمند بسیار! تازه‌ترین ساخته سینمایی مازیار میری به‌عنوان یکی از باانگیزه‌ترین جوانان نسل نوی سینمای ایران، اگرچه پس از نزدیک به 2 سال توفیق حضور بر پرده سینماهای کشور را به‌دست آورده اما هنوز هم فیلمی گرم و درگیرکننده است؛ فیلمی که هرچند رد عبور از حاشیه‌ها به‌وضوح برچهره‌اش نمایان است اما دریافت جان کلام و زیبایی‌های نهفته‌اش هنوز ممکن است و همین بس که بگوییم این فیلم را باید دید. مازیار میری در سومین تجربه کارگردانی خود همانگونه که در «قطعه ناتمام» نگاهی متفاوت به جایگاه موسیقی در بطن اقوام اصیل ایران دارد، در «به‌آهستگی» عادی‌ترین قضاوت‌های خانوادگی را تحت‌تأثیر شرایط اجتماعی، به نقد می‌نشیند و در «پاداش سکوت» یکی از متفاوت‌ترین داستان‌ها را برای پرداخت به موضوع «دفاع مقدس» برمی‌گزیند، در «کتاب قانون» هم «مردم ایران» را محور دغدغه خود قرار می‌دهد و با چاشنی طنز، تصویری متفاوت از تعاملات غلط اجتماعی با پیرنگی دینی را به تصویر می‌کشد اما این نقد اجتماعی نرم و به غایت دلنشین، تنها یکی از برگ برنده‌های جذاب «کتاب قانون» است؛ نیم‌نگاه نقادانه میری به سفرهای بین‌المللی برخی تیم‌های کارشناسی بلندپایه، یکی دیگر از نکات جالب توجه در فیلم است که علاوه بر ثبت لحظه‌های جذاب برای مخاطب توانسته سوژه جسورانه دیگری را به خط کلی روایت فیلم بیفزاید. در کنار این نکات اما نمی‌توان از«کتاب قانون» گفت و حضور درخشان پرویز پرستویی را در آن نادیده گرفت؛ حضوری که نه فقط در جایگاه «بازیگر نقش اصلی» که در مقام انتخاب بازیگر نیز نمودی قابل توجه دارد. پرستویی با این حضور، باردیگر خاطره حضور به‌یادماندنی‌اش در آثاری چون «لیلی با من است» و «مارمولک» را برای مخاطب زنده می‌کند (هرچند اینجا بیشتر با طنز موقعیت طرفیم تا شیرین‌زبانی و نغزگویی کاراکتر) و این در کنار انتخاب تحسین‌برانگیز «دارین خمسه» و «داوود فتحعلی بیگی» برای 2 نقش اصلی دیگر فیلم است که «کتاب قانون» را در کنار تمام خلاقیت‌های میری، متأثر از حضور پرستویی هم می‌کند. با همه این محسنات، اما نکته تأسف‌برانگیز درباره اکران «کتاب قانون» همان رد بازمانده از حاشیه‌هاست که ای‌کاش یک‌‌بار برای همیشه در تعامل سیاستگذاران سینمایی و سینماگران حل می‌شد تا یک فیلم پس از 2سال اینگونه راهی اکران نشود؛ اکرانی که کارگردان از آن «ناراضی» باشد و مخاطب «سرگردان!» ارسال نظر
پربیننده