بازی 51 ساعته پرهام در دام کودک ربایان

تماس‌گیرنده ناشناس ادعا کرد پسربچه را ربوده‌اند و بدون دخالت پلیس باید 25 میلیون تومان پرداخت شود تا پرهام بدون صدمه‌ای آزاد شود. ماجرای ربوده شدن پرهام کوچولو وحشت به چهره پدر و مادرش انداخت و دقایقی نگذشته بود که با دستور دادیار رضوانفر از شعبه 4 دادسرای امور جنایی تهران تیمی از اداره 11 وارد عمل شد تا گروگانگیران را شناسایی کند. در نخستین اقدام، آموزش‌های ویژه‌ای به خانواده گروگان داده شد تا بتوانند آدم‌ربایان را سرگرم کنند، سپس کارآگاهان دست به عملیات تخصصی زدند. تیم تحقیق با توجه به شرایط کاری پدر پرهام کوچولو و میزان پول درخواستی از وی برای رهایی پسربچه دریافتند گروگانگیران باید شناخت کاملی از زندگی آنها داشته باشند و بتوانند بدون ایجاد حساسیت در محل زندگی‌شان ساعت‌ها به کمین بنشینند. پرهام وقتی برای بازی به در خانه‌شان رفته بود در دام آدم‌ربایان افتاده بود و همین نشان می‌داد برخلاف دیگر پرونده‌های مشابه که کودکان در مسیر مدارس شکار می‌شوند، ربایندگان این پسربچه شناخت کاملی از کوچه آنها داشتند. پدر پرهام در تماس‌های تلفنی گروگانگیران سعی داشت با رویه آموزش پلیس پیش برود و رفتارهایش به گونه‌ای بود تا مشخص نشود ماموران پشت صحنه این سناریو هستند. وقتی در یکی از تماس‌های تلفنی گروگانگیر با ادعای اینکه باید پای پلیس از ماجرا بیرون کشیده شود وگرنه گوش پرهام را خواهند برید، تاکید کرد می‌داند پدر پسربچه ماموران را در جریان قرار داده است. کارآگاهان به دنبال یک نفوذی بین خانواده پسربچه گشتند و پی بردند طراحان این توطئه خیلی به پدر پرهام نزدیک هستند. پلیس که خطر را در کمین پسربچه می‌دید اقدام به عملیات فشار می‌کرد و آدم‌ربایان را از خطر گرفتار شدن به وحشت انداخت. 51 ساعت از ربوده شدن پرهام کوچولو نگذشته بود که مسؤولان مسجدی در حوالی خیابان نبرد پسربچه‌ای را دیدند که تنهاست. همزمان با پیدا شدن این بچه که خود را پرهام معرفی می‌کرد آدم‌ربایان در تماسی تلفنی با مرد پیمانکار اطلاع دادند پسربچه را در حوالی مسجدی رها کرده‌اند و خواستند پلیس با آنها کاری نداشته باشد. پرهام کوچولو با دیدن پدر و مادرش خود را در آغوش آنها انداخت و در حالی که زخم پشت گوش راست خود و آثار طناب روی پاها و دستانش را به مادرش نشان می‌داد با زبان کودکانه گفت: «من اصلا گریه نکردم، دلم براتون تنگ شده بود». گفت‌وگو با پرهام کوچولو آرام جلوی دوربین عکاسان نشسته و ژست می‌گیرد: کی تو رو دزدید؟ نمی‌دونم اما همه‌شون گنده بودن! چند نفر بودن؟ با نشان دادن انگشتان دست ابتدا به 4 نفر اشاره می‌کند و بعد گفت: اینا رو دیدم، یکی دیگه هم بود که ندیدمش. اونا رو می‌شناختی؟ دوتاشون رو می‌شناختم، همونایی که منو سوار موتور کردند و دزدیدند. کجا بودی؟ دم در خونه، صدام زد. اسمت رو می‌دونست؟ بله، می‌دونست منو می‌شناخت منم اون رو می‌شناختم. بعد کجا بردنت؟ نمی‌دونم توی یه اتاق انداختنم. پاهام رو با دستام بستن، چشام هم بسته بود. غذا بهت می‌دادن؟ فقط شیرکاکائو به من می‌دادن. کتکت زدن؟ نه، یکی‌شون خیلی مهربون بود بقیه هم منو کتک نزدن فقط یه بار گوشم رو با یه چیزی زخمی کردن. گریه نکردی؟ نه، اصلا گریه نکردم. پدر پرهام نیز همزمان با این گفت‌وگو با اشاره به اینکه پلیس زحمات زیادی کشیده، افزود: 2 تن از آدم‌ربایان که امید و محسن نام دارند دائماً همراه ما بودند و قدم به قدم به جست‌وجو‌ی پسرم می‌پرداختند اصلا تصور نمی‌کردم آنها طراحان این گروگانگیری باشند. آن 2 پسر جوان که به خاطر ربودن پرهام کوچولو در بازداشت هستند وارد شعبه 4 دادیاری جنایی شدند، پسرک به آنها خیره شد، 2 گروگانگیر گریه می‌کردند که پرهام با دیدن دستبندهایشان گفت: اون یکی نبود، اونو بازش کنید، اما این یکی منو سوار موتور کرد. این در حالی بود که گروگانگیر اصلی با التماس و گریه از پدر و مادر پرهام می‌خواست گذشت کنند. در شلوغی شعبه دادیاری، پرهام مرتب سرک می‌کشید و باز تکرار می‌کرد که یکی از متهمان بی‌گناه است و باید رها شود. هنوز بازجویی از 2 آدم‌ربا آغاز نشده بود که آوایی، رئیس کل دادگستری استان تهران در بازدید سرزده وارد شعبه 4 دادیاری شد و در برابر دوربین خبرنگاران با پرهام کوچولو احوالپرسی کرد و در جریان جزئیات این آدم‌ربایی قرار گرفت. بنا به گزارش خبرنگار «وطن‌امروز»، تحقیق از 2 گروگانگیر ادامه دارد تا همدستان آنان ردیابی شوند و این در حالی است که پدر و مادر پرهام کوچولو در برابر التماس‌های 2 بازداشتی عنوان کردند به آنان رضایت خواهند داد.