«پسر بازیگوش محله استخر تهران»، این لقبی است که مجتبی محرمی در ابتدای نامه‌اش به خود می‌دهد تا به همه بگوید آنچه بر سر بهترین چپ تاریخ فوتبال ایران گذشت، مقصری نداشت، جز مجتبی محرمی. مدافع برگزیده کنفدراسیون فوتبال آسیا که فوتبالش را به هیچ انگاشت تا از آن سوپرستاره تنها نامی در اذهان به یاد بماند؛ بهترین نفر در دفاع و بهترین پاسور در جلو، شرور، نااهل اما با معرفت، پرسپولیسی راستین که اگر چنین نبود پول‌های کشاورز او را مجاب به ماندن در آن تیم متمول اوايل دهه70 می‌کرد. اما مجتبی پیراهن شماره 8 خود را همچنان حفظ کرد. درباره محرمی نوشتن محتاج ساعت‌ها وقت و خروار‌ها کاغذ است. او در نامه‌اش که روز گذشته در خبرگزاری‌ها منتشر شد به این واقعیت هم اشاره می‌کند اما وعده می‌دهد که می‌خواهد آدم دیگری باشد. مربیانی که امروز در لیگ برتر قرارداد‌های 500 میلیون تومانی امضا می‌کنند نه هم‌اندازه مجتبی در دوران بازیگری بودند و نه یک‌دهم افتخارات او را کسب کردند؛ آنها فقط خوب زیستند و شیرینی زندگی امروز‌شان مرهون همان درست زندگی کردن است؛ کاری که آقای فراموش نشدنی چپ ایران آن را نکرد و حالا معترف است به اشتباهات بی‌پایانش. مجتبی محرمی که چند وقتی را در بیمارستان سپری کرده بود سرانجام با بازیابی سلامتی‌اش به زندگی معمولی بازگشت و در نامه‌ای بلند بالا ضمن تشکر از همه آنهایی که در این مدت تنهایش نگذاشتند، گفت كه در حرم امام رضا(ع) یک دل سیر گریسته و با خود وعده کرده است روزهای پرافتخار بازیگری را با پیراهن مربیگری تکرار کند. مجتبی در پایان نامه‌اش اینچنین می‌نویسد: «خودم بهتر می‌دانم چه بر من گذشت و دیگران نیز با قهرمان شکست خورده چه کردند. اتفاقا اینکه عده‌ای با یک قهرمان شکست خورده چه رفتاری داشتند را هرگز از یاد نمی‌برم و فقط می‌توانم در یک کلام بگویم؛ بامعرفت‌ها، این رسمش نبود! اما حالا بستری شدنم در بیمارستان و محبتی که بار دیگر از سوی مردم با گوشت و پوست و استخوانم لمس کردم، بهانه‌ای شده برای اینکه دوباره بازگردم به حال و هوای فوتبال و این بار برای دوباره بلند شدن بدون تعارف علاوه بر لطف خداوند به همراهی همه اهالی فوتبال و رسانه‌ها نیازمند هستم. می‌خواهم همه چیز را دوباره از نو بسازم و از زنده‌یاد پرویز خان دهداری یاد گرفته‌ام که برای مربی بودن باید خیلی چیزها را رعایت کرد.» مجتبی به مجتبی رحم نکرد اما حالا او می‌خواهد نفر دیگری باشد. بازگشت محرمی به فوتبال یعنی تولد دوباره استعدادی که بی‌رحمانه تا آستانه پایان پیش رفت، اما حالا او بازگشته ولی آیا آغوش فوتبال باز است؟
نامه مجتبی محرمی به همه آنهایی که کمکش کردند
پسر بازیگوش بازمي‌گردد اما اصلاح شده
«پسر بازیگوش محله استخر تهران»، این لقبی است که مجتبی محرمی در ابتدای نامه‌اش به خود می‌دهد تا به همه بگوید آنچه بر سر بهترین چپ تاریخ فوتبال ایران گذشت، مقصری نداشت، جز مجتبی محرمی. مدافع برگزیده کنفدراسیون فوتبال آسیا که فوتبالش را به هیچ انگاشت تا از آن سوپرستاره تنها نامی در اذهان به یاد بماند؛ بهترین نفر در دفاع و بهترین پاسور در جلو، شرور، نااهل اما با معرفت، پرسپولیسی راستین که اگر چنین نبود پول‌های کشاورز او را مجاب به ماندن در آن تیم متمول اوايل دهه70 می‌کرد. اما مجتبی پیراهن شماره 8 خود را همچنان حفظ کرد. درباره محرمی نوشتن محتاج ساعت‌ها وقت و خروار‌ها کاغذ است. او در نامه‌اش که روز گذشته در خبرگزاری‌ها منتشر شد به این واقعیت هم اشاره می‌کند اما وعده می‌دهد که می‌خواهد آدم دیگری باشد. مربیانی که امروز در لیگ برتر قرارداد‌های 500 میلیون تومانی امضا می‌کنند نه هم‌اندازه مجتبی در دوران بازیگری بودند و نه یک‌دهم افتخارات او را کسب کردند؛ آنها فقط خوب زیستند و شیرینی زندگی امروز‌شان مرهون همان درست زندگی کردن است؛ کاری که آقای فراموش نشدنی چپ ایران آن را نکرد و حالا معترف است به اشتباهات بی‌پایانش. مجتبی محرمی که چند وقتی را در بیمارستان سپری کرده بود سرانجام با بازیابی سلامتی‌اش به زندگی معمولی بازگشت و در نامه‌ای بلند بالا ضمن تشکر از همه آنهایی که در این مدت تنهایش نگذاشتند، گفت كه در حرم امام رضا(ع) یک دل سیر گریسته و با خود وعده کرده است روزهای پرافتخار بازیگری را با پیراهن مربیگری تکرار کند. مجتبی در پایان نامه‌اش اینچنین می‌نویسد: «خودم بهتر می‌دانم چه بر من گذشت و دیگران نیز با قهرمان شکست خورده چه کردند. اتفاقا اینکه عده‌ای با یک قهرمان شکست خورده چه رفتاری داشتند را هرگز از یاد نمی‌برم و فقط می‌توانم در یک کلام بگویم؛ بامعرفت‌ها، این رسمش نبود! اما حالا بستری شدنم در بیمارستان و محبتی که بار دیگر از سوی مردم با گوشت و پوست و استخوانم لمس کردم، بهانه‌ای شده برای اینکه دوباره بازگردم به حال و هوای فوتبال و این بار برای دوباره بلند شدن بدون تعارف علاوه بر لطف خداوند به همراهی همه اهالی فوتبال و رسانه‌ها نیازمند هستم. می‌خواهم همه چیز را دوباره از نو بسازم و از زنده‌یاد پرویز خان دهداری یاد گرفته‌ام که برای مربی بودن باید خیلی چیزها را رعایت کرد.» مجتبی به مجتبی رحم نکرد اما حالا او می‌خواهد نفر دیگری باشد. بازگشت محرمی به فوتبال یعنی تولد دوباره استعدادی که بی‌رحمانه تا آستانه پایان پیش رفت، اما حالا او بازگشته ولی آیا آغوش فوتبال باز است؟
ارسال نظر
پربیننده