روز چهارشنبه 29 مهرماه خانه موسیقی مملو از جمعیتی بود که سال‌ها دغدغه ردیف‌های موسیقی ایرانی و انتقال آن را به صورت سینه به سینه برعهده داشتند و حال به پاس ثبت این ردیف‌ها به عنوان میراث جهانی کشور خود جمع شده بودند تا این اتفاق را در کنار یکدیگر جشن بگیرند.در این نشست حسین علیزاده در سخنانی گفت: وقتی این جمع صمیمانه اساتید موسیقی را دیدم نخستین چیزی که به ذهنم خطور کرد این بود که روزگاری همین ردیف باعث اختلاف‌نظرها و جدایی بزرگان موسیقی می‌شد اما امروز عامل جمع شدن ما دور یکدیگر شده و به گمان من امروز، روزی استثنایی برای موسیقی مااست.این آهنگساز در ادامه افزود: ثبت جهانی ردیف موسیقی ایرانی بسیار دیر اتفاق افتاد در حالی که این موسیقی خیلی قبل‌تر از اینها در جهان مطرح شده بود. با وجود این دستاورد موسیقی ما در داخل کشور خودمان همواره دچار مشکلاتی بوده و هست؛ جالب‌تر اینکه هنوز هم «روز موسیقی» در تقویم کشورمان با وجود تلاش‌هایی که شده، جایی پیدا نکرده است. علیزاده همچنین تصریح کرد: خوشبختانه ما به امنیت جهانی در زمینه فرهنگی که ردیف موسیقی ایرانی سمبل آن است، دست پیدا کرده‌ایم و هیچ‌کس نمی‌تواند دیگر منکر آن شود و قصد نابودی آن را داشته باشد. خالق «نی‌نوا» در ادامه افزود: حال این سؤال مطرح است که ما چه ارتباطی را با این فرهنگی که به آن افتخار می‌کنیم برقرار خواهیم کرد؟ آیا در حقیقت آموزش ردیف هم اندازه خود ردیف بوده یا نه؟ این سؤال را از آن روی طرح می‌کنم که شیوه‌های آموزشی ما در ردیف از عدم خلاقیت بیشتر بهره برده تا خلاقیت و نوآوری. وی با اشاره به جایگاه ویژه ردیف در موسیقی ایرانی گفت: ردیف می‌تواند دستور زبان موسیقایی ما باشد. وقتی ردیف موسیقی ایرانی را با دیگر عناصر هنری مانند ساختمان‌های قدیمی مقایسه می‌کنیم، ردیف در آنها نیز دیده می‌شود. اما ردیف به شکلی زنده‌تر و جامع‌تر حامل فرهنگ و تاریخ ایرانی است. این عضو خانه موسیقی تاکید کرد: برای شکافتن این گنجینه باید فکری کرد تا تولدی دوباره برای موسیقی ما باشد. باید توسط دوستان موسیقیدان سمینارها و گردهمایی‌هایی تشکیل شود و از همه ابزارها برای رسیدن به روشی بهتر استفاده کنیم. رها کنیم این شبه آموزش را که ادای آموزش است. شرایط اجتماعی تغییر کرده و روابط استاد و شاگردی دیگر آن رابطه دهه 40 نیست و باید در شیوه آموزش نیز بر همین مبنا بیشتر تامل کرد. در بخشی از این مراسم، لوح تقدیر و هدایای خانه موسیقی به مصطفی شیری، بهروز وجدانی، داریوش طلایی، حاتم عسگری، احمد ابراهیمی، حسین علیزاده، داوود گنجه‌ای، مجید کیانی، محمد سریر، محمدرضا شجریان، داریوش پیرنیاکان و لیلا صمدی که در جمع‌آوری این اسناد کمک کرده بودند، اهدا شد. حسین علیزاده:
ردیف می‌تواند دستور زبان موسیقایی ما باشد
روز چهارشنبه 29 مهرماه خانه موسیقی مملو از جمعیتی بود که سال‌ها دغدغه ردیف‌های موسیقی ایرانی و انتقال آن را به صورت سینه به سینه برعهده داشتند و حال به پاس ثبت این ردیف‌ها به عنوان میراث جهانی کشور خود جمع شده بودند تا این اتفاق را در کنار یکدیگر جشن بگیرند.در این نشست حسین علیزاده در سخنانی گفت: وقتی این جمع صمیمانه اساتید موسیقی را دیدم نخستین چیزی که به ذهنم خطور کرد این بود که روزگاری همین ردیف باعث اختلاف‌نظرها و جدایی بزرگان موسیقی می‌شد اما امروز عامل جمع شدن ما دور یکدیگر شده و به گمان من امروز، روزی استثنایی برای موسیقی مااست.این آهنگساز در ادامه افزود: ثبت جهانی ردیف موسیقی ایرانی بسیار دیر اتفاق افتاد در حالی که این موسیقی خیلی قبل‌تر از اینها در جهان مطرح شده بود. با وجود این دستاورد موسیقی ما در داخل کشور خودمان همواره دچار مشکلاتی بوده و هست؛ جالب‌تر اینکه هنوز هم «روز موسیقی» در تقویم کشورمان با وجود تلاش‌هایی که شده، جایی پیدا نکرده است. علیزاده همچنین تصریح کرد: خوشبختانه ما به امنیت جهانی در زمینه فرهنگی که ردیف موسیقی ایرانی سمبل آن است، دست پیدا کرده‌ایم و هیچ‌کس نمی‌تواند دیگر منکر آن شود و قصد نابودی آن را داشته باشد. خالق «نی‌نوا» در ادامه افزود: حال این سؤال مطرح است که ما چه ارتباطی را با این فرهنگی که به آن افتخار می‌کنیم برقرار خواهیم کرد؟ آیا در حقیقت آموزش ردیف هم اندازه خود ردیف بوده یا نه؟ این سؤال را از آن روی طرح می‌کنم که شیوه‌های آموزشی ما در ردیف از عدم خلاقیت بیشتر بهره برده تا خلاقیت و نوآوری. وی با اشاره به جایگاه ویژه ردیف در موسیقی ایرانی گفت: ردیف می‌تواند دستور زبان موسیقایی ما باشد. وقتی ردیف موسیقی ایرانی را با دیگر عناصر هنری مانند ساختمان‌های قدیمی مقایسه می‌کنیم، ردیف در آنها نیز دیده می‌شود. اما ردیف به شکلی زنده‌تر و جامع‌تر حامل فرهنگ و تاریخ ایرانی است. این عضو خانه موسیقی تاکید کرد: برای شکافتن این گنجینه باید فکری کرد تا تولدی دوباره برای موسیقی ما باشد. باید توسط دوستان موسیقیدان سمینارها و گردهمایی‌هایی تشکیل شود و از همه ابزارها برای رسیدن به روشی بهتر استفاده کنیم. رها کنیم این شبه آموزش را که ادای آموزش است. شرایط اجتماعی تغییر کرده و روابط استاد و شاگردی دیگر آن رابطه دهه 40 نیست و باید در شیوه آموزش نیز بر همین مبنا بیشتر تامل کرد. در بخشی از این مراسم، لوح تقدیر و هدایای خانه موسیقی به مصطفی شیری، بهروز وجدانی، داریوش طلایی، حاتم عسگری، احمد ابراهیمی، حسین علیزاده، داوود گنجه‌ای، مجید کیانی، محمد سریر، محمدرضا شجریان، داریوش پیرنیاکان و لیلا صمدی که در جمع‌آوری این اسناد کمک کرده بودند، اهدا شد. ارسال نظر
پربیننده