محمود فلاح‌پرویزی: مهم‌ترین اتفاق غیر‌منتظره‌ای که سال گذشته در همین روزها در هشتاد و پنجمین مراسم سالانه اعطای جوایز اسکار، در سالن «دالبی تیاتر» لس‌آنجلس به وقوع پیوست، اعطای جایزه بهترین فیلم به «آرگو» بود.
فیلم ضد ایرانی «آرگو» محصول سال 2012 سینمای آمریکا، به کارگردانی بن افلک و ساخته شرکت «برادران وارنر» است. این شرکت پیش از این نیز فیلم ضد ایرانی و سراسر دروغ «300» را ساخته بود.
داستان فیلم آرگو، بیانی تحریف‌شده و نادرست از واقعه تسخیر سفارت آمریکا در تهران به دست دانشجویان پیرو خط امام در 13 آبان 1358 است.
خلاصه فیلم
بِن اَفلک با جعل واقعه تسخیر لانه جاسوسی آمریکا در تهران، داستان تحریف‌شده‌ای را دستمایه فیلم خود قرار داده و در آن 6 نفر از کارکنان به گروگان گرفته شده سفارت آمریکا را به تصویر می‌کشد که موفق می‌شوند از در پشت سفارت به خانه کن تیلور، سفیر کانادا در ایران بگریزند. به این ترتیب جلسه‌ای در سازمان جاسوسی آمریکا برای آزادی این افراد تشکیل می‌شود و در نهایت تونی مندز، مأمور سازمان سیا با تصمیم شجاعانه و اقدام قهرمانانه خود، موفق می‌شود با هویت جعلی و گذرنامه کانادایی، این 6 آمریکایی را از فرودگاه مهرآباد با پرواز سوییس‌ایر به اروپا فراری دهد. در پایان، فیلم با جمله‌ای همراه است که می‌گوید اگر دولت‌های جهان با هم متحد شوند می‌توانند در مقابل هرگونه خطرات ناشناخته و غیرقابل حل ایستادگی کنند و این پیروزی سند بزرگی بر این مدعاست!
***
فیلم «آرگو» که در ژانر جاسوسی و دلهره‌آور جای دارد، با استفاده از چاشنی سیاست و دست گذاشتن روی رگِ خواب آمریکایی‌ها، تلاش کرده تا با فراموش کردن واقعه گروگانگیری در سفارت آمریکا در تهران و تلاش بی‌نتیجه
444روزه دولت آمریکا برای آزادی اعضای سفارتش، تماشاگران آمریکایی را با حس غروری کاذب و سرمست از پیروزی، از سالن‌های سینما بیرون بفرستد.
آرگو که بیشتر به کار آدم‌های ساده و زودباور آمریکایی می‌آید، مردم ایران را مردمی بی‌منطق و بی‌رحم به تصویر می‌کشد و در برابر آن، چهره مظلومانه و دردمندانه‌ای از 6 آمریکایی که خواسته‌ای جز نجات جانشان ندارند، قرار می‌‌‌‌دهد. تصویر ایرانی‌ها در این فیلم آنقدر بد، زشت، شرور، سیاه و غیرواقعی ترسیم شده است که هر بیننده‌ای متوجه عمق دشمنی و کینه سازندگانش نسبت به ایران و ایرانی می‌شود.
به اعتقاد بسیاری از کارشناسان، آرگو فیلمی کلیشه‌ای و فراتر از آن، فیلمی تبلیغاتی است که از عناصر بصری و موسیقایی زیادی بهره گرفته تا هم گیشه را حفظ کند و هم نظر دست‌اندرکاران صنعت سرگرمی هالیوود را جلب کند.
بن افلک در فیلم خود، با حذف اقدام تحسین‌برانگیز مردم ایران در آزادسازی زنان و سیاه‌پوستان سفارت، با ارائه چهره خشن، افراطی، غیرمنطقی و منفی از مردم ایران، تصاویری جعلی از اعدام‌های خیابانی و تسویه‌حساب‌های علنی را به تصویر کشیده است و در حالی که «جیمی کارتر» رئیسجمهور وقت آمریکا می‌گوید: 90 درصد پروسه آزادی دیپلمات‌های آمریکایی برعهده کانادایی‌ها بود، این فیلم، سازمان جاسوسی آمریکا را به عنوان «قهرمان آزادی این افراد» معرفی می‌کند.
فیلم کینه‌توزانه و به دور از واقعیت آرگو، با داشتن نقص‌های متعدد و جعل تاریخ و بهره گرفتن از فیلمنامه‌ای نه چندان باقوام و منسجم، صرفا یک فیلم تبلیغاتی و سیاسی است که در کمال تعجب، به عنوان بهترین فیلم اسکار انتخاب شد و «میشل اوباما» همسر رئیسجمهور آمریکا در پیامی ویدئویی این فیلم را از درون کاخ سفید به عنوان اثر برگزیده معرفی کرد. به این ترتیب، آنچه در اسکار 2013 به وقوع پیوست، مهر تأییدی بود بر سیاسی بودن اسکار و صنعت فیلمسازی هالیوود. اگر چه فیلم‌های ضدایرانی اینچنینی، به دلیل دوری از واقعیات تاریخی و فرهنگی و دروغ‌پردازی و سیاهنمایی درباره جامعه ایرانی، نتوانسته و به راحتی هم نمی‌تواند با مخاطب ایرانی ارتباط برقرار کند و حتی بسیاری از منتقدان خارجی هم نسبت به آنها انتقاد کرده‌اند اما نفس تولید چنین آثاری در سینمای غرب خود خط بطلانی است بر توهم «هنر برای هنر» و مؤید رسالتی است که بر عهده هنرمندان و اهالی متعهد سینمای کشورمان است.