کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
با این حال، کاپلو که تنها یک ماه از تولد 26 سالگی‌اش گذشته بود موفق شد حضور در تیم ملی را تجربه کند. او سخت تلاش کرد تا بتواند در جمع 19 بازیکن تیم ملی ایتالیا برای جام جهانی 1974 قرار گیرد. تابستان آن سال، یوونتوس بازهم ترکیب تیمش را قوی‌تر از پیش کرد و برای جذب مهاجم و دروازه‌بان ناپولی، به سراغ این باشگاه رفت. دینو‌‌زوف تازه 30 ساله شده بود و در اوج قرار داشت.
10 سال بعد، او با رهبری ایتالیا در جام جهانی اسپانیا به عنوان نخستین بازیکن 40 ساله قهرمانی در این رقابت‌ها را تجربه کرد. از سوی دیگر، جوسه آلفاتینی هم یکی از سرزنده‌ترین بازیکنان جهان فوتبال به شمار می‌رفت.والدین آلفاتینی که متولد سائوپائولو بود به ایتالیا مهاجرت کرده بودند و او از همان نابغه‌های برزیلی به شمار می‌رفت که حتی در سن 16 سالگی، مردم برای دیدن بازی وی صف می‌کشیدند.
در برزیل، آلفاتینی را با لقب ماتزولا می‌شناختند؛ لقبی که در نتیجه شباهت فیزیک بدنش به والنتینو ماتزولای افسانه‌ای به او داده بودند؛ ستاره تیم تورینوی بزرگ که در دهه 40، 5 قهرمانی پیاپی در سری A را تجربه کرده بود. ماتزولا در سانحه هوایی سوپرگا در سال 1949 جان خود را از دست داد.
آلتافینی در سن 19 سالگی برای حضور در جام جهانی 1958 به تیم ملی فوتبال برزیل دعوت شده بود و شاید اگر خبری از ادسون آرانتس دوناسیمنتو (ملقب به پله) نبود، آلفاتینی به عنوان بازیکن شگفتی ساز سلکائو در آن سال شناخته می‌شد.
برزیل به طرز عجیبی قهرمان جام جهانی شد و آلفاتینی بلافاصله پس از پایان رقابت‌ها به ایتالیا بازگشت و به میلان پیوست. او پیش از پیوستن به ناپولی در سال 1965، همراه با روسونری 2 قهرمانی در سری A و قهرمانی اروپا در سال 1963 را تجربه کرد (آلفاتینی در آن دوره از رقابت‌ها 14 گل به ثمر رساند که هنوز هم یک رکورد به شمار می‌رود). دوران بازی او در عرصه ملی همراه با برزیل در نتیجه حضورش در ایتالیا به پایان رسید چرا که فدراسیون فوتبال برزیل علاقه‌ای به دعوت از بازیکنان شاغل در اروپا نداشت. در نتیجه در سال 1961، آلفاتینی با بهره بردن از امتیاز دوملیتی بودن خود، ترجیح داد برای تیم ملی ایتالیا بازی کند. او در عرصه باشگاهی به سومین گلزن برتر تاریخ سری A تبدیل شد.
با آغاز فصل 73-1972، آلفاتینی 34 ساله شده بود و بسیاری براین باور بودند که دوران زوال او به طرز اجتناب‌ناپذیری آغاز شده است. با این حال، ویسپالک همچنان اعتقاد داشت که آلفاتینی می‌تواند مثمر‌ثمر باشد.
او در زمین نقش یک تعویض طلایی را پیدا کرده و با وجود اینکه همواره در میانه‌های نیمه دوم مسابقه به زمین می‌رفت، 9 گل در آن فصل برای تیمش به ثمر رساند. خارج از زمین، مسؤولان باشگاه احساس می‌کردند که آلفاتینی می‌تواند تاثیر عمده‌ای روی کاپلو بگذارد. هم اتاقی شدن کاپلو با آلفاتینی به هیچ‌وجه تصادفی نبود. نظر مسؤولان باشگاه براین بود که شوخ طبعی و خونسردی آلفاتینی طبع عصبی کاپلو را کاهش داده و از سوی دیگر فابیو می‌تواند درس‌هایی از استاد خود بیاموزد. این راهکار جواب داد. در حالی که کاپلو و آلفاتینی دوستان نزدیکی برای یکدیگر نبودند، بخوبی با همدیگر کنار می‌آمدند و تاثیرات آلفاتینی اسلحه دیگری به مهمات کاپلو افزود. برای نخستین بار پس از هررا در رم، کاپلو ارتباط نزدیکی با یکی از فوق ستاره‌های واقعی پیدا کرده بود؛ کسی که به همه عناوین ممکن در عرصه ملی و باشگاهی دست یافته بود.
تفاوت در اینجا بود که برخلاف هررای با انگیزه و وسواسی که همه جزئیات را تحت نظر می‌گرفت، آلفاتینی آرام‌تر بود و بیشتر به لطیفه گفتن و مزه پراندن علاقه داشت، البته در عین حال یک حرفه‌ای بسیار جدی و تاثیرگذار هم بود. البته با اینکه آلفاتینی از کاپلو مسن‌تر بود اما با توجه به اینکه آنها هم تیمی بودند آلفاتینی رفیق فابیو به شمار می‌رفت.
راه‌های بیشتری برای رسیدن به موفقیت وجود داشت. سخت‌گیری‌های هررا که ذهنی یکطرفه داشت، یکی از آنها بود اما آلفاتینی هم راه دیگری به شمار می‌رفت. هرکدام از آنها مسیر خاص خودشان را داشتند و کاپلو می‌دانست که سبک و سیاق او به هررا نزدیک‌تر است، هرچند آشنایی با راه و روش آلفاتینی هم خالی از
لطف نبود.
ترجمه: رشید سعدلو بیوگرافی
کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
با این حال، کاپلو که تنها یک ماه از تولد 26 سالگی‌اش گذشته بود موفق شد حضور در تیم ملی را تجربه کند. او سخت تلاش کرد تا بتواند در جمع 19 بازیکن تیم ملی ایتالیا برای جام جهانی 1974 قرار گیرد. تابستان آن سال، یوونتوس بازهم ترکیب تیمش را قوی‌تر از پیش کرد و برای جذب مهاجم و دروازه‌بان ناپولی، به سراغ این باشگاه رفت. دینو‌‌زوف تازه 30 ساله شده بود و در اوج قرار داشت.
10 سال بعد، او با رهبری ایتالیا در جام جهانی اسپانیا به عنوان نخستین بازیکن 40 ساله قهرمانی در این رقابت‌ها را تجربه کرد. از سوی دیگر، جوسه آلفاتینی هم یکی از سرزنده‌ترین بازیکنان جهان فوتبال به شمار می‌رفت.والدین آلفاتینی که متولد سائوپائولو بود به ایتالیا مهاجرت کرده بودند و او از همان نابغه‌های برزیلی به شمار می‌رفت که حتی در سن 16 سالگی، مردم برای دیدن بازی وی صف می‌کشیدند.
در برزیل، آلفاتینی را با لقب ماتزولا می‌شناختند؛ لقبی که در نتیجه شباهت فیزیک بدنش به والنتینو ماتزولای افسانه‌ای به او داده بودند؛ ستاره تیم تورینوی بزرگ که در دهه 40، 5 قهرمانی پیاپی در سری A را تجربه کرده بود. ماتزولا در سانحه هوایی سوپرگا در سال 1949 جان خود را از دست داد.
آلتافینی در سن 19 سالگی برای حضور در جام جهانی 1958 به تیم ملی فوتبال برزیل دعوت شده بود و شاید اگر خبری از ادسون آرانتس دوناسیمنتو (ملقب به پله) نبود، آلفاتینی به عنوان بازیکن شگفتی ساز سلکائو در آن سال شناخته می‌شد.
برزیل به طرز عجیبی قهرمان جام جهانی شد و آلفاتینی بلافاصله پس از پایان رقابت‌ها به ایتالیا بازگشت و به میلان پیوست. او پیش از پیوستن به ناپولی در سال 1965، همراه با روسونری 2 قهرمانی در سری A و قهرمانی اروپا در سال 1963 را تجربه کرد (آلفاتینی در آن دوره از رقابت‌ها 14 گل به ثمر رساند که هنوز هم یک رکورد به شمار می‌رود). دوران بازی او در عرصه ملی همراه با برزیل در نتیجه حضورش در ایتالیا به پایان رسید چرا که فدراسیون فوتبال برزیل علاقه‌ای به دعوت از بازیکنان شاغل در اروپا نداشت. در نتیجه در سال 1961، آلفاتینی با بهره بردن از امتیاز دوملیتی بودن خود، ترجیح داد برای تیم ملی ایتالیا بازی کند. او در عرصه باشگاهی به سومین گلزن برتر تاریخ سری A تبدیل شد.
با آغاز فصل 73-1972، آلفاتینی 34 ساله شده بود و بسیاری براین باور بودند که دوران زوال او به طرز اجتناب‌ناپذیری آغاز شده است. با این حال، ویسپالک همچنان اعتقاد داشت که آلفاتینی می‌تواند مثمر‌ثمر باشد.
او در زمین نقش یک تعویض طلایی را پیدا کرده و با وجود اینکه همواره در میانه‌های نیمه دوم مسابقه به زمین می‌رفت، 9 گل در آن فصل برای تیمش به ثمر رساند. خارج از زمین، مسؤولان باشگاه احساس می‌کردند که آلفاتینی می‌تواند تاثیر عمده‌ای روی کاپلو بگذارد. هم اتاقی شدن کاپلو با آلفاتینی به هیچ‌وجه تصادفی نبود. نظر مسؤولان باشگاه براین بود که شوخ طبعی و خونسردی آلفاتینی طبع عصبی کاپلو را کاهش داده و از سوی دیگر فابیو می‌تواند درس‌هایی از استاد خود بیاموزد. این راهکار جواب داد. در حالی که کاپلو و آلفاتینی دوستان نزدیکی برای یکدیگر نبودند، بخوبی با همدیگر کنار می‌آمدند و تاثیرات آلفاتینی اسلحه دیگری به مهمات کاپلو افزود. برای نخستین بار پس از هررا در رم، کاپلو ارتباط نزدیکی با یکی از فوق ستاره‌های واقعی پیدا کرده بود؛ کسی که به همه عناوین ممکن در عرصه ملی و باشگاهی دست یافته بود.
تفاوت در اینجا بود که برخلاف هررای با انگیزه و وسواسی که همه جزئیات را تحت نظر می‌گرفت، آلفاتینی آرام‌تر بود و بیشتر به لطیفه گفتن و مزه پراندن علاقه داشت، البته در عین حال یک حرفه‌ای بسیار جدی و تاثیرگذار هم بود. البته با اینکه آلفاتینی از کاپلو مسن‌تر بود اما با توجه به اینکه آنها هم تیمی بودند آلفاتینی رفیق فابیو به شمار می‌رفت.
راه‌های بیشتری برای رسیدن به موفقیت وجود داشت. سخت‌گیری‌های هررا که ذهنی یکطرفه داشت، یکی از آنها بود اما آلفاتینی هم راه دیگری به شمار می‌رفت. هرکدام از آنها مسیر خاص خودشان را داشتند و کاپلو می‌دانست که سبک و سیاق او به هررا نزدیک‌تر است، هرچند آشنایی با راه و روش آلفاتینی هم خالی از
لطف نبود.
ترجمه: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده