هوا کم‌کم گرگ و میش‌می‌شد، چراغ‌های خیابان روشن شده بود و نم‌نم باران در اطراف چراغ‌ها کاملا به چشم می‌آمد. پیدا بود که هرکس به سمت خانه‌اش می‌رفت. گوشه خیابان در سایه روشن چراغ، مرد در ماشینش نشسته بود و سیگار می‌کشید. 2 ساعتی گذشته بود که مرد گوشه خیابان را ترجیح می‌داد بر اینکه به خانه‌اش برود. آرام سرش را گذاشت روی فرمان ماشین و چشم‌هایش را بست و تمام یک سال گذشته در ذهنش رژه رفت. «دیگه خسته شدم، خسته‌ام کردی، خونه‌رو تبدیل کردی به جهنم! دائم بداخلاقی، بدقلقی، غروغر، کاری کردی که خیابون‌گردی و تو ماشین خوابیدن برام لذت‌بخش‌تر از این خونه‌س!» این حرف‌هایی بود که دیشب مرد به زنش گفته بود و زنش هم جوابش را تندتر از خودش داده بود:«من هم خسته شدم، اون همه وعده وعیدها چی شد؟ فکر کردی من بچه‌ام که گولم بزنی! چكار کردی برام؟ هیچ! نه ماشین خریدی واسم، نه فرستادی برم آلمان! نه می‌ذاری با دوستام برم شمال! مگه کلفت و نگهبان خونه آوردی! برو تو ماشین قراضه‌ات بخواب که اصلا حوصله دیدنتو ندارم». صبح زود مرد بیدار شده و رفته بود محل کارش. آن روز چند میلیون تومان کم‌آورده بود. همیشه هم می‌گفت: زن! با اعصاب خراب منو نفرست بانک. پست من تو بانک خیلی حساسه! اما زن به هر طریقی که بود هر روز صبح باید اعصاب مرد را به هم می‌ریخت و می‌فرستاد بیرون و بعد شروع می‌کرد به پرت کردن کاسه و بشقاب و لباس‌ها و هرچه که به دستش می‌رسید. هر نیم ساعت می‌باید با چیزی یا کسی جدل می‌کرد؛ گاهی با تلویزیون، گاهی با سگ پشمالوی خانه‌اش و بعد زنگ می‌زد مادرش. اول خوش و بش بود و خنده و قهقهه، ولی مثل هر روز آخر تلفن با دعوا و فریاد همراه بود حتی گاهی خواهر یا برادرش می‌آمدند دنبالش که به جایی بروند. خلاصه بدون مجادله و دعوا به خانه بازنمی‌گشت. حتی از دیر جوش آمدن آب یا زود خنک نشدن چای عصبانی می‌شد. مرد توی ماشین به همه اینها فکر کرد و فکر کرد به تمام ملایمت‌ها و مهربانی‌های خودش که باز هم به بحث و جدل می‌کشید و آن شب تلاش کرد تا دیروقت گوشه خیابان بماند تا شاید همسرش بخوابد و بعد به خانه برود.حدود نیمه‌های شب، آرام کلید انداخت و در باز شد، باور نمی‌کرد که این وقت شب زنش بیدار باشد. قبل از اینکه به اتاق خواب برود، شنید که از هال صدایی می‌آمد:«مرده‌شور ببره هرچه هنرپیشه‌رو، خاک برسرتون! اه اه، راه رفتنشونو نگاه کن!» و مرد فقط از قول گلستان سعدی گفت: بدخوی در دست دشمنی گرفتار است که هرگز از او خلاص نیابد و ادامه داد: اگر ز دست بلا برفلک رود بدخوی
ز دست خوی بدخویش در بلا باشد
و سپس رفت در اتاق و در را پشت سرش بست.
وقتی که خانه جهنم است
هوا کم‌کم گرگ و میش‌می‌شد، چراغ‌های خیابان روشن شده بود و نم‌نم باران در اطراف چراغ‌ها کاملا به چشم می‌آمد. پیدا بود که هرکس به سمت خانه‌اش می‌رفت. گوشه خیابان در سایه روشن چراغ، مرد در ماشینش نشسته بود و سیگار می‌کشید. 2 ساعتی گذشته بود که مرد گوشه خیابان را ترجیح می‌داد بر اینکه به خانه‌اش برود. آرام سرش را گذاشت روی فرمان ماشین و چشم‌هایش را بست و تمام یک سال گذشته در ذهنش رژه رفت. «دیگه خسته شدم، خسته‌ام کردی، خونه‌رو تبدیل کردی به جهنم! دائم بداخلاقی، بدقلقی، غروغر، کاری کردی که خیابون‌گردی و تو ماشین خوابیدن برام لذت‌بخش‌تر از این خونه‌س!» این حرف‌هایی بود که دیشب مرد به زنش گفته بود و زنش هم جوابش را تندتر از خودش داده بود:«من هم خسته شدم، اون همه وعده وعیدها چی شد؟ فکر کردی من بچه‌ام که گولم بزنی! چكار کردی برام؟ هیچ! نه ماشین خریدی واسم، نه فرستادی برم آلمان! نه می‌ذاری با دوستام برم شمال! مگه کلفت و نگهبان خونه آوردی! برو تو ماشین قراضه‌ات بخواب که اصلا حوصله دیدنتو ندارم». صبح زود مرد بیدار شده و رفته بود محل کارش. آن روز چند میلیون تومان کم‌آورده بود. همیشه هم می‌گفت: زن! با اعصاب خراب منو نفرست بانک. پست من تو بانک خیلی حساسه! اما زن به هر طریقی که بود هر روز صبح باید اعصاب مرد را به هم می‌ریخت و می‌فرستاد بیرون و بعد شروع می‌کرد به پرت کردن کاسه و بشقاب و لباس‌ها و هرچه که به دستش می‌رسید. هر نیم ساعت می‌باید با چیزی یا کسی جدل می‌کرد؛ گاهی با تلویزیون، گاهی با سگ پشمالوی خانه‌اش و بعد زنگ می‌زد مادرش. اول خوش و بش بود و خنده و قهقهه، ولی مثل هر روز آخر تلفن با دعوا و فریاد همراه بود حتی گاهی خواهر یا برادرش می‌آمدند دنبالش که به جایی بروند. خلاصه بدون مجادله و دعوا به خانه بازنمی‌گشت. حتی از دیر جوش آمدن آب یا زود خنک نشدن چای عصبانی می‌شد. مرد توی ماشین به همه اینها فکر کرد و فکر کرد به تمام ملایمت‌ها و مهربانی‌های خودش که باز هم به بحث و جدل می‌کشید و آن شب تلاش کرد تا دیروقت گوشه خیابان بماند تا شاید همسرش بخوابد و بعد به خانه برود.حدود نیمه‌های شب، آرام کلید انداخت و در باز شد، باور نمی‌کرد که این وقت شب زنش بیدار باشد. قبل از اینکه به اتاق خواب برود، شنید که از هال صدایی می‌آمد:«مرده‌شور ببره هرچه هنرپیشه‌رو، خاک برسرتون! اه اه، راه رفتنشونو نگاه کن!» و مرد فقط از قول گلستان سعدی گفت: بدخوی در دست دشمنی گرفتار است که هرگز از او خلاص نیابد و ادامه داد: اگر ز دست بلا برفلک رود بدخوی
ز دست خوی بدخویش در بلا باشد
و سپس رفت در اتاق و در را پشت سرش بست.
ارسال نظر
پربیننده