«ملیت» از آن اصطلاحات جدیدی است که طول عمر وضع شدنش بیشتر از 200 سال نیست یعنی تولدش برمی‌گردد به همین قرن 18 و 19 اروپا. آنچه به ملیت معنی می‌بخشد «مرز» است، یعنی خطوطی که روی نقشه زمین می‌کشند و محدوده کشورها و به عبارت بهتر ملت‌ها را با آن معین می‌کنند.
امروزه کلماتی نظیر «ملیت» و مفاهیم مشتق از آن نظیر «وطن‌پرستی» یا ناسیونالیسم و عباراتی چون «منافع ملی» و «امنیت ملی» چنان در ذهن ما جا افتاده که در کنار مفاهیمی نظیر توسعه و پیشرفت یا حقوق مدنی جزو مبانی غیرقابل دسترس و خدشه‌ناپذیر نظام ذهنی مردم جهان تلقی می‌شود. با این حال مقدمتا برای رسیدن به اصل موضوع لازم است در این باب کمی تشکیک کنیم.
فرض کنید امروز کشور «الف» به کشور «ب» حمله کند و ادعا کند کل سرزمین «ب» متعلق به کشور «الف» بوده و این حق آنهاست که صاحب آنجا باشند. آیا کشور «الف» براستی «حق» دارد؟ مثال ساده‌تری می‌توان زد. همه ما خیلی عادی از مایملکمان مثلاً از وسایلی که پدرمان برایمان خریده استفاده می‌کنیم و کسی هم در این موضوع شک ندارد و معترض ما نمی‌شود اما در این میان ممکن است کسی بپرسد که «چرا این شئ متعلق به شماست؟» کمی تأمل نشان می‌دهد عملاً برای شما هیچ راهی برای اثبات اینکه «چیزی مال شماست» وجود ندارد! ممکن است بگویید این چیز مال پدرم بوده. آنوقت پرسیده می‌شود چه مدرکی برای این داری؟ پدرت چه مدرکی دارد که این چیز مال او بوده؟ و این رشته سؤالات می‌توانند همینطور ادامه یابند...!
در زمان‌های گذشته و در بیشتر مواقع و اماکن تاریخی و جغرافیایی، وقتی چنین مشکلی پیش می‌آمد تنها راه اثبات مالکیت «اعمال زور» بود. یعنی هرکسی دور ملک خویش را می‌گرفت و با بیل بالاي سر آن می‌ایستاد تا مالکیت خویش را ثابت کند، یعنی عیناً همانطور که حیواناتی مثل خرس با علامتگذاری منطقه و نمایش قدرت از مالکیت خویش دفاع می‌کنند! کم‌کم که تمدن پیش رفت، شهرنشینی به‌وجود آمد و سازوکارهای جدیدی وضع شد. حکومت‌ها به‌وجود آمدند و شکل حکومت‌ها دستخوش تغییرات بسیار شد. با این حال اگرچه معادلات حاکم بر رفتارهای انسان امروزی در مقایسه با گذشتگانش پیچیدگی بسیاری یافته است اما این پیچیدگی ظاهری است و کمی تأمل نشان می‌دهد که اصول حاکم بر این معادلات همان است و تنها توالی‌های منطقی پرمتغیر و روش‌ها و اصطلاحات گیج‌کننده‌ای که در دل ساختارها و مفاهیم عریض و طویل سیاسی- اجتماعی مدرن گم می‌شود، همچون کلاف سردرگمی است که مانع از آن می‌شود که به‌وضوح دریابیم الگوهای حاکم بر این معادلات تغییری نکرده است. توضیح این ادعا در ادامه می‌آید.
اعتبار مالکیت در جهان بدون خدا
فرض کنید یکباره وارد اتاقی شده‌اید که پر از اشیا و وسایل گرانبها و خوردنی‌ها و آشامیدنی‌های گواراست. در مواجهه با این همه، 2 گزاره ممکن است به ذهن برسد: در صورت اول این فکر به ذهن می‌آید که شاید اینها صاحبی داشته باشند و برای استفاده از آنها باید اجازه گرفت. حالت دوم این است که فرض را بر این بگیریم که اینها صاحبی ندارند و اینجا افتاده‌اند و ما هم هرچه بخواهیم از آنها استفاده می‌کنیم. ایده اول با دیدن آن همه لذت و خوشی کمتر به ذهن می‌رسد. آخرین کسی هم که این ایده را مطرح کرده پیامبر اسلام بود. ایده دوم حالتی است که جهان امروز ما را شکل داده و ما چه خود را پیرو پیامبر اسلام بدانیم چه ندانیم و چه بخواهیم و چه نخواهیم، کم یا زیاد پیرو ایده دوم به شمار می‌رویم.
حالا با فرض انتخاب صورت دوم، فرض کنید کس دیگری وارد آن اتاق شود و او هم صورت ذهنی دوم را انتخاب کند. خب آنقدر در آن اتاق نعمت و مال و منال زیاد است که به هردوی شما می‌رسد. این حالتی است که برای پدران باستانی ما رخ داده است. حالا فرض کنید کم‌کم افراد بیشتری وارد آن اتاق می‌شوند و همه هم صورت دوم را انتخاب می‌کنند. چه می‌شود؟ منابع محدود است و به همه نمی‌رسد؛ نزاع درمی‌گیرد و آنقدر خونریزی می‌شود تا یکی قدرت بلامنازع می‌شود. حال مشکلی برای آن قدرت پیش می‌آید که چه کنیم هربار که فرد تازه‌ای وارد اتاق می‌شود مجبور به جنگ نشویم؟ یک تأمل طولانی‌مدت برای بشر نوع دوم این پاسخ را به او داد: «وضع قانون»؛ قانونی که بتواند شرایط موجود را حفظ کند. قانونی که قابل تعلیم و انتقال به نسل‌های بعد باشد. قانونی که عقل‌پسند باشد یا حداقل «به نظر برسد» یا در شرایط خاص، معقول «به نظر رسانده شود!» واقعیت این است که مالکیت یک امر اعتباری یا به عبارت آسان‌تر «قراردادی» است. این قراردادها قوانینی هستند که ما به‌طور ضمنی آنها را پذیرفته‌ایم و از کودکی در وجودمان نهادینه شده است. قوانینی که می‌توان گفت دیگر با تقریب خوبی در نظام آموزشی و علمی جهان «بدیهی» محسوب می‌شود. البته این قوانین منحصر به مالکیت نیست و در بسیاری از حوزه‌ها مثل حقوق و آزادی‌ها، وضع به همین منوال است. لیکن مالکیت و به عبارتی «اقتصاد» در این بین جایگاهی محوری دارد.
در زمان ما برای اثبات مالکیت، چیزی ارائه می‌شود به اسم سند، یعنی مهر و امضایی که نشان می‌دهد کسی مالک چیزی است. حالا آمدیم و کسی گفت این سند برای من کاغذپاره‌ای بیش نیست و آن را پاره کرد، مثل صدام در سال 1980. آنوقت تکلیف چیست؟ چه تضمینی وجود دارد که این قراردادها در همه جا پذیرفته شوند؟
شبکه عظیم درهم تنیده طاغوتی
هر قراردادی نیاز به یک منشأ اعتبار دارد، یعنی قدرت بالاتری که پشتوانه این قرارداد قرار گیرد و صحت آن را به عهده بگیرد یا اجرای آن را تضمین و عدم‌اجرایش را مجازات کند، مثل پول که یک کاغذ است و تنها به امضای رئیس بانک مرکزی معتبر می‌شود و ارزش می‌یابد. در چنین سیستمی قدرت‌ها سطوح مختلفی پیدا می‌کنند. مثلاً اعتبار تمام قراردادها و معاملات در داخل یک استان فدرال به عهده استاندار و اعتبار استاندار به حکومت آن کشور است. همین موضوع در یک مقیاس بالاتر یعنی در سطح بین‌المللی اتفاق می‌افتد. یعنی اعتبار قوانین بین‌المللی و از آن مهم‌تر رسمیت و اعتبار حکومت‌ها به هژمونی و قدرت بالاترین قدرت بین‌المللی است. دنیای امروز یک دهکده جهانی است و روابط درهم تنیده بین‌المللی است که موجب شده بقای دهکده جهانی به حضور یک «کدخدای مقتدر» وابسته باشد؛ کدخدایی که قوانین این دهکده جهانی را وضع و بر اجرای آنها نظارت کند، کدخدایی که اعتبار مرزهای بین‌المللی را تضمین می‌کند، کدخدایی که پول آن، پشتوانه پول‌های دیگر جهان است و پشتوانه پول او هم «هژمونی» تا جایی که هروقت بخواهد پول چاپ و خرج کند، کدخدایی که تولیدکننده و صادرکننده و حافظ ارزش‌ها و فرهنگ واحد جهانی است، کدخدایی که حیات «شبکه» ارزشی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی جهان به او وابسته است. این شبکه در تمام نقاط جهان، از آفریقای جنوبی گرفته تا روسیه و از تبت گرفته تا مکزیک در یکصد سال گذشته گسترش یافته است و تنها نقطه کوچکی از دنیا یعنی یک محوطه 5/1 میلیون کیلومترمربعی در قلب خاورمیانه 30 سال است که تنها نقطه «آزاد» این دهکده جهانی به شمار می‌رود. در هرجای دیگر دنیا غیر از اینجا کوچک‌ترین حرکتی به صورت غیرمستقیم به اذن و اعتبار امپراتور دنیای جدید، آمریکا، صورت می‌گیرد ولو آن حرکت در حد انداختن سکه در یک پارکمتر در شهر کوچکی در ژاپن باشد. من این شبکه را «شبکه عظیم درهم تنیده طاغوتی» می‌نامم.
حکومت جهانی از آن ولی‌الله است
چرا این شبکه را شبکه طاغوتی می‌نامم و ایران را تنها نقطه آزاد؟
باز برگردیم به آن 2 صورت ذهنی که بعد از دیدن نعمات دنیا برای نیاکان ما می‌توانست شکل بگیرد. همانطور که گفتیم منشأ تمام اعتبارات و قراردادهای دنیای امروز ما هژمونی ایالات متحده است. از سوی دیگر هژمونی امروز ایالات متحده نتیجه انتخاب ایده دوم و فعل و انفعالاتی است که در 400-300 سال اخیر در اروپا بویژه در یکصد سال اخیر در آمریکا رخ داده است. مبدأ شرایط کنونی دنیا کفر است و منشأ هژمونی آمریکایی زورگویی و قدرت بالای نظامی و توانایی ارعاب و ایجاد وحشت در مردمان و از همه مهم‌تر توانایی بالای تبلیغاتی است. در سیستمی که بر اساس انتخاب الگوی کفرآمیز دوم بنا می‌شود «حق» با «زورگو» و «قدرتمند» و در یک کلام «مستکبر» است چرا که در این حالت تنها «زور» است که می‌تواند به رقبا بفهماند حق با کیست! درست مثل ادبیاتی که بر دنیای حیوانات حکومت می‌کند. اما انتخاب ایده اول دنیا را دگرگون خواهد کرد. در این حالت همه آنچه در اینجاست از آن الله است و بدون اجازه او نمی‌توان کاری کرد. پذیرفتن پروردگار یکتا پذیرفتن رسولان خدا و جانشینانشان را به دنبال دارد؛ رسولان و امامانی که خلیفه خدا بر زمین‌اند و فرمان او را در زمین جاری می‌کنند و استفاده از هر چیزی از مایملک خدا جز به اذن آنها جایز نیست. حکومت از آن اولیای خدا بر زمین است و اعتبار این حکومت به آیین الهی و قدرت مقتدر الهی است. در چنین حکومتی با نفی طاغوت و نابودی شبکه طاغوتی، شبکه‌ای توحیدی ایجاد می‌شود که رنگی الهی به تمام زندگی بشر خواهد زد. نظم نوین جهانی مبتنی بر قدرت شیطانی و مجازی شیطان بزرگ است و مؤمنان واقعی آن را به رسمیت نمی‌شناسند. مرزهای بین‌المللی تنها خطوطی بی‌معنا روی کاغذند که توسط نقشه‌کشان ماهر استعمار، زمین واحد الهی را تکه‌تکه کرده است تا مردمان جهان را به رقابت‌ها و اختلافات پوچ بکشانند. اعتبار قوانین بین‌المللی به استکبار و قلدری گاوچران‌هاست و همچون سحر ساحران در برابر عصای موسی پوچ و واهی به نظر می‌رسد. روزگاری که منجی(عج) ظهور کند، کاخ پوشالی و مجازی ارزش‌ها و آرمان‌های غربی را نظاره خواهیم کرد.
ما شیعیان ایران هرگز نباید حتی لحظه‌ای لطف عظیم الهی در حقمان -یعنی نفس کشیدن در فضای ولایت الهی- و دین خود نسبت به انقلاب آزادکننده اسلامی را فراموش کنیم. ولایت فقیه، ولایت خدا و دین خداست و تداوم شبکه توحیدی در زمان غیبت. روح‌الله‌خمینی(ره) ما و فرزندانمان را از سیادت کفر جهانی و بندگی طاغوت نجات داد و حالا نوبت ماست که فرزندان معنوی رسول‌الله در کشورهای اسلامی دیگر و دیگر مستضعفان جهان را از یوغ شبکه جهانی استکبار نجات دهیم. اعتبار مالکیت در نظام نوین جهانی
«ملیت» از آن اصطلاحات جدیدی است که طول عمر وضع شدنش بیشتر از 200 سال نیست یعنی تولدش برمی‌گردد به همین قرن 18 و 19 اروپا. آنچه به ملیت معنی می‌بخشد «مرز» است، یعنی خطوطی که روی نقشه زمین می‌کشند و محدوده کشورها و به عبارت بهتر ملت‌ها را با آن معین می‌کنند.
امروزه کلماتی نظیر «ملیت» و مفاهیم مشتق از آن نظیر «وطن‌پرستی» یا ناسیونالیسم و عباراتی چون «منافع ملی» و «امنیت ملی» چنان در ذهن ما جا افتاده که در کنار مفاهیمی نظیر توسعه و پیشرفت یا حقوق مدنی جزو مبانی غیرقابل دسترس و خدشه‌ناپذیر نظام ذهنی مردم جهان تلقی می‌شود. با این حال مقدمتا برای رسیدن به اصل موضوع لازم است در این باب کمی تشکیک کنیم.
فرض کنید امروز کشور «الف» به کشور «ب» حمله کند و ادعا کند کل سرزمین «ب» متعلق به کشور «الف» بوده و این حق آنهاست که صاحب آنجا باشند. آیا کشور «الف» براستی «حق» دارد؟ مثال ساده‌تری می‌توان زد. همه ما خیلی عادی از مایملکمان مثلاً از وسایلی که پدرمان برایمان خریده استفاده می‌کنیم و کسی هم در این موضوع شک ندارد و معترض ما نمی‌شود اما در این میان ممکن است کسی بپرسد که «چرا این شئ متعلق به شماست؟» کمی تأمل نشان می‌دهد عملاً برای شما هیچ راهی برای اثبات اینکه «چیزی مال شماست» وجود ندارد! ممکن است بگویید این چیز مال پدرم بوده. آنوقت پرسیده می‌شود چه مدرکی برای این داری؟ پدرت چه مدرکی دارد که این چیز مال او بوده؟ و این رشته سؤالات می‌توانند همینطور ادامه یابند...!
در زمان‌های گذشته و در بیشتر مواقع و اماکن تاریخی و جغرافیایی، وقتی چنین مشکلی پیش می‌آمد تنها راه اثبات مالکیت «اعمال زور» بود. یعنی هرکسی دور ملک خویش را می‌گرفت و با بیل بالاي سر آن می‌ایستاد تا مالکیت خویش را ثابت کند، یعنی عیناً همانطور که حیواناتی مثل خرس با علامتگذاری منطقه و نمایش قدرت از مالکیت خویش دفاع می‌کنند! کم‌کم که تمدن پیش رفت، شهرنشینی به‌وجود آمد و سازوکارهای جدیدی وضع شد. حکومت‌ها به‌وجود آمدند و شکل حکومت‌ها دستخوش تغییرات بسیار شد. با این حال اگرچه معادلات حاکم بر رفتارهای انسان امروزی در مقایسه با گذشتگانش پیچیدگی بسیاری یافته است اما این پیچیدگی ظاهری است و کمی تأمل نشان می‌دهد که اصول حاکم بر این معادلات همان است و تنها توالی‌های منطقی پرمتغیر و روش‌ها و اصطلاحات گیج‌کننده‌ای که در دل ساختارها و مفاهیم عریض و طویل سیاسی- اجتماعی مدرن گم می‌شود، همچون کلاف سردرگمی است که مانع از آن می‌شود که به‌وضوح دریابیم الگوهای حاکم بر این معادلات تغییری نکرده است. توضیح این ادعا در ادامه می‌آید.
اعتبار مالکیت در جهان بدون خدا
فرض کنید یکباره وارد اتاقی شده‌اید که پر از اشیا و وسایل گرانبها و خوردنی‌ها و آشامیدنی‌های گواراست. در مواجهه با این همه، 2 گزاره ممکن است به ذهن برسد: در صورت اول این فکر به ذهن می‌آید که شاید اینها صاحبی داشته باشند و برای استفاده از آنها باید اجازه گرفت. حالت دوم این است که فرض را بر این بگیریم که اینها صاحبی ندارند و اینجا افتاده‌اند و ما هم هرچه بخواهیم از آنها استفاده می‌کنیم. ایده اول با دیدن آن همه لذت و خوشی کمتر به ذهن می‌رسد. آخرین کسی هم که این ایده را مطرح کرده پیامبر اسلام بود. ایده دوم حالتی است که جهان امروز ما را شکل داده و ما چه خود را پیرو پیامبر اسلام بدانیم چه ندانیم و چه بخواهیم و چه نخواهیم، کم یا زیاد پیرو ایده دوم به شمار می‌رویم.
حالا با فرض انتخاب صورت دوم، فرض کنید کس دیگری وارد آن اتاق شود و او هم صورت ذهنی دوم را انتخاب کند. خب آنقدر در آن اتاق نعمت و مال و منال زیاد است که به هردوی شما می‌رسد. این حالتی است که برای پدران باستانی ما رخ داده است. حالا فرض کنید کم‌کم افراد بیشتری وارد آن اتاق می‌شوند و همه هم صورت دوم را انتخاب می‌کنند. چه می‌شود؟ منابع محدود است و به همه نمی‌رسد؛ نزاع درمی‌گیرد و آنقدر خونریزی می‌شود تا یکی قدرت بلامنازع می‌شود. حال مشکلی برای آن قدرت پیش می‌آید که چه کنیم هربار که فرد تازه‌ای وارد اتاق می‌شود مجبور به جنگ نشویم؟ یک تأمل طولانی‌مدت برای بشر نوع دوم این پاسخ را به او داد: «وضع قانون»؛ قانونی که بتواند شرایط موجود را حفظ کند. قانونی که قابل تعلیم و انتقال به نسل‌های بعد باشد. قانونی که عقل‌پسند باشد یا حداقل «به نظر برسد» یا در شرایط خاص، معقول «به نظر رسانده شود!» واقعیت این است که مالکیت یک امر اعتباری یا به عبارت آسان‌تر «قراردادی» است. این قراردادها قوانینی هستند که ما به‌طور ضمنی آنها را پذیرفته‌ایم و از کودکی در وجودمان نهادینه شده است. قوانینی که می‌توان گفت دیگر با تقریب خوبی در نظام آموزشی و علمی جهان «بدیهی» محسوب می‌شود. البته این قوانین منحصر به مالکیت نیست و در بسیاری از حوزه‌ها مثل حقوق و آزادی‌ها، وضع به همین منوال است. لیکن مالکیت و به عبارتی «اقتصاد» در این بین جایگاهی محوری دارد.
در زمان ما برای اثبات مالکیت، چیزی ارائه می‌شود به اسم سند، یعنی مهر و امضایی که نشان می‌دهد کسی مالک چیزی است. حالا آمدیم و کسی گفت این سند برای من کاغذپاره‌ای بیش نیست و آن را پاره کرد، مثل صدام در سال 1980. آنوقت تکلیف چیست؟ چه تضمینی وجود دارد که این قراردادها در همه جا پذیرفته شوند؟
شبکه عظیم درهم تنیده طاغوتی
هر قراردادی نیاز به یک منشأ اعتبار دارد، یعنی قدرت بالاتری که پشتوانه این قرارداد قرار گیرد و صحت آن را به عهده بگیرد یا اجرای آن را تضمین و عدم‌اجرایش را مجازات کند، مثل پول که یک کاغذ است و تنها به امضای رئیس بانک مرکزی معتبر می‌شود و ارزش می‌یابد. در چنین سیستمی قدرت‌ها سطوح مختلفی پیدا می‌کنند. مثلاً اعتبار تمام قراردادها و معاملات در داخل یک استان فدرال به عهده استاندار و اعتبار استاندار به حکومت آن کشور است. همین موضوع در یک مقیاس بالاتر یعنی در سطح بین‌المللی اتفاق می‌افتد. یعنی اعتبار قوانین بین‌المللی و از آن مهم‌تر رسمیت و اعتبار حکومت‌ها به هژمونی و قدرت بالاترین قدرت بین‌المللی است. دنیای امروز یک دهکده جهانی است و روابط درهم تنیده بین‌المللی است که موجب شده بقای دهکده جهانی به حضور یک «کدخدای مقتدر» وابسته باشد؛ کدخدایی که قوانین این دهکده جهانی را وضع و بر اجرای آنها نظارت کند، کدخدایی که اعتبار مرزهای بین‌المللی را تضمین می‌کند، کدخدایی که پول آن، پشتوانه پول‌های دیگر جهان است و پشتوانه پول او هم «هژمونی» تا جایی که هروقت بخواهد پول چاپ و خرج کند، کدخدایی که تولیدکننده و صادرکننده و حافظ ارزش‌ها و فرهنگ واحد جهانی است، کدخدایی که حیات «شبکه» ارزشی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی جهان به او وابسته است. این شبکه در تمام نقاط جهان، از آفریقای جنوبی گرفته تا روسیه و از تبت گرفته تا مکزیک در یکصد سال گذشته گسترش یافته است و تنها نقطه کوچکی از دنیا یعنی یک محوطه 5/1 میلیون کیلومترمربعی در قلب خاورمیانه 30 سال است که تنها نقطه «آزاد» این دهکده جهانی به شمار می‌رود. در هرجای دیگر دنیا غیر از اینجا کوچک‌ترین حرکتی به صورت غیرمستقیم به اذن و اعتبار امپراتور دنیای جدید، آمریکا، صورت می‌گیرد ولو آن حرکت در حد انداختن سکه در یک پارکمتر در شهر کوچکی در ژاپن باشد. من این شبکه را «شبکه عظیم درهم تنیده طاغوتی» می‌نامم.
حکومت جهانی از آن ولی‌الله است
چرا این شبکه را شبکه طاغوتی می‌نامم و ایران را تنها نقطه آزاد؟
باز برگردیم به آن 2 صورت ذهنی که بعد از دیدن نعمات دنیا برای نیاکان ما می‌توانست شکل بگیرد. همانطور که گفتیم منشأ تمام اعتبارات و قراردادهای دنیای امروز ما هژمونی ایالات متحده است. از سوی دیگر هژمونی امروز ایالات متحده نتیجه انتخاب ایده دوم و فعل و انفعالاتی است که در 400-300 سال اخیر در اروپا بویژه در یکصد سال اخیر در آمریکا رخ داده است. مبدأ شرایط کنونی دنیا کفر است و منشأ هژمونی آمریکایی زورگویی و قدرت بالای نظامی و توانایی ارعاب و ایجاد وحشت در مردمان و از همه مهم‌تر توانایی بالای تبلیغاتی است. در سیستمی که بر اساس انتخاب الگوی کفرآمیز دوم بنا می‌شود «حق» با «زورگو» و «قدرتمند» و در یک کلام «مستکبر» است چرا که در این حالت تنها «زور» است که می‌تواند به رقبا بفهماند حق با کیست! درست مثل ادبیاتی که بر دنیای حیوانات حکومت می‌کند. اما انتخاب ایده اول دنیا را دگرگون خواهد کرد. در این حالت همه آنچه در اینجاست از آن الله است و بدون اجازه او نمی‌توان کاری کرد. پذیرفتن پروردگار یکتا پذیرفتن رسولان خدا و جانشینانشان را به دنبال دارد؛ رسولان و امامانی که خلیفه خدا بر زمین‌اند و فرمان او را در زمین جاری می‌کنند و استفاده از هر چیزی از مایملک خدا جز به اذن آنها جایز نیست. حکومت از آن اولیای خدا بر زمین است و اعتبار این حکومت به آیین الهی و قدرت مقتدر الهی است. در چنین حکومتی با نفی طاغوت و نابودی شبکه طاغوتی، شبکه‌ای توحیدی ایجاد می‌شود که رنگی الهی به تمام زندگی بشر خواهد زد. نظم نوین جهانی مبتنی بر قدرت شیطانی و مجازی شیطان بزرگ است و مؤمنان واقعی آن را به رسمیت نمی‌شناسند. مرزهای بین‌المللی تنها خطوطی بی‌معنا روی کاغذند که توسط نقشه‌کشان ماهر استعمار، زمین واحد الهی را تکه‌تکه کرده است تا مردمان جهان را به رقابت‌ها و اختلافات پوچ بکشانند. اعتبار قوانین بین‌المللی به استکبار و قلدری گاوچران‌هاست و همچون سحر ساحران در برابر عصای موسی پوچ و واهی به نظر می‌رسد. روزگاری که منجی(عج) ظهور کند، کاخ پوشالی و مجازی ارزش‌ها و آرمان‌های غربی را نظاره خواهیم کرد.
ما شیعیان ایران هرگز نباید حتی لحظه‌ای لطف عظیم الهی در حقمان -یعنی نفس کشیدن در فضای ولایت الهی- و دین خود نسبت به انقلاب آزادکننده اسلامی را فراموش کنیم. ولایت فقیه، ولایت خدا و دین خداست و تداوم شبکه توحیدی در زمان غیبت. روح‌الله‌خمینی(ره) ما و فرزندانمان را از سیادت کفر جهانی و بندگی طاغوت نجات داد و حالا نوبت ماست که فرزندان معنوی رسول‌الله در کشورهای اسلامی دیگر و دیگر مستضعفان جهان را از یوغ شبکه جهانی استکبار نجات دهیم. ارسال نظر
پربیننده