به یاد مادربزرگ

طناز احدی‌مقدم :افسانه روسی؛ افسانه مردی است که رویای مادربزرگش را به حقیقت رساند و حالا برای مادربزرگش از اسپانیا سرود قهرمانی می‌خواند تا دوران حضور و قهرمانی‌های پدربزرگش را بار دیگر تکرار کند. پیست مالزیا بر بام سکوی قهرمانی خود دکتر واله را می‌دید که برای نهمین مرتبه جشن قهرمانی بر پا می‌کند. والنتینو روسی قهرمان می‌شود و بر سکویی می‌ایستاد که بارها بر بام آن ایستاده و تجربه شیرین قهرمانی را بارها و بارها چشیده اما مانند یک کودک خوشحالی می‌کند؛ مانند ورزشکاری که تاکنون جامی را بالای سر نبرده و یک موتورسوار تازه‌کار است. اما همه می‌دانیم که او، روسی است؛ همان قهرمان ایتالیایی که از کودکی رویای قهرمانی داشت و در خانواده‌ای ورزشی بزرگ شد و به دکتر واله شهرت یافت. زمانی که خط پایان مسابقه اسپانیا را پیش روی خود می‌دید، رویایی که برای نهمین بار در ذهنش می‌پروراند را براحتی می‌دید، بنابر این دست به خطر نزد و کنترل خود را از دست نداد و به راه خود ادامه داد تا پیش از خورخه لورنزو به خط پایان برسد و در یک کورس قهرمانی، عنوان ارزشمند قهرمانی جهان را از آن خود ‌کند. حالا او خوشحال‌ترین موتورسوار حاضر است؛ قهرمانی که همیشه و همواره بر شرایط غلبه کرده و توانسته با حفظ تمرکز و دقت، نتایج خیره‌کننده‌ای را کسب کند؛ نتایجی که او را تبدیل به قهرمانی افسانه‌ای می‌کند. بر کسی اشتباه او در دور نخست و پیچ اول پنهان نیست، عقب افتاد و از سکوی هشتم کار خود را آغاز کرد، اما چنان باتجربه و دقیق ادامه داد تا اینکه به سکویی که می‌خواست رسید. تجربه و دقت از واله، قهرمانی ارزنده ساخته؛ همان قهرمانی که با نتایجی که در طول فصل گرفت برخی از قهرمانی مجدد او ناامید شده بودند، اما دکتر یک بار دیگر نشان داد که بی‌دلیل به او اعجوبه موتورسواری نمی‌گویند. حالا نوبت سرور و جشن و پایکوبی است، چهره استونر کمی درهم است، او در این پیست، با قهرمانی به خاطره‌ها پیوست، اما قهرمانی نهایی از آن روسی ایتالیایی شد تا نتیجه بحرانی که اواسط فصل گریبانش را گرفت ببیند؛ بحرانی که در مالزیا او را به فکر فرو برد تا شاید فصل آتی تجربه این اشتباه را برای کسب نتیجه لازم در ذهنش بپروراند. اما کمی آن سو‌تر خورخه لورنزوی اسپانیایی نشسته با چهره‌ای بهت زده و مبهوت. از دست دادن قهرمانی در خانه مشکل است، حس ناخوشایندی است که در وجود او احساس می‌شود. برابر تماشاگران و هموطنان خود قهرمانی را در دستان یک ایتالیایی می‌بیند که 8 بار پیش از این طعم پیروزی را چشیده و حالا نیز مانند بار نخست جشن می‌گیرد. این اسپانیایی قهرمان واقعی است، حاضران و اسپانیایی‌ها که چنین نظری دارند اما همه می‌دانیم که او نیز مانند والنتینو در این پیست مرتکب اشتباه شد؛ اشتباهی که برخلاف روسی جبران نشد تا جام قهرمانی را در دستان رقیب و هم‌تیمی‌اش ببیند و چاره‌ای جز حسرت خوردن نداشته باشد و به آینده‌ و فصلی دیگر بنگرد. اما واله، او شاد و خوشحال پیش از همه چیز از هم‌تیمی‌ها تشکر می‌کند و می‌گوید ممنونم از همه، یک سال بسیار سخت بود، تنها 6 مسابقه فصل را پیروز شدم با این حال توانستم قهرمانی را از آن خود کنم. سال سختی بود؛ کمی نامتعادل ظاهر شدم اما خوشحالم، برای نهمین طلای قهرمانی خوشحالم. با این حال اینجا متوقف نمی‌شوم و منتظر دهمین قهرمانی هستم.