گروه سیاسی: رایان کراکر دیپلمات با تجربه آمریکایی در منطقه خاورمیانه در خاطرات خود پس از واقعه 11 سپتامبر درباره گفت‌وگوهایی که با هیات ایرانی در حاشیه نشست ژنو قبل از حمله به افغانستان برگزار شده بود، نکات قابل تاملی را افشا کرد.
این دیپلمات باتجربه آمریکایی در کتاب خاطرات خود نوشته است، یک هفته پس از حملات 11 سپتامبر به پاریس و ژنو پرواز داشته تا با مقامات کشورهای مختلف از جمله مذاکره‌کنندگانی از ایران دیدار داشته باشد. وی نوشته است:« شوک وارد شده بر آمریکا باعث شده بود که واشنگتن با تمام شرکای محتمل و غیرمحتمل وارد معامله شده و برای جنگ علیه افغانستان آماده شود. من نیز به عنوان معاون وزیر خارجه در حوزه ایران، عراق و خلیج فارس، رفته بودم تا با فرستادگانی از تهران گفت‌وگو کنم». کراکر ادامه داده است: در آغاز دوره کاری من در اوایل دهه 1970، من فارسی را یاد گرفتم و در ایران خدمت کردم. اما آن قبل از انقلاب اسلامی بود و در سال 2001 به مدت 20 سال آمریکا تقریباً هیچ رابطه مستقیمی با دولت ایران نداشت. مذاکرات ژنو محرمانه نبود. ما در تالار مذاکرات سازمان ملل گفت‌وگو کردیم، درحالی که هیچ کس دیگری در آنجا نبود. مذاکرات ما درباره افغانستان ساعت‌ها طول کشید و به شب رسید. ما گفت‌وگوهای خود را در سوئیت‌های هتل پی گرفتیم و تا صبح حرف هایمان ادامه داشت... گاهی طلوع آفتاب از پشت کوه‌های آلپ را تماشا می‌کردیم.
این دیپلمات آمریکایی با اشاره به اعضای هیات ایرانی با تعجب نوشته است: من واقعاً از هویت طرف‌های ایرانی خود متعجب شده بودم. 2 نفر از 3 نفرشان در آمریکا درس خوانده بودند و ما در وقت تنفس راجع به فوتبال دانشگاه یو.سی ال‌ای حرف می‌زدیم. نکته‌ای بسیار حساس در اینجا وجود دارد و آن این است که رایان کراکر مدعی می‌شود، هیات ایران خواستار اشغال افغانستان از سوی آمریکا می‌شود. وی در این رابطه نوشته است: اما آنچه که برایم جالب‌تر از همه بود، اشتیاق آنان نسبت به اعزام نیروهای آمریکا، همان «شیطان بزرگ»، به حیاط خلوت ایران یعنی افغانستان بود. اوایل اکتبر، یعنی تقریبا یک ماه پس از حملات 11 سپتامبر، ما پشت میز یکی از سالن‌های کنفرانس سازمان ملل نشسته بودیم و درباره ساختار پارلمان بعد از طالبان صحبت می‌کردیم.
یکی از دیپلمات‌های ایرانی رفته رفته به تنگ آمد و سرانجام سرپا ایستاد و تقریبا با فریاد گفت که ما نباید درباره «چه باید باشد» صحبت کنیم. تا زمانی که رژیم کنونی - در افغانستان- بر سر کار است، هیچ کدام از این حرف‌ها سودی ندارد. سپس او اتاق را ترک کرد. بمباران افغانستان توسط آمریکا چند روز بعد آغاز شد. سفیر سابق آمریکا در افغانستان و عراق در ادامه خاطرات خود نوشته است: پس از سقوط طالبان من خودم به کابل رفتم تا سفارت آمریکا در آنجا را برای نخستین بار پس از سال 1989 باز کنم. (ریچارد آرمیتاژ، معاون وزیر خارجه یک روز بعد از کریسمس به من زنگ زد و گفت: «کراکر، ما به تو در افغانستان نیاز داریم»). 3 دهه جنگ و کشمکش پایتخت افغان‌ها را ویران کرده بود. افغانستان همیشه فقیر بوده است، به طوری که من در عمرم مردمی به این شدت فقیر ندیده‌ام. اوضاع پس از حمله خراب‌تر از همیشه بود. نه اقتصادی به جا مانده بود، نه مدرسه‌ای، نه زیرساخت‌هایی. رایان کراکر در خاطرات خود با اشاره به سخنرانی جورج بوش درباره محور شرارت نوشته است: جورج بوش در سخنرانی تاریخی خود در ژانویه 2002، عراق، کره شمالی و ایران را محور شرارت نامید. چند روز بعد، من با هیاتی که در ژنو ملاقات کرده بودم، در کابل دیدار کردم. آن ایرانی به من نگاه کرد و گفت: «شماها دارید چه کار می‌کنید؟» جواب من تقریبا این بود که «ببین! من سفیر واشنگتن در کابل هستم. ما باید روی مسائلی که قبلا درباره افغانستان با هم صحبت کردیم، تمرکز کنیم.» اما من می‌دانستم که کارم سخت‌تر شده است. مطالبی که رایان کراکر در خاطرات خود درباره مذاکره با طرف‌های ایرانی پیش از اشغال افغانستان منتشر کرده در حالی منتشر می‌شود که به هیچ عنوان قرار نبوده در مذاکرات ژنو که در 7دور برگزار شد، گفت‌وگوهای دوجانبه‌ای میان ایران و آمریکا صورت بگیرد. اصلاح‌طلبان در حالی دولت فعلی را متهم به تلاش برای گفت‌وگو با آمریکا می‌کنند که خود کارنامه‌ای غیرشفاف از درخواست برای همکاری با آمریکایی‌ها دارند. دولت نهم 3 دور مذاکره با طرف‌های آمریکایی درباره عراق انجام داد که اعضای دولت عراق نیز در آن حضور داشته و این گفت‌وگوها به درخواست آنها برگزار شده بود. نکته دیگر اینکه اگر گفت‌وگویی میان هیات ایرانی و آمریکایی در حاشیه مذاکرات ژنو پیش‌آید، به این دلیل است که نظام اسلامی گفت‌وگو با گروه کشورهای 1+5 را پذیرفته است و هیچگونه مذاکره دوجانبه‌ای میان ایران و آمریکا درباره روابط دوجانبه صورت نگرفته است. افشای مذاکره محرمانه رایان کراکر با 3 دیپلمات دولت خاتمی
هیات ایرانی برای اشغال افغانستان توسط آمریکا اشتیاق نشان می‌داد
گروه سیاسی: رایان کراکر دیپلمات با تجربه آمریکایی در منطقه خاورمیانه در خاطرات خود پس از واقعه 11 سپتامبر درباره گفت‌وگوهایی که با هیات ایرانی در حاشیه نشست ژنو قبل از حمله به افغانستان برگزار شده بود، نکات قابل تاملی را افشا کرد.
این دیپلمات باتجربه آمریکایی در کتاب خاطرات خود نوشته است، یک هفته پس از حملات 11 سپتامبر به پاریس و ژنو پرواز داشته تا با مقامات کشورهای مختلف از جمله مذاکره‌کنندگانی از ایران دیدار داشته باشد. وی نوشته است:« شوک وارد شده بر آمریکا باعث شده بود که واشنگتن با تمام شرکای محتمل و غیرمحتمل وارد معامله شده و برای جنگ علیه افغانستان آماده شود. من نیز به عنوان معاون وزیر خارجه در حوزه ایران، عراق و خلیج فارس، رفته بودم تا با فرستادگانی از تهران گفت‌وگو کنم». کراکر ادامه داده است: در آغاز دوره کاری من در اوایل دهه 1970، من فارسی را یاد گرفتم و در ایران خدمت کردم. اما آن قبل از انقلاب اسلامی بود و در سال 2001 به مدت 20 سال آمریکا تقریباً هیچ رابطه مستقیمی با دولت ایران نداشت. مذاکرات ژنو محرمانه نبود. ما در تالار مذاکرات سازمان ملل گفت‌وگو کردیم، درحالی که هیچ کس دیگری در آنجا نبود. مذاکرات ما درباره افغانستان ساعت‌ها طول کشید و به شب رسید. ما گفت‌وگوهای خود را در سوئیت‌های هتل پی گرفتیم و تا صبح حرف هایمان ادامه داشت... گاهی طلوع آفتاب از پشت کوه‌های آلپ را تماشا می‌کردیم.
این دیپلمات آمریکایی با اشاره به اعضای هیات ایرانی با تعجب نوشته است: من واقعاً از هویت طرف‌های ایرانی خود متعجب شده بودم. 2 نفر از 3 نفرشان در آمریکا درس خوانده بودند و ما در وقت تنفس راجع به فوتبال دانشگاه یو.سی ال‌ای حرف می‌زدیم. نکته‌ای بسیار حساس در اینجا وجود دارد و آن این است که رایان کراکر مدعی می‌شود، هیات ایران خواستار اشغال افغانستان از سوی آمریکا می‌شود. وی در این رابطه نوشته است: اما آنچه که برایم جالب‌تر از همه بود، اشتیاق آنان نسبت به اعزام نیروهای آمریکا، همان «شیطان بزرگ»، به حیاط خلوت ایران یعنی افغانستان بود. اوایل اکتبر، یعنی تقریبا یک ماه پس از حملات 11 سپتامبر، ما پشت میز یکی از سالن‌های کنفرانس سازمان ملل نشسته بودیم و درباره ساختار پارلمان بعد از طالبان صحبت می‌کردیم.
یکی از دیپلمات‌های ایرانی رفته رفته به تنگ آمد و سرانجام سرپا ایستاد و تقریبا با فریاد گفت که ما نباید درباره «چه باید باشد» صحبت کنیم. تا زمانی که رژیم کنونی - در افغانستان- بر سر کار است، هیچ کدام از این حرف‌ها سودی ندارد. سپس او اتاق را ترک کرد. بمباران افغانستان توسط آمریکا چند روز بعد آغاز شد. سفیر سابق آمریکا در افغانستان و عراق در ادامه خاطرات خود نوشته است: پس از سقوط طالبان من خودم به کابل رفتم تا سفارت آمریکا در آنجا را برای نخستین بار پس از سال 1989 باز کنم. (ریچارد آرمیتاژ، معاون وزیر خارجه یک روز بعد از کریسمس به من زنگ زد و گفت: «کراکر، ما به تو در افغانستان نیاز داریم»). 3 دهه جنگ و کشمکش پایتخت افغان‌ها را ویران کرده بود. افغانستان همیشه فقیر بوده است، به طوری که من در عمرم مردمی به این شدت فقیر ندیده‌ام. اوضاع پس از حمله خراب‌تر از همیشه بود. نه اقتصادی به جا مانده بود، نه مدرسه‌ای، نه زیرساخت‌هایی. رایان کراکر در خاطرات خود با اشاره به سخنرانی جورج بوش درباره محور شرارت نوشته است: جورج بوش در سخنرانی تاریخی خود در ژانویه 2002، عراق، کره شمالی و ایران را محور شرارت نامید. چند روز بعد، من با هیاتی که در ژنو ملاقات کرده بودم، در کابل دیدار کردم. آن ایرانی به من نگاه کرد و گفت: «شماها دارید چه کار می‌کنید؟» جواب من تقریبا این بود که «ببین! من سفیر واشنگتن در کابل هستم. ما باید روی مسائلی که قبلا درباره افغانستان با هم صحبت کردیم، تمرکز کنیم.» اما من می‌دانستم که کارم سخت‌تر شده است. مطالبی که رایان کراکر در خاطرات خود درباره مذاکره با طرف‌های ایرانی پیش از اشغال افغانستان منتشر کرده در حالی منتشر می‌شود که به هیچ عنوان قرار نبوده در مذاکرات ژنو که در 7دور برگزار شد، گفت‌وگوهای دوجانبه‌ای میان ایران و آمریکا صورت بگیرد. اصلاح‌طلبان در حالی دولت فعلی را متهم به تلاش برای گفت‌وگو با آمریکا می‌کنند که خود کارنامه‌ای غیرشفاف از درخواست برای همکاری با آمریکایی‌ها دارند. دولت نهم 3 دور مذاکره با طرف‌های آمریکایی درباره عراق انجام داد که اعضای دولت عراق نیز در آن حضور داشته و این گفت‌وگوها به درخواست آنها برگزار شده بود. نکته دیگر اینکه اگر گفت‌وگویی میان هیات ایرانی و آمریکایی در حاشیه مذاکرات ژنو پیش‌آید، به این دلیل است که نظام اسلامی گفت‌وگو با گروه کشورهای 1+5 را پذیرفته است و هیچگونه مذاکره دوجانبه‌ای میان ایران و آمریکا درباره روابط دوجانبه صورت نگرفته است. ارسال نظر
پربیننده