بهترین لیگ دنیا با بحران مواجه شده و زیر فشار شدیدی سیر نزولی را طی می‌کند. اما فکر می‌کنید این اتفاق چگونه برای کالچو رخ داده است و چرا لیگ ایتالیا با سرعت هرچه تمام‌تر جاده سرپایینی را طی می‌کند؟ و آخرین سوال را باید اینگونه مطرح کرد: ایتالیایی‌ها چگونه می‌توانند دوباره به دوران باشکوه گذشته بازگردند؟ در همین رابطه ماهنامه Four Four Two به کالبدشکافی این مساله پرداخته و راه‌حل‌هایی را نیز برای خروج از بحران ایجاد شده بررسی کرده که به آن می‌پردازیم.
به ماه جولای گذشته نقب می‌زنیم، زمانی که روسونری‌ها می‌خواهند برای شروع فصل تازه آماده شوند، آنها آماده‌اند تا با لئوناردوی جوان که روزی‌روزگاری جزو همین خانواده بود فضای جدیدی را استنشاق کنند، ولی شرایط آنگونه که انتظارش را داشتند پیش نرفت و سران باشگاه نتوانستند تیفوسی‌های متعصب را راضی نگه دارند. کارلتو که برای آنها مثل یک قدیس دوست‌داشتنی بود به لندن کوچ کرده و حالا آیا کسی می‌تواند به «لئو» اعتماد کند؛ مربی برزیلی که می‌خواهد ژست‌های پپ گوآردیولا را بگیرد، با آن کت و شلوار مشکی و پیراهن سفیدش و یک کراوات باریک سیاه‌رنگ که او را شبیه مدل‌های ایتالیایی می‌کند، اما به نظر می‌رسد او فراموش کرده روی صندلی‌ای می‌نشیند که نمی‌تواند بدون مهابا قول قهرمانی بدهد و این موضوع درست زمانی نمایان می‌شود که لئو در کنفرانس مطبوعاتی حرفهای جاه‌طلبانه‌ای را بر زبان می‌راند. واقعاً کمی مضحک به نظر می‌رسد، چون آنها برلیان خط هافبک‌شان را به رئال فروخته‌‌اند و دارودسته پیرمردها دیگر ستاره‌ای ندارند تا هواداران به آنها دل‌خوش کنند. کافی است برای روشن شدن موضوع به بریده جراید آن روزهای ایتالیا سر بزنیم،خبرهایی از تمرین میلان که هواداران ناراضی با حمل پلاکاردهای اعتراض‌آمیز سیلویو برلوسکنی را متهم به فروختن باشگاه می‌کنند! آنها واقعاً ناراضی‌اند و این موضوع را با نوشتن کلمات «خجالت! خجالت!» همه چیز تمرین را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند.
اما واقعاً چرا چنین بلایی بر سر مجموعه بزرگی مانند میلان آمده؟ تیمی که در حدود 10 سال قبل با ستار‌ه‌هایی نظیر ژرژ وه‌آ، مالدینی و همین لئوناردو شانزدهمین قهرمانی‌اش در سری A را جشن می‌گرفت حالا به این روز افتاده! شاید آنها نیز قربانی اوضاع و شرایط نابسامان سری A شده‌اند؟ بله، درست است باید ریشه کلی معضلات را در همین لیگ جست‌وجو کنیم همان لیگی که همیشه با یک شعار معروف میان هوادارانش مطرح
بود؛«Ill piu bello Campinatonel mondo» (زیباترین لیگ جهان) فوتبالی که همیشه بهترین ستاره‌های جهان در آن حضور داشته‌اند، فوتبالی که ساختار درست روش‌های دفاعی را به همگان می‌آموخت، ولی ناگهان از بهشت به قعر جهنم سقوط کرد و در این مسیر عواملی مانند عدم ساخت و ساز ورزشگاه‌های جدید، بحران مالی، خروج ستاره، تبانی و فساد در قالب کالچو پولی، رسوایی بزرگی برای زیباترین لیگ جهان به همراه داشت. همه این مصیبت ها به تابستان 3 سال قبل برمی‌گردد؛ زمانی که مدیریت نامناسب ساختار و شاکله فوتبال ایتالیا را زیر سوال برد. همه چیز دست در دست هم داده بود، زمین و زمان علیه این زیبایی شورش کرده بودند تا این نابسامانی‌ها در فرمت‌های مختلف [که حتی حضور نژادپرستان را می‌توان به آن اضافه کرد] فوتبال ایتالیا را زمین بزند و این اتفاق افتاد! در همین رابطه کلودیو رانیری مربی حال حاضر رم که در ماه مه از یووه اخراج شد اعتقاد دارد: «فوتبال ایتالیا از دنیا عقب افتاده، آن هم به دلیل این است که نمی‌خواهد در بازارهای جهانی با دیگر رقبا به رقابت بپردازد، آنها باید فرمت و قالبی جدید برای خودشان ترسیم کنند، مثل قراردادهای بزرگ حق پخش تلویزیونی یا تغییر زمان بازی‌ها؛ فاکتوری که انگلیسی‌ها خیلی زود به آن پی بردند و همین موضوع سبب شده تا آنها خون تازه‌ای از لحاظ مالی به فوتبال‌شان تزریق کنند». اما فکر می‌کنید تنها همین مسائل کلی است که به چشم می‌آید؟ آیا چهره فوتبال ایتالیا را مشکلات مالی و تبانی در مسابقات در اذهان عمومی خدشه‌دار کرده؟ نه، چون در اینجا یک مساله ناراحت‌کننده دیگری نیز ما را آزار می‌دهد، آن هم عصیان هولیگان‌هایی است که با وحشی‌گری‌هایشان قلب هزاران هوادار فوتبال ایتالیایی را می‌آزارند، مانند داستان«فیلیپوراسیتی» پلیسی که در جریان داربی سیسیلی‌ها، کاتانیا- پالرمو توسط گابریله ساندری با شلیک گلوله کشته شد.
تاریخ فوتبال ایتالیا
جان فوت، نویسنده ایتالیایی کتابی دارد با عنوان «تاریخ فوتبال ایتالیا» که در آن به شرح این موضوع می‌پردازد: «باید حرفهای منتقدان را جدی بگیریم، واقعا چه بلایی بر سر فوتبال ایتالیا آمده، نگاهی به دهه 90 بیندازیم. آن جام جهانی زیبای 1990 را به یاد بیاورید، ما چقدر از آن سال‌ها تغییر کرده‌ایم و چرا این بلاها بر سر فوتبال ایتالیا آمده است؟ باشگاه‌ها به مرز فقر رسیده‌اند و هیچ سرمایه‌گذار قدرتمندی حاضر نیست که در اینجا سرمایه‌اش را خرج کند، آنها ترجیح می‌دهند لیگ انگلیسی‌ها را انتخاب کنند». در همین رابطه جیمز ریچاردسون مجری شبکه تلویزیونی «chanel4» ایتالیا نیز با او موافق است: «مشکلات موجود کل ساختار ما را فراگرفته و کم‌خونی در فوتبال ایتالیا بیداد می‌کند. باید ریشه تمام مسائل را جست‌وجو کنیم. فکر می‌کنید چرا کاکا و ابراهیموویچ از کالچو کوچ کردند، واقعا لالیگا چه جاذبه‌ای داشت که ستاره‌های ما را فراری داد و چرا باشگاه‌های بزرگ نمی‌توانند قراردادهای حق پخش تلویزیونی‌شان را افزایش دهند. یوونتوس در فصل 2008-2007 رقمی در حدود 115 میلیون یورو بابت فروش حق پخش بازی‌هایش به دست آورد و امپولی 10 میلیون یورو! این موضوع واقعا خنده‌دار است چرا که هیچ تعادل و بالانسی میان تیم‌ها و مسائل مالی‌شان وجود ندارد. باشگاه‌های کوچک‌تر واقعا له می‌شوند و جالب اینجاست که میان غول‌های بالای جدول نیز هیچ رقابتی وجود ندارد و فضای راکد و مرده‌ای حاکم است به‌طور مثال میلان و اینتر هر دو به یک اندازه قرارداد می‌بندند. 110میلیون یورو، رقم قراردادی است که آنها با شبکه تلویزیونی مدیاست (Mediaset) منعقد کردند ولی اگر قرار باشد شرایط امروز را با گذشته مرور کنیم باید عنوان کنم درست در فصل 98-1997 بازی‌های سری A میانگین بیشتری بیننده را در اروپا از آن خود کرده بود ولی در مدت 10سال این آمار20درصد کاهش پیدا می‌کند و کالچو هرگز نمی‌تواند با لیگ برتر انگلیس، بوندس‌لیگا و لالیگا رقابت کند. در اینجا به دلیل نبود امکانات کافی در ورزشگاه‌ها و عدم تعمیرات مناسب، هواداران نیز علاقه‌ای برای حضور در ورزشگاه ندارند، دقیقا نقطه عکس آن در انگلیس سبب می‌شود تا باشگاه‌ها به سود کلان اقتصادی برسند، این موضوع همان حمایت‌های همه‌جانبه طرفداران است. در انگلیس یک هوادار واقعی از تیمش تنها پیروزی می‌خواهد و به همین دلیل است که در هر دیدار حتی اگر خارج از خانه هم باشد بازی‌های تیمش را دنبال می‌کند، همین مساله از لحاظ روانی نیز روی بازیکنان تاثیر مثبتی می‌گذارد ولی در ایتالیا چنین رابطه‌ای کاملا کمرنگ است. فابیو کاپلو در همین رابطه اعتقاد دارد: «در فوتبال ایتالیا مشکلات روحی- روانی موج می‌زند، بازیکنان انگیزه لازم را ندارند، در حالی که در انگلیس بازیکنان از حمایت روی سکوها اعتماد به نفسشان را افزایش می‌دهند ولی در ایتالیا از این خبرها نیست!»
بوسه بر زندگی جدید
در اینجا می‌خواهیم مشکلات سری A و راه‌حل‌های موجود برای خروج از بحران را بررسی کنیم.
مشکل؛ تاکتیک‌هایی که تکراری شده‌اند
فوتبال مدرن دیگر به دنبال روش‌های گذشته که خیلی راحت قابل پیش‌بینی است نمی‌رود، شاید روش «کاتاناچیو» یا همان فوتبال تدافعی دیگر طرفداری ندارد و مربیان ترجیح می‌دهند تا از تاکتیک‌هایی استفاده کنند که دست‌شان برای حریف رو نشود. بدون شک یکی از دلایلی که باشگاه‌های ایتالیایی نتوانستند در فوتبال اروپا در این چند فصل اخیر نتایج قابل‌قبولی برابر حریفان به دست بیاورند، همین مساله است. در همین‌باره «رنزو اولیویری»، مربی سابق بولونیا که امروز به عنوان رئیس اتحادیه مربیان ایتالیایی مشغول به کار است می‌گوید:«نگاهی به بارسلونا و منچستر یونایتد بیندازید،آنها با 10 بازیکن حمله می‌کنند و با 10 بازیکن کار دفاعی انجام می‌دهند! یعنی در هر 2 حالت تمام بازیکنان درگیر هستند. این همان چیزی است که باشگاه‌های ایتالیایی آن را فراموش کرده‌اند.
راه‌حل؛ تمرینات فیزیکی
الیویری درباره راه‌حل این مشکل به مربیان می‌آموزد که باید بازیکنانشان را با شرایط تمرینات سخت آشنا کنند، به‌طور مثال باشگاه رم از این فرمول چندی قبل استفاده کرد و توانست 2 فصل متوالی به موفقیت برسد. بازیکنان رم بخوبی یاد گرفته بودند تا چگونه فوتبالی هجومی را در دستور کار قرار دهند. آنها از لحاظ فیزیکی کاملا توانایی انجام این تاکتیک‌ها را داشتند، البته ژوزه مورینیو نیز در اینترمیلان از همین روش استفاده می‌کند و بازیکنانش در هر بازی از حداکثر انرژی‌شان بهره می‌گیرند. ترکیب کارهای سرعتی- قدرتی و تمرین با وزنه می‌تواند در روند نمایش بازیکنان تاثیر بسزایی داشته باشد.
مشکل؛ جایی برای پیرمردها
در تابستانی که گذشت، «پیرلوئیجی کاسیراگی»، مربی تیم ملی زیر 21 ساله‌های ایتالیا به خبرنگاران گفت: بازیکنان جوان‌تر به مراتب شانس موفقیت‌شان از سن وسال‌دارها بیشتر است، ولی متاسفانه به آنها بها نمی‌دهند. درست از سال 2005 تا 2008 چیزی در حدود 38 بازیکن جوان فوتبال ایتالیا به لیگ‌های دیگر کوچ کرده‌اند. بازیکنان جوان می‌توانند ساختار اصلی ترکیب تیم‌ها را تشکیل دهند و قراردادهای حرفهای ببندد. بر اساس قوانین فیفا آنها باید برای هر فصل رقمی معادل 20 هزار یورو دریافت کنند ولی قراردادهای باشگاه‌ها با آنها به مراتب پایین‌تر از حد معمول است و این مساله بیشتر به دلال‌ها و مدیر برنامه‌هایی برمی‌گردد که ارزش مالی آنها را پایین می‌آورند. البته باشگاه‌های بزرگ نیز علاقه‌ای ندارند تا راه را برای بازیکنان جوان باز کنند، همین مساله به عنوان بزرگ‌ترین مشکل سری A قلمداد می‌شود.
راه‌حل؛ شانس جوان‌ترها بیشتر شود
این مساله که فرهنگ‌های کلاسیک گذشته تغییر کند، بسیار خوشحال‌کننده است، مثلاً تغییر نگرش‌های اقتصادی و سرمایه‌گذاری روی جوانان می‌تواند گره‌گشا باشد. حضور بازیکنان جوان مانند داوید سانتون در اینتر یا درخشش ماریو بالوتلی می‌تواند برای فوتبال ایتالیا امیدوارکننده باشد. در یوونتوس نیز همین سیاست در حال پیگیری است، سباستین جووینکو، کلودیو مارچسیو و پائولو دیچلی آینده‌سازان بیانکونری هستند. جالب اینجاست که آدریانو گالیانی، رئیس باشگاه میلان هم به همین عقیده رسیده: «میلان باید جوان شود!» این همان فاکتوری است که اگر به آن بها بدهند نیمی از مشکلات حل خواهد شد.
مشکل؛ ورزشگاه‌های قدیمی
آخرین تعمیرات ورزشگاه‌های ایتالیایی به سال 1990 و برگزاری جام‌جهانی برمی‌گردد! شاید از آن سال تا امروز اکثر آنها به همان شکل دست نخورده باقی مانده‌اند. این موضوع واقعاً تاسف‌برانگیز است چون ایتالیا می‌توانست میزبانی جام ملت‌های 2012 را به دست آورد، ولی همین مساله سبب شد تا انتخاب نشود. این موضوع روی حضور تماشاگران و مسائل مالی نیز بسیار تاثیرگذار است.
راه‌حل؛ ساخت و ساز ورزشگاه‌های جدید
به نظر می‌رسد ورزشگاه دل‌آلپی در سال 2011 افتتاح شود، ورزشگاهی با گنجایش 69 هزار نفر. یوونتوس تقریباً از 2 سال دیگر می‌تواند در خانه قدیمی که حالا شمایل جدیدی به خودش گرفته به میدان برود. با پا جلو گذاشتن سران بیانکونری برای ساخت ورزشگاهی جدید دیگر باشگاه‌ها مانند لاتزیو نیز به این فکر افتاده‌اند تا پوست بیندازند. کالبد شکافی مشکلات اخیر فوتبال ایتالیا و راه‌حل‌های خروج از این بحران
مرگ زیبای خفته
بهترین لیگ دنیا با بحران مواجه شده و زیر فشار شدیدی سیر نزولی را طی می‌کند. اما فکر می‌کنید این اتفاق چگونه برای کالچو رخ داده است و چرا لیگ ایتالیا با سرعت هرچه تمام‌تر جاده سرپایینی را طی می‌کند؟ و آخرین سوال را باید اینگونه مطرح کرد: ایتالیایی‌ها چگونه می‌توانند دوباره به دوران باشکوه گذشته بازگردند؟ در همین رابطه ماهنامه Four Four Two به کالبدشکافی این مساله پرداخته و راه‌حل‌هایی را نیز برای خروج از بحران ایجاد شده بررسی کرده که به آن می‌پردازیم.
به ماه جولای گذشته نقب می‌زنیم، زمانی که روسونری‌ها می‌خواهند برای شروع فصل تازه آماده شوند، آنها آماده‌اند تا با لئوناردوی جوان که روزی‌روزگاری جزو همین خانواده بود فضای جدیدی را استنشاق کنند، ولی شرایط آنگونه که انتظارش را داشتند پیش نرفت و سران باشگاه نتوانستند تیفوسی‌های متعصب را راضی نگه دارند. کارلتو که برای آنها مثل یک قدیس دوست‌داشتنی بود به لندن کوچ کرده و حالا آیا کسی می‌تواند به «لئو» اعتماد کند؛ مربی برزیلی که می‌خواهد ژست‌های پپ گوآردیولا را بگیرد، با آن کت و شلوار مشکی و پیراهن سفیدش و یک کراوات باریک سیاه‌رنگ که او را شبیه مدل‌های ایتالیایی می‌کند، اما به نظر می‌رسد او فراموش کرده روی صندلی‌ای می‌نشیند که نمی‌تواند بدون مهابا قول قهرمانی بدهد و این موضوع درست زمانی نمایان می‌شود که لئو در کنفرانس مطبوعاتی حرفهای جاه‌طلبانه‌ای را بر زبان می‌راند. واقعاً کمی مضحک به نظر می‌رسد، چون آنها برلیان خط هافبک‌شان را به رئال فروخته‌‌اند و دارودسته پیرمردها دیگر ستاره‌ای ندارند تا هواداران به آنها دل‌خوش کنند. کافی است برای روشن شدن موضوع به بریده جراید آن روزهای ایتالیا سر بزنیم،خبرهایی از تمرین میلان که هواداران ناراضی با حمل پلاکاردهای اعتراض‌آمیز سیلویو برلوسکنی را متهم به فروختن باشگاه می‌کنند! آنها واقعاً ناراضی‌اند و این موضوع را با نوشتن کلمات «خجالت! خجالت!» همه چیز تمرین را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند.
اما واقعاً چرا چنین بلایی بر سر مجموعه بزرگی مانند میلان آمده؟ تیمی که در حدود 10 سال قبل با ستار‌ه‌هایی نظیر ژرژ وه‌آ، مالدینی و همین لئوناردو شانزدهمین قهرمانی‌اش در سری A را جشن می‌گرفت حالا به این روز افتاده! شاید آنها نیز قربانی اوضاع و شرایط نابسامان سری A شده‌اند؟ بله، درست است باید ریشه کلی معضلات را در همین لیگ جست‌وجو کنیم همان لیگی که همیشه با یک شعار معروف میان هوادارانش مطرح
بود؛«Ill piu bello Campinatonel mondo» (زیباترین لیگ جهان) فوتبالی که همیشه بهترین ستاره‌های جهان در آن حضور داشته‌اند، فوتبالی که ساختار درست روش‌های دفاعی را به همگان می‌آموخت، ولی ناگهان از بهشت به قعر جهنم سقوط کرد و در این مسیر عواملی مانند عدم ساخت و ساز ورزشگاه‌های جدید، بحران مالی، خروج ستاره، تبانی و فساد در قالب کالچو پولی، رسوایی بزرگی برای زیباترین لیگ جهان به همراه داشت. همه این مصیبت ها به تابستان 3 سال قبل برمی‌گردد؛ زمانی که مدیریت نامناسب ساختار و شاکله فوتبال ایتالیا را زیر سوال برد. همه چیز دست در دست هم داده بود، زمین و زمان علیه این زیبایی شورش کرده بودند تا این نابسامانی‌ها در فرمت‌های مختلف [که حتی حضور نژادپرستان را می‌توان به آن اضافه کرد] فوتبال ایتالیا را زمین بزند و این اتفاق افتاد! در همین رابطه کلودیو رانیری مربی حال حاضر رم که در ماه مه از یووه اخراج شد اعتقاد دارد: «فوتبال ایتالیا از دنیا عقب افتاده، آن هم به دلیل این است که نمی‌خواهد در بازارهای جهانی با دیگر رقبا به رقابت بپردازد، آنها باید فرمت و قالبی جدید برای خودشان ترسیم کنند، مثل قراردادهای بزرگ حق پخش تلویزیونی یا تغییر زمان بازی‌ها؛ فاکتوری که انگلیسی‌ها خیلی زود به آن پی بردند و همین موضوع سبب شده تا آنها خون تازه‌ای از لحاظ مالی به فوتبال‌شان تزریق کنند». اما فکر می‌کنید تنها همین مسائل کلی است که به چشم می‌آید؟ آیا چهره فوتبال ایتالیا را مشکلات مالی و تبانی در مسابقات در اذهان عمومی خدشه‌دار کرده؟ نه، چون در اینجا یک مساله ناراحت‌کننده دیگری نیز ما را آزار می‌دهد، آن هم عصیان هولیگان‌هایی است که با وحشی‌گری‌هایشان قلب هزاران هوادار فوتبال ایتالیایی را می‌آزارند، مانند داستان«فیلیپوراسیتی» پلیسی که در جریان داربی سیسیلی‌ها، کاتانیا- پالرمو توسط گابریله ساندری با شلیک گلوله کشته شد.
تاریخ فوتبال ایتالیا
جان فوت، نویسنده ایتالیایی کتابی دارد با عنوان «تاریخ فوتبال ایتالیا» که در آن به شرح این موضوع می‌پردازد: «باید حرفهای منتقدان را جدی بگیریم، واقعا چه بلایی بر سر فوتبال ایتالیا آمده، نگاهی به دهه 90 بیندازیم. آن جام جهانی زیبای 1990 را به یاد بیاورید، ما چقدر از آن سال‌ها تغییر کرده‌ایم و چرا این بلاها بر سر فوتبال ایتالیا آمده است؟ باشگاه‌ها به مرز فقر رسیده‌اند و هیچ سرمایه‌گذار قدرتمندی حاضر نیست که در اینجا سرمایه‌اش را خرج کند، آنها ترجیح می‌دهند لیگ انگلیسی‌ها را انتخاب کنند». در همین رابطه جیمز ریچاردسون مجری شبکه تلویزیونی «chanel4» ایتالیا نیز با او موافق است: «مشکلات موجود کل ساختار ما را فراگرفته و کم‌خونی در فوتبال ایتالیا بیداد می‌کند. باید ریشه تمام مسائل را جست‌وجو کنیم. فکر می‌کنید چرا کاکا و ابراهیموویچ از کالچو کوچ کردند، واقعا لالیگا چه جاذبه‌ای داشت که ستاره‌های ما را فراری داد و چرا باشگاه‌های بزرگ نمی‌توانند قراردادهای حق پخش تلویزیونی‌شان را افزایش دهند. یوونتوس در فصل 2008-2007 رقمی در حدود 115 میلیون یورو بابت فروش حق پخش بازی‌هایش به دست آورد و امپولی 10 میلیون یورو! این موضوع واقعا خنده‌دار است چرا که هیچ تعادل و بالانسی میان تیم‌ها و مسائل مالی‌شان وجود ندارد. باشگاه‌های کوچک‌تر واقعا له می‌شوند و جالب اینجاست که میان غول‌های بالای جدول نیز هیچ رقابتی وجود ندارد و فضای راکد و مرده‌ای حاکم است به‌طور مثال میلان و اینتر هر دو به یک اندازه قرارداد می‌بندند. 110میلیون یورو، رقم قراردادی است که آنها با شبکه تلویزیونی مدیاست (Mediaset) منعقد کردند ولی اگر قرار باشد شرایط امروز را با گذشته مرور کنیم باید عنوان کنم درست در فصل 98-1997 بازی‌های سری A میانگین بیشتری بیننده را در اروپا از آن خود کرده بود ولی در مدت 10سال این آمار20درصد کاهش پیدا می‌کند و کالچو هرگز نمی‌تواند با لیگ برتر انگلیس، بوندس‌لیگا و لالیگا رقابت کند. در اینجا به دلیل نبود امکانات کافی در ورزشگاه‌ها و عدم تعمیرات مناسب، هواداران نیز علاقه‌ای برای حضور در ورزشگاه ندارند، دقیقا نقطه عکس آن در انگلیس سبب می‌شود تا باشگاه‌ها به سود کلان اقتصادی برسند، این موضوع همان حمایت‌های همه‌جانبه طرفداران است. در انگلیس یک هوادار واقعی از تیمش تنها پیروزی می‌خواهد و به همین دلیل است که در هر دیدار حتی اگر خارج از خانه هم باشد بازی‌های تیمش را دنبال می‌کند، همین مساله از لحاظ روانی نیز روی بازیکنان تاثیر مثبتی می‌گذارد ولی در ایتالیا چنین رابطه‌ای کاملا کمرنگ است. فابیو کاپلو در همین رابطه اعتقاد دارد: «در فوتبال ایتالیا مشکلات روحی- روانی موج می‌زند، بازیکنان انگیزه لازم را ندارند، در حالی که در انگلیس بازیکنان از حمایت روی سکوها اعتماد به نفسشان را افزایش می‌دهند ولی در ایتالیا از این خبرها نیست!»
بوسه بر زندگی جدید
در اینجا می‌خواهیم مشکلات سری A و راه‌حل‌های موجود برای خروج از بحران را بررسی کنیم.
مشکل؛ تاکتیک‌هایی که تکراری شده‌اند
فوتبال مدرن دیگر به دنبال روش‌های گذشته که خیلی راحت قابل پیش‌بینی است نمی‌رود، شاید روش «کاتاناچیو» یا همان فوتبال تدافعی دیگر طرفداری ندارد و مربیان ترجیح می‌دهند تا از تاکتیک‌هایی استفاده کنند که دست‌شان برای حریف رو نشود. بدون شک یکی از دلایلی که باشگاه‌های ایتالیایی نتوانستند در فوتبال اروپا در این چند فصل اخیر نتایج قابل‌قبولی برابر حریفان به دست بیاورند، همین مساله است. در همین‌باره «رنزو اولیویری»، مربی سابق بولونیا که امروز به عنوان رئیس اتحادیه مربیان ایتالیایی مشغول به کار است می‌گوید:«نگاهی به بارسلونا و منچستر یونایتد بیندازید،آنها با 10 بازیکن حمله می‌کنند و با 10 بازیکن کار دفاعی انجام می‌دهند! یعنی در هر 2 حالت تمام بازیکنان درگیر هستند. این همان چیزی است که باشگاه‌های ایتالیایی آن را فراموش کرده‌اند.
راه‌حل؛ تمرینات فیزیکی
الیویری درباره راه‌حل این مشکل به مربیان می‌آموزد که باید بازیکنانشان را با شرایط تمرینات سخت آشنا کنند، به‌طور مثال باشگاه رم از این فرمول چندی قبل استفاده کرد و توانست 2 فصل متوالی به موفقیت برسد. بازیکنان رم بخوبی یاد گرفته بودند تا چگونه فوتبالی هجومی را در دستور کار قرار دهند. آنها از لحاظ فیزیکی کاملا توانایی انجام این تاکتیک‌ها را داشتند، البته ژوزه مورینیو نیز در اینترمیلان از همین روش استفاده می‌کند و بازیکنانش در هر بازی از حداکثر انرژی‌شان بهره می‌گیرند. ترکیب کارهای سرعتی- قدرتی و تمرین با وزنه می‌تواند در روند نمایش بازیکنان تاثیر بسزایی داشته باشد.
مشکل؛ جایی برای پیرمردها
در تابستانی که گذشت، «پیرلوئیجی کاسیراگی»، مربی تیم ملی زیر 21 ساله‌های ایتالیا به خبرنگاران گفت: بازیکنان جوان‌تر به مراتب شانس موفقیت‌شان از سن وسال‌دارها بیشتر است، ولی متاسفانه به آنها بها نمی‌دهند. درست از سال 2005 تا 2008 چیزی در حدود 38 بازیکن جوان فوتبال ایتالیا به لیگ‌های دیگر کوچ کرده‌اند. بازیکنان جوان می‌توانند ساختار اصلی ترکیب تیم‌ها را تشکیل دهند و قراردادهای حرفهای ببندد. بر اساس قوانین فیفا آنها باید برای هر فصل رقمی معادل 20 هزار یورو دریافت کنند ولی قراردادهای باشگاه‌ها با آنها به مراتب پایین‌تر از حد معمول است و این مساله بیشتر به دلال‌ها و مدیر برنامه‌هایی برمی‌گردد که ارزش مالی آنها را پایین می‌آورند. البته باشگاه‌های بزرگ نیز علاقه‌ای ندارند تا راه را برای بازیکنان جوان باز کنند، همین مساله به عنوان بزرگ‌ترین مشکل سری A قلمداد می‌شود.
راه‌حل؛ شانس جوان‌ترها بیشتر شود
این مساله که فرهنگ‌های کلاسیک گذشته تغییر کند، بسیار خوشحال‌کننده است، مثلاً تغییر نگرش‌های اقتصادی و سرمایه‌گذاری روی جوانان می‌تواند گره‌گشا باشد. حضور بازیکنان جوان مانند داوید سانتون در اینتر یا درخشش ماریو بالوتلی می‌تواند برای فوتبال ایتالیا امیدوارکننده باشد. در یوونتوس نیز همین سیاست در حال پیگیری است، سباستین جووینکو، کلودیو مارچسیو و پائولو دیچلی آینده‌سازان بیانکونری هستند. جالب اینجاست که آدریانو گالیانی، رئیس باشگاه میلان هم به همین عقیده رسیده: «میلان باید جوان شود!» این همان فاکتوری است که اگر به آن بها بدهند نیمی از مشکلات حل خواهد شد.
مشکل؛ ورزشگاه‌های قدیمی
آخرین تعمیرات ورزشگاه‌های ایتالیایی به سال 1990 و برگزاری جام‌جهانی برمی‌گردد! شاید از آن سال تا امروز اکثر آنها به همان شکل دست نخورده باقی مانده‌اند. این موضوع واقعاً تاسف‌برانگیز است چون ایتالیا می‌توانست میزبانی جام ملت‌های 2012 را به دست آورد، ولی همین مساله سبب شد تا انتخاب نشود. این موضوع روی حضور تماشاگران و مسائل مالی نیز بسیار تاثیرگذار است.
راه‌حل؛ ساخت و ساز ورزشگاه‌های جدید
به نظر می‌رسد ورزشگاه دل‌آلپی در سال 2011 افتتاح شود، ورزشگاهی با گنجایش 69 هزار نفر. یوونتوس تقریباً از 2 سال دیگر می‌تواند در خانه قدیمی که حالا شمایل جدیدی به خودش گرفته به میدان برود. با پا جلو گذاشتن سران بیانکونری برای ساخت ورزشگاهی جدید دیگر باشگاه‌ها مانند لاتزیو نیز به این فکر افتاده‌اند تا پوست بیندازند. ارسال نظر
پربیننده