گزارش

مربی تیم شما شبیه چه کسی است؟ هر انسان موفقی دارای ویژگی‌های منحصر به فردی است که می‌تواند در شرایطی با شخصیت خاص دیگری شباهت داشته باشد. مربیان بزرگ دارای کاراکترهای متفاوتی هستند و از دید هواداران و کارشناسان افرادی ویژه تلقی می‌شوند... موقعی که تصمیم به نوشتن این مطلب گرفتم، بازی لیورپول و لیون را می‌دیدم. لیورپول بداقبال که با لشکری از مصدومان دست به گریبان است، هم‌اکنون باخت‌های متوالی در اروپا و لیگ برتر را تجربه می‌کند اما به نظر من چوب بی‌تدبیری رافائل بنیتس را بیشتر می‌خورد. چرا؟! به دلیل اینکه سیاست‌های خرید و نقل و انتقالات وی بسیار اشتباه بوده است. شما فقط به مورد خرید رابی کین در فصل قبل نگاه کنید. کین با 20 میلیون پوند به آنفیلد آورده شد ولی در نیم فصل با 10 میلیون زیان خالص به تاتنهام پس فرستاده شد. فروش آلونسو به رئال اشتباه بود و... اما بدترین شکل ماجرا وقتی است که هواداران لیورپول می‌بینند، بهترین بازیکنان‌شان بدون جانشین هستند یا حداقل بازیکنی که تا حدی بتواند غیبت آنان را جبران کند وجود ندارد. بنیتس درست مانند مهندس عمرانی است که خلاقیتی در طراحی و ساخت بنا ندارد. اگر شانس و اقبال با او باشد و مصالح خوب و کارگر زبده در اختیار داشته باشد، می‌تواند ساختمان را بسازد و در غیراینصورت نمی‌تواند کاری پیش ببرد و در مواقع بحرانی انگار مغزش هنگ می‌کند. دقیقا در چهره وی می‌توانید درماندگی را به وضوح ببینید. البته نباید از سیاست‌های کلان یک باشگاه در سطوح مدیریتی آن نیز غافل شد. در مقابل، آن شب لیون را دیدم با مربی‌ای گمنام برای اهالی فوتبال ولی با شخصیتی بارز. مردی که در هر حالت به دنبال تغییر وضع تیم خود بود و نمی‌خواست بازنده باشد. حرص می‌خورد، تعویض می‌کرد، تغییر تاکتیک می‌داد و خلاصه هرکاری برای برون رفت از بن بست شکست انجام می‌داد و خوشبختانه در این راه موفق هم شد. کلود پوئل مانند مهندس تازه‌کار یا غیرمشهوری است که می‌خواهد خود را در کارش مطرح کند و در این راه مبارزه می‌کند. هر انسان موفقی دارای ویژگی‌های منحصر به فردی است که می‌تواند در شرایطی با شخصیت خاص دیگری شباهت داشته باشد. مربیان بزرگ دارای کاراکترهای متفاوتی هستند و از دید هواداران و کارشناسان افرادی ویژه تلقی می‌شوند. بنابراین می‌توانیم هر مربی را با شخصیت خاصی که در ذهن داریم مقایسه کنیم و در نتیجه شباهت‌هایی را مشاهده می‌کنیم که گاه حیرت‌انگیز است. شباهت‌ها، تخیل و واقعیت، اکنون کمی با استفاده از تخیل و واقعیت می‌توان کاراکتر هر مربی را حدس زد. چند مربی بزرگ را نویسنده این یادداشت تشبیه می‌کند و بقیه را به ذوق شما خواننده گرامی می‌سپارد: مارچلو لیپی (تیم ملی ایتالیا): چندی پیش فیلمی از تمرین تیم ملی ایتالیا دیدم که با دوربین مخفی گرفته شده بود. پدرخوانده لقبی است که برازنده لیپی است، بویژه وقتی که سیگاربرگ معروفش را با لذت پک می‌زند. در آن فیلم پدرخوانده و معاونانش مشغول تمرین و آموزش خطاگرفتن از حریف بودند! صحنه‌های جالبی بود و شما را به یاد مافیا و اعضایش می‌انداخت. سرالکس فرگوسن (منچستریونایتد): پیرمرد اسکاتلندی مرا به یاد مدیر مدرسه‌ای می‌اندازد که به کار خود وارد است. با وسواس خاصی بچه‌ها را انتخاب کرده و در مدرسه تحت تعلیم قرار می‌دهد و انتظار دارد تا دانش‌آموزانش علاوه بر خوب درس خواندن، نظم عالی هم داشته باشند. هرکس از قوانین مدرسه پیروی نکند به بدترین شکل ممکن تنبیه خواهد شد. مدرسه فرگی نمونه است. آرسن ونگر (آرسنال): لقب پروفسور برازنده مرد60 ساله فرانسوی است. درست مانند یک معلم دلسوز، استعدادها را یافته و آموزش‌های لازم را به آنها می‌دهد. چون با جوانان است هیچ وقت پیر نخواهد شد. ونگر استادی است که در هنگام امتحان دادن شاگردانش دچار تشویش می‌شود و نگرانی از چهره‌اش پیداست. فابیو کاپلو (تیم ملی انگلستان): گاهی دیدن دن فابیو آدم را به یاد موسولینی، رهبرفاشیست ایتالیا می‌اندازد. کاملا دیکتاتورمآبانه بازیکنان از وی حساب می‌برند. کسی جرات مخالفت با او را ندارد و درصورت تمرد از دستورهای فرمانده، بایکوت شدن در انتظار بازیکن است حتی اگر دیوید بکام باشد. رهبرجنگجوی ایتالیایی به هرجا که پا می‌گذارد ظفر و پیروزی به ارمغان می‌آورد. کارلو آنچلوتی (چلسی): کارلتو مانند یک متخصص بازکردن گاوصندوق است. هرکجا نیاز به بازکردن قفل یا گره‌ای کور است به وی مراجعه می‌کنند و او عملیات پیچیده قهرمان کردن تیم را به عهده می‌گیرد. همیشه در زمان کار آدامس می‌جود. پپ گوآردیولا (بارسلونا): مثل جوان تازه‌کاری است که در نخستین حضور در محیط کارش، بسیار موفق ظاهر شده. شاید نابغه جوان بیشتر به شخصیت گوآردیولا نزدیک باشد. مانوئل پلگرینی (رئال مادرید): کارمند ساده‌ای که به ناگاه مدیرعامل یک شرکت بزرگ بین‌المللی می‌شود. بازیکنانی که زیر دست پلگرینی هستند گاه از نظر پرستیژ و شهرت بسیار بالاتر از مربی خود هستند. آیا این کارمند معمولی از پس مدیریت این شرکت برمی‌آید؟ لوییس ونگال (بایرن مونیخ): یک پزشک جراح که اکنون ریاست یک بیمارستان را به‌عهده دارد.