«بخشی از بدن من در خراسان مدفون خواهد شد، هرکس به زیارت آن برود، تمام غم و اندوهش زایل شود».
حضرت رسول (ص)
هر بار که مشهد می‌روم، در طول راه فکر می‌کنم که این‌بار چه چیزی از امام رضا (ع) بخواهم. این رسم همه ما است گویی که زائران همیشه نیاز را پیشکش آستان مبارک می‌کنند و تنها کسی که باید به تمام این نیازها گوش فرا دهد همان کس است که غریبانه در آن مکان مقدس خفته است و زندگی‌اش بیش از امام‌‌های دیگر در پرده‌ای از ابهام و تحریفات خلیفه وقت، پوشیده شده است. حتی وقتی نمایشی درباره امام هشتم(ع) می‌خوانم یا خود نمایشنامه‌ای در این زمینه می‌نویسم، گویی که وظیفه همه ما این است تا خواسته‌هایمان را مرور کنیم و ببینیم چه چیزهایی کم داریم و کاستی‌‌هایمان را برای امام هدیه ببریم؛ از نمایشی که چند سال پیش به کارگردانی محمد رحمانیان در اختتامیه جشنواره تئاتر رضوی اجرا شد گرفته تا نمایشنامه سال گذشته علیرضا نادری «کوکوی کبوتران حرم» و نمایشنامه‌ای که قرار بود امسال روی صحنه ببرم «عاشقانه تا هشت بشمار» و شاید قسمت نبود که این همه نیاز را به بارگاه مبارک تقدیم کنم. طرح نمایشنامه خیلی ساده در ذهنم شکل گرفت. شاید شباهتی بین این طرح و تمام طرح‌های مشابه درباره آثار مربوط به امام رضا (ع) دیده می‌شود، تعدادی آدم در راه رفتن به مشهد به نوعی مکاشفه جدید با خویشتن می‌رسند و در حال بازگویی یا مرور مشکلاتشان به شیوه‌ای کاملاً متفاوت، نگرش آنها تغییر پیدا می‌کند یا شاید درک جدیدی از مشکل خود پیدا کنند. این سنت همه زائران مشهد مقدس است، اما آیا تا به حال از خود پرسیده‌ایم که چرا ما همیشه نیازهایمان را به سمت امام می‌بریم و چرا کمی سکوت نمی‌کنیم تا صدای او را از آن سوی تاریخ بشنویم؟ چرا همیشه ما سخن می‌گویم و همیشه ما چیزی می‌خواهیم و سوال می‌کنیم، چرا نمی‌گذاریم که امام سخن بگوید، چرا نمی‌خواهیم بدانیم که او از ما چه می‌خواهد؟ همیشه نیازهای روحی، مالی، جسمی و به هرحال دنیوی خود را برای امام هدیه بردیم، آیا همیشه موقع بازگشت از مشهد غم و اندوه ما برطرف شده است؟ تصور نمی‌کنم چنین باشد. من هر بار که فقط خواسته‌های خودم را پشت آن ضریح متبرک زمزمه کرده‌ام، احساسی از کاستی ماجرا داشته‌ام، یک جای کار می‌لنگید، حتما ایراد کار آن بود که فقط من حرف زده بودم؛ همان حرف‌هایی که به دوست، همسایه، وکیل و پزشکمان می‌گوییم باید در آستان نورانی کمی تامل کرد و در پرتو طلاگون آن گنبد به آن اندیشید که حال امام از ما چه می‌خواهد؟
امام رضا(ع) آن چیزی را می‌خواهد که به خاطرش زندگی کرد و به خاطرش به شهادت رسید و این چیزی نیست مگر پرورش روحیه حق‌طلبی، آزادگی و زیر بار هیچگونه تعلقی نرفتن... همانگونه که امام زیست، حتی زمانی که به اجبار و به دلیل مصلحت مسلمین لقب ولایتعهدی را پذیرفت، اما حتی آن زمان هم مانند سرو آزاده بود و هیچگونه بی‌عدالتی و حرف ناحق را تاب نیاورد. و شاید به همین دلیل مأمون از ایشان ناامید شد و زندگی متبرک او را در هاله‌ای از دروغ، تحریف و ابهام مخفی کرد. این بار در راه مشهد از خداوند بخواهیم که صدای حق‌طلبی امام را به گوشمان برساند تا شاید این بار، اندوه ما به راستی از بین برود، وقتی از مشهد برمی‌گردیم، حتی اگر «این مشهد» در کنج خانه ما جای گرفته باشد و این زیارت فقط در روح ما اتفاق افتاده باشد... .
این روزها نمایشنامه‌ای در همین‌باره می‌نویسم، درباره او؛ «آرامگاه باد»... . آرامگاه باد
«بخشی از بدن من در خراسان مدفون خواهد شد، هرکس به زیارت آن برود، تمام غم و اندوهش زایل شود».
حضرت رسول (ص)
هر بار که مشهد می‌روم، در طول راه فکر می‌کنم که این‌بار چه چیزی از امام رضا (ع) بخواهم. این رسم همه ما است گویی که زائران همیشه نیاز را پیشکش آستان مبارک می‌کنند و تنها کسی که باید به تمام این نیازها گوش فرا دهد همان کس است که غریبانه در آن مکان مقدس خفته است و زندگی‌اش بیش از امام‌‌های دیگر در پرده‌ای از ابهام و تحریفات خلیفه وقت، پوشیده شده است. حتی وقتی نمایشی درباره امام هشتم(ع) می‌خوانم یا خود نمایشنامه‌ای در این زمینه می‌نویسم، گویی که وظیفه همه ما این است تا خواسته‌هایمان را مرور کنیم و ببینیم چه چیزهایی کم داریم و کاستی‌‌هایمان را برای امام هدیه ببریم؛ از نمایشی که چند سال پیش به کارگردانی محمد رحمانیان در اختتامیه جشنواره تئاتر رضوی اجرا شد گرفته تا نمایشنامه سال گذشته علیرضا نادری «کوکوی کبوتران حرم» و نمایشنامه‌ای که قرار بود امسال روی صحنه ببرم «عاشقانه تا هشت بشمار» و شاید قسمت نبود که این همه نیاز را به بارگاه مبارک تقدیم کنم. طرح نمایشنامه خیلی ساده در ذهنم شکل گرفت. شاید شباهتی بین این طرح و تمام طرح‌های مشابه درباره آثار مربوط به امام رضا (ع) دیده می‌شود، تعدادی آدم در راه رفتن به مشهد به نوعی مکاشفه جدید با خویشتن می‌رسند و در حال بازگویی یا مرور مشکلاتشان به شیوه‌ای کاملاً متفاوت، نگرش آنها تغییر پیدا می‌کند یا شاید درک جدیدی از مشکل خود پیدا کنند. این سنت همه زائران مشهد مقدس است، اما آیا تا به حال از خود پرسیده‌ایم که چرا ما همیشه نیازهایمان را به سمت امام می‌بریم و چرا کمی سکوت نمی‌کنیم تا صدای او را از آن سوی تاریخ بشنویم؟ چرا همیشه ما سخن می‌گویم و همیشه ما چیزی می‌خواهیم و سوال می‌کنیم، چرا نمی‌گذاریم که امام سخن بگوید، چرا نمی‌خواهیم بدانیم که او از ما چه می‌خواهد؟ همیشه نیازهای روحی، مالی، جسمی و به هرحال دنیوی خود را برای امام هدیه بردیم، آیا همیشه موقع بازگشت از مشهد غم و اندوه ما برطرف شده است؟ تصور نمی‌کنم چنین باشد. من هر بار که فقط خواسته‌های خودم را پشت آن ضریح متبرک زمزمه کرده‌ام، احساسی از کاستی ماجرا داشته‌ام، یک جای کار می‌لنگید، حتما ایراد کار آن بود که فقط من حرف زده بودم؛ همان حرف‌هایی که به دوست، همسایه، وکیل و پزشکمان می‌گوییم باید در آستان نورانی کمی تامل کرد و در پرتو طلاگون آن گنبد به آن اندیشید که حال امام از ما چه می‌خواهد؟
امام رضا(ع) آن چیزی را می‌خواهد که به خاطرش زندگی کرد و به خاطرش به شهادت رسید و این چیزی نیست مگر پرورش روحیه حق‌طلبی، آزادگی و زیر بار هیچگونه تعلقی نرفتن... همانگونه که امام زیست، حتی زمانی که به اجبار و به دلیل مصلحت مسلمین لقب ولایتعهدی را پذیرفت، اما حتی آن زمان هم مانند سرو آزاده بود و هیچگونه بی‌عدالتی و حرف ناحق را تاب نیاورد. و شاید به همین دلیل مأمون از ایشان ناامید شد و زندگی متبرک او را در هاله‌ای از دروغ، تحریف و ابهام مخفی کرد. این بار در راه مشهد از خداوند بخواهیم که صدای حق‌طلبی امام را به گوشمان برساند تا شاید این بار، اندوه ما به راستی از بین برود، وقتی از مشهد برمی‌گردیم، حتی اگر «این مشهد» در کنج خانه ما جای گرفته باشد و این زیارت فقط در روح ما اتفاق افتاده باشد... .
این روزها نمایشنامه‌ای در همین‌باره می‌نویسم، درباره او؛ «آرامگاه باد»... . ارسال نظر
پربیننده