مرتضی رضایی: کورش باقری بعد از 9 سال به وزنه‌برداری بازگشت و بعد از موفقیت در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی، آینده این رشته را روشن می‌بیند. مدیر تیم‌های ملی مردان و زنان وزنه‌برداری گفت‌وگویی درباره وضعیت این رشته انجام داده که در ادامه می‌خوانید.
***
* به عنوان مدیر تیم‌های ملی و مشاور وزنه‌برداری زنان، از هفتم تیر تا امروز، اوضاع چطور بوده است؟
با وجود آشفتگی فدراسیون قبلی، تعطیلی اردوها و فرصت یک ماهه آمادگی تا بازی‌های همبستگی، تقریبا اوضاع قابل قبول است. در قونیه مجموعا ٢٧ مدال به دست آمد که ۵ برنز و یک طلای تاریخی آن به بانوان تعلق داشت. ضمن اینکه از این رقابت‌ها به عنوان یک فرصت تدارکاتی برای تیم‌های ملی و ارزیابی ورزشکاران کم‌تجربه‌تر استفاده شد. در مجموع مربیان هم عملکرد خوبی داشته‌اند.
* زمان زیادی تا مسابقات قهرمانی آسیا نمانده؛ اعزام تیم‌های ملی به این رقابت‌ها چطور خواهد بود؟
بله! کمتر از یک ماه و نیم. بی‌تردید دختران مستعد دیگری در کشور داریم اما تیم فعلی با توجه به محدودیت زمان و اینکه مسابقات خاصی برگزار نشده بود، تشکیل شد. از بانوان جدا از بحث مدال، انتظار افزایش و بهبود رکورد داریم. چند وزنه‌بردار دیگر به اردوها اضافه می‌شوند. ترکیب ١٠ نفره مردان هم تغییراتی دارد. با نظر کادر فنی، برخی جای خود را به دیگران می‌دهند. به هر حال انتظارات از تیم مردان متفاوت است. اگر افت حدود ٧ سال اخیر مردان را کنار بگذاریم، ما سال‌ها در وزنه‌برداری دنیا آقایی کرده‌ایم. بنابراین توقع داریم آنها سریع‌تر به شرایط ایده‌آل و سکوهای برتر آسیا و جهان برسند.
* انتخاب ملی‌پوشان برای مسابقات قهرمانی بزرگسالان جهان بر چه مبنایی خواهد بود؟
در قهرمانی جهان، اصل بر کیفی‌گرایی است. کلمبیا درگاه المپیک پاریس و اولویت وزنه‌برداری مردان، مدال‌آوری و کسب امتیاز لازم در مسیر کسب سهمیه المپیک است. در فاصله ۳ ماه تا جهانی، عملکرد و رکوردهای زنان هم ارزیابی می‌شود و وزنه‌بردارانی که فاکتورهای لازم را داشته باشند، در ترکیب قرار می‌گیرند.
* این یک واقعیت است که رکوردهای وزنه‌برداری زنان ما با آسیا و جهان فاصله دارد؛ ارزیابی شما از گذشته و راه‌حل‌تان برای آینده چیست؟
مهم‌ترین ضعفی که حس می‌شد، نبود خودباوری بود. باید انگیزه و اعتماد به نفس لازم به آنها داده شود. ما در کوتاه‌مدت تلاش خود را در این زمینه کردیم؛ مثل اردوی قزوین و این باید تداوم داشته باشد. وزنه‌برداری زنان از حالت نمایشی خارج شده است. باید نگاه حرفه‌ای داشته باشیم و امکانات را فراهم کنیم. اینها از ملزومات پیشرفت است. باید حال و هوای حرفه‌ای ورزش قهرمانی به وزنه‌برداری زنان هم تزریق شود. آنها در چند سال اخیر مسابقات قهرمانی کشور و لیگ نداشته‌اند. ان‌شاء‌الله برگزاری این رقابت‌ها در اولویت قرار می‌گیرد و در مراحل بعد رکوردگیری‌های تیم ملی را هم خواهیم داشت.
* آیا سن تیم ملی وزنه‌برداری زنان بالاست؟
اتفاقا نظراتی در این باره شنیده‌ام. در اینکه جوان‌گرایی لازم و پسندیده است، تردیدی نداریم. خانم‌ها به سن حساسند (با خنده)، اسم نمی‌آورم. گاهی می‌گویند فلان ورزشکار از سن خاصی عبور کرد؛ به نظرم باید به ۲ مسأله توجه کرد؛ یکی عدد سنی و دیگری استهلاک بدنی.
مثلا پسری که از ١٣ سالگی وزنه زده، در ٣٠ سالگی حدود 17 سال از بدنش کار کشیده است. حالا در نظر بگیرید وزنه‌برداری زنان، از حدود ۴ سال قبل راه افتاده و دختر ورزشکار فرضا ٣٠ ساله، استهلاک بدنش حدود ۴ سال است. بنابراین مقایسه سن وزنه‌برداران زن فعلی با هم‌سالان مرد این رشته منطقی نیست. به همین دلیل در بعضی دسته‌ها از این بابت تا 3-2 سال آینده نگرانی نداریم.
* شما از مربیان سازنده در تاریخ ورزش ایران بوده‌اید؛ با ٣ طلا و ٢ نقره وزنه‌برداری المپیک ٢٠١٢ لندن. به نظرتان ما کجای مسیر ساختن نسل آینده وزنه‌برداری زنان ایستاده‌ایم؟
ما همین حالا شروع کرده‌ایم و در ابتدای مسیریم. فاطمه کشاورز، شینا امانی، فروغ یونسی و الهام رزاقی در بازه سنی ١٨ تا ٢٢ قرار دارند. بسیاری از استعدادهای دیگر هم در راهند... در کنار الهام حسینی، پوپک بسامی و فاطمه یوسفی؛ ترکیب جوان‌ها و باتجربه‌ها. این تجربه را قبلا داشتیم و جواب هم داده است. من به آینده خوش‌بینم. دور نیست روزی که زنان ایران، هم‌پای تیم ملی مردان در سطوح مختلف، قدرتمند روی صحنه میادین بین‌المللی بروند.