رها داوودي: یکی از خاطره‌های هرکسی که به مشهد سفر کرده، بی‌شک شنیدن آوای نقاره از فراز گلدسته‌های حرم امام‌رضا(ع) است که هر روز در 2 نوبت، طلوع و غروب خورشید به مدت ۲۰دقیقه توسط ۱۴نفر از خادمان حرم مطهر با متن «رضا جان» نواخته می‌شود. فردا هم یکی از آن روزهاست که به یمن ولادت علی‌بن موسی‌الرضا(ع) صدای نقاره، گوش شهر را پر می‌کند؛ حقیقتا که عید یعنی موسیقی و موسیقی یعنی زندگی. نواختن نقاره بر اساس آنچه در کتب قدیمی نوشته شده از قرن دهم در حرم علی‌بن موسی‌الرضا (ع) معمول بوده است. فضل بن روزبهان خنجى در کتاب میهمان نامه بخارا، در حالات محمدخان شیبانى، سلطان ماوراءالنهر که مشهد مقدس و ناحیه طوس را تصرف کرده بود، مى‌نویسد: «سلطان تصمیم گرفت به زیارت حضرت رضا علیه‌السلام برود، از این رو، با اعیان لشکر خود و قاضیان و محتشمان عازم مشهد گردید. من با گروهى قبلاً به مشهد رفتم و در آنجا مراسم استقبال را فراهم کردیم. بر فوق بارگاه حضرت، محلّى که نقاره نوبت حضرت امام مى‌زنند، جماعت نقاره‌چیان اردوى همایون و نفیرچیان ایستاده، مترصّد آن که چون موکب همایون برسد نقاره بکوبند و نفیر نوازند و چون به درگاه بارگاه رسیدند، فرود آمده به پیشگاه برآمدند و از آنجا به روضه مقدس قدم گشاده بقیه درآمدند و آداب زیارت تقدیم نمودند و اندکى نشسته از قبه بیرون فرمودند». گرچه شنیدن آوای نقاره در فضای حرم علی‌بن موسی‌الرضا حال و هوای خاص خود را دارد اما گوش سپاردن به این ساز آیینی در خلوت دل هم خالی از لطف نیست. آلبوم گروه نوازی تنبک و نقاره اثر کامبیز گنجه‌ای می‌تواند طنین خوبی برای نوای بی‌نوایی ما در این روزها باشد. کامبیز گنجه‌ای در این اثر که انتشارت ماهور آن را به چاپ رسانده برای نخستین‌بار دونوازی تنبک و نقاره را به صورت بداهه اجرا کرده است. علاوه بر آن مهارت تکنواز تنبک در این اثر که آن را در فضایی آزاد و بدون مقید بودن به قالبی خاص نواخته، رنگ و لعابی خاص به این اثر بخشیده که می‌تواند جان هر خسته‌ای را با مولایش پیوند دهد. ماییم و نوای بی‌نوایی...
رها داوودي: یکی از خاطره‌های هرکسی که به مشهد سفر کرده، بی‌شک شنیدن آوای نقاره از فراز گلدسته‌های حرم امام‌رضا(ع) است که هر روز در 2 نوبت، طلوع و غروب خورشید به مدت ۲۰دقیقه توسط ۱۴نفر از خادمان حرم مطهر با متن «رضا جان» نواخته می‌شود. فردا هم یکی از آن روزهاست که به یمن ولادت علی‌بن موسی‌الرضا(ع) صدای نقاره، گوش شهر را پر می‌کند؛ حقیقتا که عید یعنی موسیقی و موسیقی یعنی زندگی. نواختن نقاره بر اساس آنچه در کتب قدیمی نوشته شده از قرن دهم در حرم علی‌بن موسی‌الرضا (ع) معمول بوده است. فضل بن روزبهان خنجى در کتاب میهمان نامه بخارا، در حالات محمدخان شیبانى، سلطان ماوراءالنهر که مشهد مقدس و ناحیه طوس را تصرف کرده بود، مى‌نویسد: «سلطان تصمیم گرفت به زیارت حضرت رضا علیه‌السلام برود، از این رو، با اعیان لشکر خود و قاضیان و محتشمان عازم مشهد گردید. من با گروهى قبلاً به مشهد رفتم و در آنجا مراسم استقبال را فراهم کردیم. بر فوق بارگاه حضرت، محلّى که نقاره نوبت حضرت امام مى‌زنند، جماعت نقاره‌چیان اردوى همایون و نفیرچیان ایستاده، مترصّد آن که چون موکب همایون برسد نقاره بکوبند و نفیر نوازند و چون به درگاه بارگاه رسیدند، فرود آمده به پیشگاه برآمدند و از آنجا به روضه مقدس قدم گشاده بقیه درآمدند و آداب زیارت تقدیم نمودند و اندکى نشسته از قبه بیرون فرمودند». گرچه شنیدن آوای نقاره در فضای حرم علی‌بن موسی‌الرضا حال و هوای خاص خود را دارد اما گوش سپاردن به این ساز آیینی در خلوت دل هم خالی از لطف نیست. آلبوم گروه نوازی تنبک و نقاره اثر کامبیز گنجه‌ای می‌تواند طنین خوبی برای نوای بی‌نوایی ما در این روزها باشد. کامبیز گنجه‌ای در این اثر که انتشارت ماهور آن را به چاپ رسانده برای نخستین‌بار دونوازی تنبک و نقاره را به صورت بداهه اجرا کرده است. علاوه بر آن مهارت تکنواز تنبک در این اثر که آن را در فضایی آزاد و بدون مقید بودن به قالبی خاص نواخته، رنگ و لعابی خاص به این اثر بخشیده که می‌تواند جان هر خسته‌ای را با مولایش پیوند دهد. ارسال نظر
پربیننده