دنيا خمامي: «عشق لرزه» عنوان اثری است از اریک امانوئل اشمیت که سهراب سلیمی براساس آن و به همین نام نمایشی را روی صحنه برده است. این نمایش از 12مهرماه در تماشاخانه چهارسو مجموعه تئاتر شهر به مدت 90دقیقه روی صحنه رفته که در این نمایش بازیگرانی چون پیام دهکردی، ناهید مسلمی، افسانه ماهیان، نسیم ادبی و بهناز جعفری ایفای نقش می‌کنند. همچنین سهند ادیبی دراماتورژی نمایش، محمد هراتی طراحی صحنه آن و نیما علیزاده آهنگسازی این نمایش را بر‌عهده دارند. «عشق لرزه» چهارمین نمایشی است که از اریک امانوئل اشمیت توسط این گروه کار شده است. ابتدای نمایشنامه خیلی سرد و بی‌روح شروع می‌شود و تماشاگران آن طور که باید با آن ارتباط برقرار نمی‌کنند اما هرچه به اواسط نمایش نزدیک می‌شویم شخصیت‌ها ملموس‌تر می‌شوند. دکور در زیر نور سیاه و سپیدی که بر صحنه برقرار است آن حس مشکوک و پنهانی شخصیت‌ها را که در ادبیات امانوئل اشمیت جاری است، به درستی رسانده است اما نقطه ضعفی که در این نورپردازی وجود دارد اینکه نوری غلیظ آبی از ابتدا تا انتهای نمایش چشمان مخاطب را آزار می‌دهد. سهراب سلیمی سعی کرده است که با نور در رابطه با متن بازی‌های صحیحی را از بازیگرانش بگیرد اما گاه اغراق دامنگیرش می‌شود و شاید پاشنه آشیل این نمایش نیز همان اغراق‌هایی است که در بیشتر لحظه‌های نمایش در بازی بهناز جعفری یا پیام دهکردی یا حتی افسانه ماهیان شاهد آن هستیم.
سهراب سلیمی کارگردان این نمایش در یادداشتی که برای این اثر نوشته بود بر لزوم بازنگری در جزئیات متن اشمیت و دراماتورژی نسبت به ملزومات صحنه و حضور بازیگران تاکید کرده بود اما آثار اشمیت خیلی زیبا و دلنشین‌تر از آن چیزی است که در این «عشق لرزه» دیدیم و شاید دلیل این اتفاق را بتوان تاویل جدیدی دانست که سلیمی از عشق لرزه اشمیت داشته وتلاش کرده است به همان شکل که آن را دیده روی صحنه ببرد و شاید بتوان گفت با این کار پس‌لرزه‌ای به این متن و اثر وارد کرده است. در عشق لرزه وجوه غم‌انگیز رابطه به وفور دیده می‌شود و نقاط تراژیک اثر اشمیت بزرگ نمایی شده است. پیام دهکردی مثل همیشه خوب است اما آن چیزی را که در بیشتر بازی‌هایش روی صحنه می‌بینیم این است که دهکردی اغلب اوقات در نمایش‌هایش سعی دارد به تماشاچی توانایی‌هایش را القا کند که گاه این بزرگنمایی استعداد سبب از خود راندن مخاطب شده و حس خوبی را به مخاطب نمی‌دهد و همین عامل است که در بازی او در «عشق لرزه»، «رومولوس کبیر» و هم در «خانه» به وفور دیده‌ایم. افسانه ماهیان بازی نسبتا خوبی از خود ارائه می‌دهد اما نقطه ضعف بازی‌اش در آنجاست که در بازی‌های درونی دچار مشکل می‌شود و سعی می‌کند با فریاد و دویدن روی صحنه این ضعف‌ها را جبران کند. بهناز جعفری حرکت خاصی را در این نقش پیاده نمی‌کند و خیلی ساده و یکدست تا پایان ادامه می‌دهد و هیچ تلاشی برای غافلگیر کردن مخاطب انجام نمی‌دهد. به طور کلی هرچند «عشق لرزه» در مقایسه با دیگر آثار سلیمی نقاط ضعف بسیاری دارد، اما اثری قابل تامل است. لرزه بر اندام اشمیت
دنيا خمامي: «عشق لرزه» عنوان اثری است از اریک امانوئل اشمیت که سهراب سلیمی براساس آن و به همین نام نمایشی را روی صحنه برده است. این نمایش از 12مهرماه در تماشاخانه چهارسو مجموعه تئاتر شهر به مدت 90دقیقه روی صحنه رفته که در این نمایش بازیگرانی چون پیام دهکردی، ناهید مسلمی، افسانه ماهیان، نسیم ادبی و بهناز جعفری ایفای نقش می‌کنند. همچنین سهند ادیبی دراماتورژی نمایش، محمد هراتی طراحی صحنه آن و نیما علیزاده آهنگسازی این نمایش را بر‌عهده دارند. «عشق لرزه» چهارمین نمایشی است که از اریک امانوئل اشمیت توسط این گروه کار شده است. ابتدای نمایشنامه خیلی سرد و بی‌روح شروع می‌شود و تماشاگران آن طور که باید با آن ارتباط برقرار نمی‌کنند اما هرچه به اواسط نمایش نزدیک می‌شویم شخصیت‌ها ملموس‌تر می‌شوند. دکور در زیر نور سیاه و سپیدی که بر صحنه برقرار است آن حس مشکوک و پنهانی شخصیت‌ها را که در ادبیات امانوئل اشمیت جاری است، به درستی رسانده است اما نقطه ضعفی که در این نورپردازی وجود دارد اینکه نوری غلیظ آبی از ابتدا تا انتهای نمایش چشمان مخاطب را آزار می‌دهد. سهراب سلیمی سعی کرده است که با نور در رابطه با متن بازی‌های صحیحی را از بازیگرانش بگیرد اما گاه اغراق دامنگیرش می‌شود و شاید پاشنه آشیل این نمایش نیز همان اغراق‌هایی است که در بیشتر لحظه‌های نمایش در بازی بهناز جعفری یا پیام دهکردی یا حتی افسانه ماهیان شاهد آن هستیم.
سهراب سلیمی کارگردان این نمایش در یادداشتی که برای این اثر نوشته بود بر لزوم بازنگری در جزئیات متن اشمیت و دراماتورژی نسبت به ملزومات صحنه و حضور بازیگران تاکید کرده بود اما آثار اشمیت خیلی زیبا و دلنشین‌تر از آن چیزی است که در این «عشق لرزه» دیدیم و شاید دلیل این اتفاق را بتوان تاویل جدیدی دانست که سلیمی از عشق لرزه اشمیت داشته وتلاش کرده است به همان شکل که آن را دیده روی صحنه ببرد و شاید بتوان گفت با این کار پس‌لرزه‌ای به این متن و اثر وارد کرده است. در عشق لرزه وجوه غم‌انگیز رابطه به وفور دیده می‌شود و نقاط تراژیک اثر اشمیت بزرگ نمایی شده است. پیام دهکردی مثل همیشه خوب است اما آن چیزی را که در بیشتر بازی‌هایش روی صحنه می‌بینیم این است که دهکردی اغلب اوقات در نمایش‌هایش سعی دارد به تماشاچی توانایی‌هایش را القا کند که گاه این بزرگنمایی استعداد سبب از خود راندن مخاطب شده و حس خوبی را به مخاطب نمی‌دهد و همین عامل است که در بازی او در «عشق لرزه»، «رومولوس کبیر» و هم در «خانه» به وفور دیده‌ایم. افسانه ماهیان بازی نسبتا خوبی از خود ارائه می‌دهد اما نقطه ضعف بازی‌اش در آنجاست که در بازی‌های درونی دچار مشکل می‌شود و سعی می‌کند با فریاد و دویدن روی صحنه این ضعف‌ها را جبران کند. بهناز جعفری حرکت خاصی را در این نقش پیاده نمی‌کند و خیلی ساده و یکدست تا پایان ادامه می‌دهد و هیچ تلاشی برای غافلگیر کردن مخاطب انجام نمی‌دهد. به طور کلی هرچند «عشق لرزه» در مقایسه با دیگر آثار سلیمی نقاط ضعف بسیاری دارد، اما اثری قابل تامل است. ارسال نظر
پربیننده