علی آبان افتلتی: در زمان‌های دور که اسبابی برای خبر نبود، معمولا طبل و دهل خبردهنده بود. تعداد ضربه به هر طبل بیانگر خبری بود و مردم خود می‌دانستند که در صورت 2 بار نواختن یا 3 بار و 4 بار قرار است چه اتفاقی بیفتد تا اینکه امروزه به دنبال رشد و شتاب تکنولوژی خبرها در آن واحد و گاه قبل از ایجاد خبر، به دیگران می‌رسد. برخی خبرها کوچکند و بعضي بزرگ و تکان‌دهنده و هولناک و به تعبیر قرآن کریم «نبأ عظیم»؛ مثل خبر قیامت. اما در ساختار وجودی انسان ابزار خبررسانی وجود دارد که اگر هوشیارانه به آنها بنگریم خبر از اتفاق بزرگ می‌دهند؛ گاه خوش و اغلب ناخوش و تلخ. چین و چروک‌‌های صورت با انسان حرف می‌زنند که ای آقا یا خانم! داری سرازیر می‌شوی. دردهای ستون فقرات فریاد می‌زنند که فلانی! داری کهنه و قدیمی‌ساز می‌شوی، بیشتر مراقب باش و... . یکی از آشکارترین و لرزاننده‌ترین این خبررسان‌ها، موهای سر و صورت انسان‌هاست. ردپای موهای سفید که بر سر و چهره دیده می‌شود، عموما آه سردی از نهاد فرد بلند می‌كند که افسوس دوره جوانی طی شد و درنیافتیم و غافل بودیم و رفته‌رفته تبدیل می‌شود به فرد جوگندمی! که باید با حکیم شاعر همصدا شد و گفت: پیری رسید و مستی طبع جوان گذشت. موهای سفید خبر از رسیدن توقع، تکامل و خردورزی و پختگی می‌دهد. فقط کافی است یکی بگوید: از موهای سفیدت خجالت بکش یا به احترام موهای سفیدت رعایت می‌کنم! یا به‌عنوان ریش سفید بشناسندت که همگی یعنی تو دیگر باید مراقب رفتار، حرف و اعمال خود باشی چون از تو توقع دیگر دارند. هرچند دوره جوگندمی را زیباترین دوره عمر به حساب می‌آورند و در چشم بسیاری، زیبا جلوه می‌کنی و دوست‌داشتنی می‌شوی، اما این همان طبل‌های دوران قدیم است که خبر از یک اتفاق یا دوره چندان خوشی نمی‌دهد؛ دوره‌ای که در یک چشم برهم زدن به آن رسیده‌ای و در یک چشم برهم زدن نیز به دوره تمام سفیدی و بعدش وداع با این جهان ناپایدار و در نهایت نگاه به گذشته‌ها و حسرت و دریغ خوردن که به قول قیصر امین‌پور؛ و ناگهان چقدر زود دیر می‌شود! و به سرعت برق‌و‌باد گذشت و جز خجلت و شرمندگی برابر عمر چیزی به دست نیاوردی! و با فریدون مشیری هم‌حس می‌شوی که در شعری با چنین مضمونی بیان می‌کند: 30 سال قبل در آینه دنبال یک تار موی سفید می‌گشتم و پیدا نکردم و اکنون دنبال یک تار موی سیاه می‌گردم اما دریغ که پیدا نمی‌شود. پس به گونه‌ای زندگی کنیم که فقط موسفید نباشیم، بلکه روسفید نیز باشیم.
جوگندمی
علی آبان افتلتی: در زمان‌های دور که اسبابی برای خبر نبود، معمولا طبل و دهل خبردهنده بود. تعداد ضربه به هر طبل بیانگر خبری بود و مردم خود می‌دانستند که در صورت 2 بار نواختن یا 3 بار و 4 بار قرار است چه اتفاقی بیفتد تا اینکه امروزه به دنبال رشد و شتاب تکنولوژی خبرها در آن واحد و گاه قبل از ایجاد خبر، به دیگران می‌رسد. برخی خبرها کوچکند و بعضي بزرگ و تکان‌دهنده و هولناک و به تعبیر قرآن کریم «نبأ عظیم»؛ مثل خبر قیامت. اما در ساختار وجودی انسان ابزار خبررسانی وجود دارد که اگر هوشیارانه به آنها بنگریم خبر از اتفاق بزرگ می‌دهند؛ گاه خوش و اغلب ناخوش و تلخ. چین و چروک‌‌های صورت با انسان حرف می‌زنند که ای آقا یا خانم! داری سرازیر می‌شوی. دردهای ستون فقرات فریاد می‌زنند که فلانی! داری کهنه و قدیمی‌ساز می‌شوی، بیشتر مراقب باش و... . یکی از آشکارترین و لرزاننده‌ترین این خبررسان‌ها، موهای سر و صورت انسان‌هاست. ردپای موهای سفید که بر سر و چهره دیده می‌شود، عموما آه سردی از نهاد فرد بلند می‌كند که افسوس دوره جوانی طی شد و درنیافتیم و غافل بودیم و رفته‌رفته تبدیل می‌شود به فرد جوگندمی! که باید با حکیم شاعر همصدا شد و گفت: پیری رسید و مستی طبع جوان گذشت. موهای سفید خبر از رسیدن توقع، تکامل و خردورزی و پختگی می‌دهد. فقط کافی است یکی بگوید: از موهای سفیدت خجالت بکش یا به احترام موهای سفیدت رعایت می‌کنم! یا به‌عنوان ریش سفید بشناسندت که همگی یعنی تو دیگر باید مراقب رفتار، حرف و اعمال خود باشی چون از تو توقع دیگر دارند. هرچند دوره جوگندمی را زیباترین دوره عمر به حساب می‌آورند و در چشم بسیاری، زیبا جلوه می‌کنی و دوست‌داشتنی می‌شوی، اما این همان طبل‌های دوران قدیم است که خبر از یک اتفاق یا دوره چندان خوشی نمی‌دهد؛ دوره‌ای که در یک چشم برهم زدن به آن رسیده‌ای و در یک چشم برهم زدن نیز به دوره تمام سفیدی و بعدش وداع با این جهان ناپایدار و در نهایت نگاه به گذشته‌ها و حسرت و دریغ خوردن که به قول قیصر امین‌پور؛ و ناگهان چقدر زود دیر می‌شود! و به سرعت برق‌و‌باد گذشت و جز خجلت و شرمندگی برابر عمر چیزی به دست نیاوردی! و با فریدون مشیری هم‌حس می‌شوی که در شعری با چنین مضمونی بیان می‌کند: 30 سال قبل در آینه دنبال یک تار موی سفید می‌گشتم و پیدا نکردم و اکنون دنبال یک تار موی سیاه می‌گردم اما دریغ که پیدا نمی‌شود. پس به گونه‌ای زندگی کنیم که فقط موسفید نباشیم، بلکه روسفید نیز باشیم.
ارسال نظر
پربیننده