شهرزاد عبديه: داستان سلامت و بیمه‌های درمانی و دیگر مقوله‌های مرتبط با آن سال‌هاست به مقوله‌ای غم‌انگیز و پر‌چالش تبدیل شده است؛ داستانی که حدود 6 سال پیش با توافق مجلس در تشکیل وزارت رفاه و امور اجتماعی قرار بود اگر به‌طور کامل حل نمی‌شود حداقل تا حدود زیادی کاهش پیدا کند اما با تشکیل این وزارتخانه جدید نه‌تنها گره‌ای باز نشد بلکه گره‌های کور جدیدی به گره‌های قبلی اضافه شد و اختلاف نظرهای 2 وزیری (وزیر بهداشت و وزیر رفاه) که قرار بود یار هم باشند بر مشکلات موجود دامن زد. گره بیمه‌ها هر روز کورتر شد تا اینکه امروز تقریبا هیچ‌کدام از اطبا و بیمارستان‌ها تمایلی به پذیرش بیماران تحت پوشش بیمه‌ها ندارند و بیماران به ناچار یا به مراکز خصوصی رو می‌آورند و هزینه کمرشکن درمان خصوصی را می‌پردازند یا خود را به خدا می‌سپارند و از امکانات بی‌رمق بیمه تامین اجتماعی بهره‌مند می‌شوند.
نایب‌رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در این‌باره به «وطن امروز» گفت: در ابتدا قرار بود بعد از تشکیل وزارت رفاه یک وزارتخانه منحل شود اما هرگز این اتفاق نیفتاد و امروز اگر مبنا بر کوچک کردن ساختار دولت و باقی ماندن تنها 16 تا 17 وزارتخانه باشد باید وزارت رفاه منحل و بخشی از وظایف آن به وزارت بهداشت داده شود. شهریاری افزود: در ابتدا گمان می‌کردیم وجود 2 وزیر در مقوله سلامت کشور می‌تواند مثمرثمر باشد اما در عمل نه تنها این مهم محقق نشد بلکه اختلافات 2 وزیر مشکلات را بیشتر کرد. او گفت: هم‌اکنون منابع و اعتبارات و بیمه‌ها در دست وزارت رفاه است اما پاسخگویی در حوزه بهداشت بر عهده وزارت بهداشت است که این مساله نه‌تنها منطقی نیست بلکه مشکلات را بیشتر می‌کند. با انحلال وزارت رفاه و سپردن اعتبارات این بخش به وزارت بهداشت به صورت متمرکز می‌توان در حوزه سلامت تصمیم‌گیری و عمل کرد. این عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در ادامه افزود: در حال حاضر طرح انحلال وزارت رفاه در دستور کار مجلس قرار دارد اما منتظر لایحه دولت در این زمینه هستیم. کامران باقری‌لنکرانی، وزیر بهداشت سابق نیز بارها اعلام کرده است، مهم‌ترین نکته در نظام سلامت کشور وجود تولیت واحد است. این مساله آنقدر اهمیت دارد که در سیاست‌های ابلاغی مقام معظم رهبری برای برنامه توسعه پنجم نیز بر آن تأکید شد یعنی باید سیاستگذاری، ارزیابی، نظارت و تخصیص منابع مالی سلامت مردم در یکجا مدیریت شود که قاعدتاً بهترین جای آن وزارت بهداشت است. حالا ممکن است برخی بخواهند نام وزارت بهداشت را به وزارت سلامت تغییر دهند، عنوان مهم نیست، عملکرد مهم است.
وی ادامه داد: در زمان حاضر منابع مالی نظام سلامت پراکنده است، بخشی در اختیار بیمه‌هاست و بخشی دیگر در اختیار دستگاه‌های دیگر. منابع مالی بیمه‌ها هم یکسان نیست، بخش عمده حق بیمه، بیمه‌شدگان سازمان بیمه خدمات درمانی از جمله عشایر، روستاییان و کارکنان دولت از طریق دولت تأمین می‌شود، تنها جایی که حق بیمه آن از مردم تأمین می‌شود، سازمان تأمین اجتماعی است که آن هم دولت 3 درصد حق بیمه را می‌پردازد و اگرچه این سازمان به همین علت از دولت مطالبه دارد اما هر از چندگاهی با واگذاری سهام دولتی به این سازمان جبران می‌شود. باقری‌لنکرانی افزود: منظور از سیاستگذاری واحد الزاماً این نیست که بیمه‌ها زیرمجموعه وزارت بهداشت باشند، منظور این است که تابع سیاست‌های وزارت بهداشت باشند. اما برخی از مسؤولان هم نظر دیگری دارند؛ محسن ایزدخواه کارشناس و معاون حقوقی سابق سازمان تامین اجتماعی معتقد است: وزارت رفاه از وزارتخانه‌های کلیدی است اما چون در این 4 سال انتصاب‌های متعددی در این وزارتخانه وجود داشته و همیشه اختلافاتی بر سر به دست آوردن صندلی وزارت رفاه و صندوق بازنشستگی و سازمان تامین اجتماعی بوده، بنابراین، این وزارتخانه هیچ گاه نتوانست در قالب یک وزارتخانه خود را نشان دهد و وزیر رفاه فرصت نیافت در قامت وزیری متخصص ظاهر شود. او معتقد است: پیش از آنکه دولت بخواهد صورت مساله را در رابطه با کوچک و بزرگ کردن وزارتخانه‌ها و بویژه وزارت رفاه در دستور کار قرار دهد، باید نظام تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی در قوه مجریه اصلاح شود. اینکه آیا وجود وزارت رفاه در واقع نوعی موازی‌کاری است که موجب هدر رفتن سرمایه‌ها می‌شود سوال کهنه‌ای است و آنچه در این گزارش آمده تنها گوشه‌ای از نظرات موافقان و مخالفان انحلال این وزارتخانه است اما سوال اصلی این است که ادامه تعلل و آزمون و خطا تا به کی؟ مگر نه اینکه بازنده اصلی این کشمکش‌ها مردم هستند. گزارشی از وزارتخانه‌ای میان راه ادغام یا انحلال
رفاه گمشده وزارت رفاه
شهرزاد عبديه: داستان سلامت و بیمه‌های درمانی و دیگر مقوله‌های مرتبط با آن سال‌هاست به مقوله‌ای غم‌انگیز و پر‌چالش تبدیل شده است؛ داستانی که حدود 6 سال پیش با توافق مجلس در تشکیل وزارت رفاه و امور اجتماعی قرار بود اگر به‌طور کامل حل نمی‌شود حداقل تا حدود زیادی کاهش پیدا کند اما با تشکیل این وزارتخانه جدید نه‌تنها گره‌ای باز نشد بلکه گره‌های کور جدیدی به گره‌های قبلی اضافه شد و اختلاف نظرهای 2 وزیری (وزیر بهداشت و وزیر رفاه) که قرار بود یار هم باشند بر مشکلات موجود دامن زد. گره بیمه‌ها هر روز کورتر شد تا اینکه امروز تقریبا هیچ‌کدام از اطبا و بیمارستان‌ها تمایلی به پذیرش بیماران تحت پوشش بیمه‌ها ندارند و بیماران به ناچار یا به مراکز خصوصی رو می‌آورند و هزینه کمرشکن درمان خصوصی را می‌پردازند یا خود را به خدا می‌سپارند و از امکانات بی‌رمق بیمه تامین اجتماعی بهره‌مند می‌شوند.
نایب‌رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در این‌باره به «وطن امروز» گفت: در ابتدا قرار بود بعد از تشکیل وزارت رفاه یک وزارتخانه منحل شود اما هرگز این اتفاق نیفتاد و امروز اگر مبنا بر کوچک کردن ساختار دولت و باقی ماندن تنها 16 تا 17 وزارتخانه باشد باید وزارت رفاه منحل و بخشی از وظایف آن به وزارت بهداشت داده شود. شهریاری افزود: در ابتدا گمان می‌کردیم وجود 2 وزیر در مقوله سلامت کشور می‌تواند مثمرثمر باشد اما در عمل نه تنها این مهم محقق نشد بلکه اختلافات 2 وزیر مشکلات را بیشتر کرد. او گفت: هم‌اکنون منابع و اعتبارات و بیمه‌ها در دست وزارت رفاه است اما پاسخگویی در حوزه بهداشت بر عهده وزارت بهداشت است که این مساله نه‌تنها منطقی نیست بلکه مشکلات را بیشتر می‌کند. با انحلال وزارت رفاه و سپردن اعتبارات این بخش به وزارت بهداشت به صورت متمرکز می‌توان در حوزه سلامت تصمیم‌گیری و عمل کرد. این عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس در ادامه افزود: در حال حاضر طرح انحلال وزارت رفاه در دستور کار مجلس قرار دارد اما منتظر لایحه دولت در این زمینه هستیم. کامران باقری‌لنکرانی، وزیر بهداشت سابق نیز بارها اعلام کرده است، مهم‌ترین نکته در نظام سلامت کشور وجود تولیت واحد است. این مساله آنقدر اهمیت دارد که در سیاست‌های ابلاغی مقام معظم رهبری برای برنامه توسعه پنجم نیز بر آن تأکید شد یعنی باید سیاستگذاری، ارزیابی، نظارت و تخصیص منابع مالی سلامت مردم در یکجا مدیریت شود که قاعدتاً بهترین جای آن وزارت بهداشت است. حالا ممکن است برخی بخواهند نام وزارت بهداشت را به وزارت سلامت تغییر دهند، عنوان مهم نیست، عملکرد مهم است.
وی ادامه داد: در زمان حاضر منابع مالی نظام سلامت پراکنده است، بخشی در اختیار بیمه‌هاست و بخشی دیگر در اختیار دستگاه‌های دیگر. منابع مالی بیمه‌ها هم یکسان نیست، بخش عمده حق بیمه، بیمه‌شدگان سازمان بیمه خدمات درمانی از جمله عشایر، روستاییان و کارکنان دولت از طریق دولت تأمین می‌شود، تنها جایی که حق بیمه آن از مردم تأمین می‌شود، سازمان تأمین اجتماعی است که آن هم دولت 3 درصد حق بیمه را می‌پردازد و اگرچه این سازمان به همین علت از دولت مطالبه دارد اما هر از چندگاهی با واگذاری سهام دولتی به این سازمان جبران می‌شود. باقری‌لنکرانی افزود: منظور از سیاستگذاری واحد الزاماً این نیست که بیمه‌ها زیرمجموعه وزارت بهداشت باشند، منظور این است که تابع سیاست‌های وزارت بهداشت باشند. اما برخی از مسؤولان هم نظر دیگری دارند؛ محسن ایزدخواه کارشناس و معاون حقوقی سابق سازمان تامین اجتماعی معتقد است: وزارت رفاه از وزارتخانه‌های کلیدی است اما چون در این 4 سال انتصاب‌های متعددی در این وزارتخانه وجود داشته و همیشه اختلافاتی بر سر به دست آوردن صندلی وزارت رفاه و صندوق بازنشستگی و سازمان تامین اجتماعی بوده، بنابراین، این وزارتخانه هیچ گاه نتوانست در قالب یک وزارتخانه خود را نشان دهد و وزیر رفاه فرصت نیافت در قامت وزیری متخصص ظاهر شود. او معتقد است: پیش از آنکه دولت بخواهد صورت مساله را در رابطه با کوچک و بزرگ کردن وزارتخانه‌ها و بویژه وزارت رفاه در دستور کار قرار دهد، باید نظام تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی در قوه مجریه اصلاح شود. اینکه آیا وجود وزارت رفاه در واقع نوعی موازی‌کاری است که موجب هدر رفتن سرمایه‌ها می‌شود سوال کهنه‌ای است و آنچه در این گزارش آمده تنها گوشه‌ای از نظرات موافقان و مخالفان انحلال این وزارتخانه است اما سوال اصلی این است که ادامه تعلل و آزمون و خطا تا به کی؟ مگر نه اینکه بازنده اصلی این کشمکش‌ها مردم هستند. ارسال نظر
پربیننده