
مهدی طاهرخانی: پرسپولیس که هر دو قهرمانی لیگ برترش را در فضایی کاملا دراماتیکوار کسب کرد این بار در واپسین دقایق، ناباورانه بازی برده را به تساوی کشاند تا به راحتی هرچه تمامتر تمام زحمات یک فصل خویش را بر باد رفته ببیند. تیمی که با چند دقیقه مقاوت در خانه مقابل یک تیم پایینجدولی میتوانست به صدر جدول برسد و با یک پیروزی دیگر قهرمان شود حالا بعید به نظر میرسد قادر به کسب سهمیه لیگ قهرمانان آسیا باشد. این بار قصه برای قرمزها بهگونهای تلخ و گزنده تمام شده اما آنها هنوز مقصر و تقصیرکار را چیزهای دیگری میپندارند. بیش از 70 درصد مصاحبه دایی پس از تساوی مقابل راهآهن، مربوط به بحث وزارت ورزش، خصوصیسازی، حمله به پروین، وزیر و خادم بود. دایی از دست دادن دو امتیاز در آزادی را به همه چیز مربوط دانست جز افکار خودش که در تمام فصل، موجب شد پرسپولیس نیمههای نخست را بیزهر وارد زمین شود. شاید قهرمان نشدن و حتی سهمیه نگرفتن قرمزها موجب شود دستکم، دایی در جهانبینی فوتبالیاش به عنوان مربی تجدیدنظر کند، همانطور که قهرمانی استقلال در لیگ دوازدهم موجب شد امیر قلعهنویی در لیگ سیزدهم تنها به فکر نتیجهگرایی مطلق باشد. آبیها تمام لیگ جاری را قمار کردند و زیبایی را به بهای نتیجهگرایی به ثمن بخس فروختند و حالا احتمال قهرمان نشدن آنان هم وجود دارد. اگر واکنشهای فوقالعاده رحمتی در اهواز نبود، قلعهنویی یک هفته زودتر بازنده این قمار میشد. پرسپولیس چند دقیقه کم آورد و درست مثل همه بازیهای بزرگ دیگر دو فصل اخیر که آنها میتوانستند به جامی برسند، نیلسون کوریا در سر بزنگاه گلهای عجیبی را دریافت کرد. نظریهای که عنوان میکند برآیند شانس در یک بازه مشخص، صفر است گویا این بار برای قرمزها و دایی تداعی شد. او برابر راهآهن خوششانس نبود و در روزی که میبایست مزد شجاعتش را میگرفت به دنبال اقبال رفت تا اینچنین از عرش به فرش سقوط کند. پرسپولیس در روزی که میتوانست در نیمه اول با یک فوتبال کاملا هجومی، همانطور که نفت کار گسترش را تمام کرد، نسخه راهآهن را بپیچد دایی به مثابه بیشتر بازیهای این فصل نیمه اول را تباه کرد تا در نیمه دوم اینچنین اسیر بداقبالی گل نزنی، گلنزنهایش شود. اگر این بار هم نخواهد معجزهای رخ دهد، کار پرسپولیس در همین هفته تمام شده است. در بهترین حالت سهمیه میگیرد و در صورت معجزه به جام چنگ میاندازد اما این معجزه، پاداش خوبی برای دایی و قرمزها نخواهد بود. اگر او جام را بگیرد آنوقت یاد نمیگیرد که در وضعیت سخت بیپولی و بحران تعویض مدیرعامل چگونه مانند امیر قلعهنویی خاموشکننده آتش آشوب باشد نه هیزمبیار این معرکه و نه مشوق تعطیل کردن تمرینات در حساسترین زمان لیگ. به نفع فوتبال است که این تیم امسال هم جامی نگیرد که اگر گرفت مجددا در لیگ چهاردهم دکترین هدر دادن نیمههای اول دست از سر پرسپولیس بر نمیدارد. مجددا ترس بر اکثر بازیهای این تیم سایه میاندازد و آنها میخواهند با حداقل نتیجه کار را پیش ببرند. همانطور که به نفع فوتبال است تا استقلال هم در این فصل قهرمان نشود که اگر شد آنوقت میشود عنوان کرد با یک «تک تاکتیک» سانتر و ضربه سر در فوتبال ایران جام برد! چه اهانتی بالاتر از این به فوتبال و لیگ یک کشور؟ با وجود اینکه بیش از 90 درصد مردم دوست دارند در شامگاه جمعه پیش رو یکی از سرخابیها قهرمان شوند اما قطعا جام بردن آنها با این روشی که در این فصل پیش گرفتند چندان به نفع فوتبال ما نخواهد بود. شاید وقت نفس کشیدن تفکر دیگری باشد. شاید زمان آن رسیده تا یحیی نشان دهد با یک تیم کاملا معمولی و بدون ستاره آنچنانی میشود قهرمان ایران شد. آنوقت شاید قیمت خرید ستاره سرشکن شود. آنوقت شاید مدیران غیرفوتبالی یاد بگیرند بدون ستاره هم میشود جام را بالا برد. با وجود اینکه حسین فرکی در طول 2 فصل، 2 باخت بد را در اهواز مقابل استقلال تجربه کرد اما شاید این بار نوبت او باشد تا با پیروزی در تبریز نشان دهد قهرمانی در لیگ ایران با فوتبالی روان و نترس قابل امکان است. او حریف قلعهنویی و تجربه فراوان بازیکنان استقلال نشد همانطور که اکثر بازیهای بزرگ این فصل را واگذار کرد اما روند حرکتی تیمش نسبت به سایر تیمها متعادلتر بود. عملکرد فولاد در آسیا گواهی دهنده این واقعیت است. جمعه میتواند روز متفاوتی برای فوتبال ایران باشد؛ روزی که ثابت شود آنهایی که تماشاگران را به خاطر کسالتبار بودن تیمشان از ورزشگاهها فراری دادند، دستشان دیگر به جام نمیرسد که اگر غیر از این شد آنوقت استقلال و پرسپولیس در لیگ چهاردهم ورژن کسلکنندهتر از اینی خواهند بود که امروز میبینیم. این یک حدس و پیشداوری بدبینانه نیست بلکه انگارهای است که استقلال با قهرمانیاش در لیگ دوازدهم به فوتبال ما ثابت کرد. وقت آن رسیده تا مسببان خالی کردن ورزشگاهها با فوتبال کاملا ترسومابانه جریمه شوند.