درآمد همچو رند لاابالی
1- حتما تو در زندگی با جلوه‌هایی از زیبایی
رو به رو شده‌ای که اختیار از کفت ربوده و عنان اختیار از تو خارج کرده است، اما براستی اصل این دلربایی از کجاست و آیا آن چیزی که اینچنین از انسان‌ها دل می‌برد همین صورت زیبای ظاهر است یا نه اصلا همین خلق و خوی خوب یا چیز‌های دیگر.
مولانا چه چیزی در شمس تبریزی می‌بیند که اینچنین دلباخته او می‌شود تا اشعاری اینچنین شورانگیز در وصفش بسراید و چه چیزی مجنون را به کوه و بیابان می‌کشاند و آن حماسه بزرگ را خلق می‌کند که هنوز که هنوز است نام و یاد او را بر زبان‌ها انداخته است. اینها پرسش‌هايی عظیم است که نظایر چنین اتفاقاتی برای همه انسان‌هایی که با جلوه‌هایی از زیبایی مواجه شده‌اند، پیش می‌آید. اگر این پرسش از بزرگانی چون عبدالرحمان جامی یا احمد جامی پرسیده شود که چه سری در این روی زیباست که انسان را اینچنین از خود بی‌خود می‌کند و او را تا مرز افسانه شدن همچون مجنون پیش می‌برد، می‌گوید این همان مرغ ابد و ازل و همان مرغ بهشتی است که دیرگاهی است از عالمی دیگر به پرواز درآمده و اکنون روی شاخه حیات این مرغ نشسته است و دیر یا زود از این شاخه پرواز خواهد کرد و شما دیگر با یک پیرزن فرتوت یا پیرمردی در هم شکسته رو به رو خواهید شد. پاسخ این پرسش را البته شیخ شبستری زیبا‌تر داده است آنجا که گفت:
ملاحت از جهان بی‌مثالی
درآمد همچو رند لاابالی
و اعتقادش بر این است که این نمکی که مایه دلربایی است از جهانی که در آن نشانی نیست به عالم ما آمده است. اما این رند لاابالی و این منشأ زیبایی و این فتنه‌گر بزرگ هستی کیست که اینچنین هجوم ناز بر ما آورده است و سرچشمه این همه حماسه‌های عاشقانه از رومئو و ژولیت گرفته تا لیلی و مجنون است.
2- موسی(ع) سوال کرد در آن زمانی که صد هزار عجایب بر او تاختن آورد و حیران شد. او را از این عالم بدان عالم بردند؛ عالمی حیات در حیات، روح در روح، نور در نور، ذوق در ذوق، موج می‌زد و لمعان می‌کرد. گفت: یارب! ما از این عالمیم. شهر ما، این است. معدن ما، این است. از این کان و معدن بی‌پایان نقره وجود ما را بدان بازار طراران چرا بردی؟ چه حکمت بود، چنین گوهر نفیس را بدان عالم خسیس بردن؟ حق – جل‌جلاله- فرمود: ای موسی! «کنت کنزا مخفیا فاحببت ان اعرف» گنجی بودم پنهان، خواستم که مرا بشناسند. می‌خواستم آشکار بشوم، آشکار شدن من رویی نداشت که یکی دیگر چون من در جهان موجود شود تا او را دوست بدارم. باید آینه‌ای می‌ساختم و با خود عشق می‌ورزیدم و انسان آینه من بود.
بیدل در این ابیات اشاره به همو دارد و ما را به همین داستان نخستین اشاره می‌دهد و می‌گوید:
به اولین جلوه‌ات ز دل‌ها رمید صبر و گداخت طاقت
کجاست آینه تا بگیرد غبار حیرت در این تماشا
به بوی ریحان مشکبارت به خویش پیچیده‌ام
چو سنبل
ز هر رگ برگ گل ندارم چو طایر رنگ رشته بر پا
اما تو همین که در آینه نگریستی آینه ذوب شد و از دستت ریخت برای آنکه آینه هم طاقت نگریستن در روی تو را نداشت و اکنون آن آینه‌ای که ساختی تا در خود بنگری کجاست تا حیرت این تماشای نخستین را که هستی است در این تماشا بگیرد. من اکنون به بوی ریحان مشکبارت همانند سنبل گرفتار تو هستم و تک‌تک رگ‌های من همچون زنجیر‌هایی است که مرا اسیر تو کرده‌اند. می‌دانی چه می‌گویم؛ من عاشق تو‌ام.
اندرون از طعام خالی دار
عابدی را حکایت کنند که شبی 10 من طعام بخوردی و تا سحر ختمی در نماز بکردی. صاحبدلی شنید و گفت اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی بسیار از این فاضل‌تر بودی.
اندرون از طعام خالی دار
تا در او نور معرفت بینی
تهی از حکمتی به علت آن
که پری از طعام تا بینی
گلستان سعدی
آنگ لی کتاب برنده جایزه بوکر را فیلم می‌کند
فیلمساز برنده اسکار روی صندلی کارگردانی اقتباس سینمایی از رمان «زندگی پی» نوشته یان مارتل می‌نشیند که سال 2002 برنده جایزه معتبر ادبی من‌بوکر شده است. گاردین اعلام کرد: آنگ‌لی به وب‌سایت دیجیتال اسپای گفت که تازه‌ترین تجربه سینمایی او فعلا در مرحله نگارش فیلمنامه است و هنوز مشخص نیست نقش اصلی آن را کدام بازیگر ایفا می‌کند. نسخه اولیه فیلمنامه «زندگی پی» آماده شده و لی این روزها به ساختار فیلم و چگونگی تصویر کردن داستان می‌اندیشد.در یک دهه گذشته بسیاری از فیلمسازان سرشناس سینمای جهان از جمله ژان پیر ژونه، ام نایت شیامالان و آلفونسو کوارون بخت خود را برای به تصویر کشیدن داستان شگفت‌انگیز مارتل آزموده‌اند اما این اتفاق هرگز نیفتاده است و به نظر می‌رسد فیلمساز تایوانی سرانجام روی صندلی کارگردانی «زندگی پی» خواهد نشست. رمان تحسین‌شده مارتل درباره همراهی پسرکی نوجوان با چند حیوان از جمله گورخر، اورانگوتان و ببری زخمی روی آب‌های دریا است و شاید ژونه فرانسوی که تجربه‌ای جالب در کار با حیوانات و ساخت فیلم در دل طبیعت دارد، مناسب‌ترین انتخاب برای کارگردانی «زندگی پی» بود. گرچه سرانجام این خالق «کوهستان بروکبک» است که فیلم را می‌سازد. خبر
درآمد همچو رند لاابالی
1- حتما تو در زندگی با جلوه‌هایی از زیبایی
رو به رو شده‌ای که اختیار از کفت ربوده و عنان اختیار از تو خارج کرده است، اما براستی اصل این دلربایی از کجاست و آیا آن چیزی که اینچنین از انسان‌ها دل می‌برد همین صورت زیبای ظاهر است یا نه اصلا همین خلق و خوی خوب یا چیز‌های دیگر.
مولانا چه چیزی در شمس تبریزی می‌بیند که اینچنین دلباخته او می‌شود تا اشعاری اینچنین شورانگیز در وصفش بسراید و چه چیزی مجنون را به کوه و بیابان می‌کشاند و آن حماسه بزرگ را خلق می‌کند که هنوز که هنوز است نام و یاد او را بر زبان‌ها انداخته است. اینها پرسش‌هايی عظیم است که نظایر چنین اتفاقاتی برای همه انسان‌هایی که با جلوه‌هایی از زیبایی مواجه شده‌اند، پیش می‌آید. اگر این پرسش از بزرگانی چون عبدالرحمان جامی یا احمد جامی پرسیده شود که چه سری در این روی زیباست که انسان را اینچنین از خود بی‌خود می‌کند و او را تا مرز افسانه شدن همچون مجنون پیش می‌برد، می‌گوید این همان مرغ ابد و ازل و همان مرغ بهشتی است که دیرگاهی است از عالمی دیگر به پرواز درآمده و اکنون روی شاخه حیات این مرغ نشسته است و دیر یا زود از این شاخه پرواز خواهد کرد و شما دیگر با یک پیرزن فرتوت یا پیرمردی در هم شکسته رو به رو خواهید شد. پاسخ این پرسش را البته شیخ شبستری زیبا‌تر داده است آنجا که گفت:
ملاحت از جهان بی‌مثالی
درآمد همچو رند لاابالی
و اعتقادش بر این است که این نمکی که مایه دلربایی است از جهانی که در آن نشانی نیست به عالم ما آمده است. اما این رند لاابالی و این منشأ زیبایی و این فتنه‌گر بزرگ هستی کیست که اینچنین هجوم ناز بر ما آورده است و سرچشمه این همه حماسه‌های عاشقانه از رومئو و ژولیت گرفته تا لیلی و مجنون است.
2- موسی(ع) سوال کرد در آن زمانی که صد هزار عجایب بر او تاختن آورد و حیران شد. او را از این عالم بدان عالم بردند؛ عالمی حیات در حیات، روح در روح، نور در نور، ذوق در ذوق، موج می‌زد و لمعان می‌کرد. گفت: یارب! ما از این عالمیم. شهر ما، این است. معدن ما، این است. از این کان و معدن بی‌پایان نقره وجود ما را بدان بازار طراران چرا بردی؟ چه حکمت بود، چنین گوهر نفیس را بدان عالم خسیس بردن؟ حق – جل‌جلاله- فرمود: ای موسی! «کنت کنزا مخفیا فاحببت ان اعرف» گنجی بودم پنهان، خواستم که مرا بشناسند. می‌خواستم آشکار بشوم، آشکار شدن من رویی نداشت که یکی دیگر چون من در جهان موجود شود تا او را دوست بدارم. باید آینه‌ای می‌ساختم و با خود عشق می‌ورزیدم و انسان آینه من بود.
بیدل در این ابیات اشاره به همو دارد و ما را به همین داستان نخستین اشاره می‌دهد و می‌گوید:
به اولین جلوه‌ات ز دل‌ها رمید صبر و گداخت طاقت
کجاست آینه تا بگیرد غبار حیرت در این تماشا
به بوی ریحان مشکبارت به خویش پیچیده‌ام
چو سنبل
ز هر رگ برگ گل ندارم چو طایر رنگ رشته بر پا
اما تو همین که در آینه نگریستی آینه ذوب شد و از دستت ریخت برای آنکه آینه هم طاقت نگریستن در روی تو را نداشت و اکنون آن آینه‌ای که ساختی تا در خود بنگری کجاست تا حیرت این تماشای نخستین را که هستی است در این تماشا بگیرد. من اکنون به بوی ریحان مشکبارت همانند سنبل گرفتار تو هستم و تک‌تک رگ‌های من همچون زنجیر‌هایی است که مرا اسیر تو کرده‌اند. می‌دانی چه می‌گویم؛ من عاشق تو‌ام.
اندرون از طعام خالی دار
عابدی را حکایت کنند که شبی 10 من طعام بخوردی و تا سحر ختمی در نماز بکردی. صاحبدلی شنید و گفت اگر نیم نانی بخوردی و بخفتی بسیار از این فاضل‌تر بودی.
اندرون از طعام خالی دار
تا در او نور معرفت بینی
تهی از حکمتی به علت آن
که پری از طعام تا بینی
گلستان سعدی
آنگ لی کتاب برنده جایزه بوکر را فیلم می‌کند
فیلمساز برنده اسکار روی صندلی کارگردانی اقتباس سینمایی از رمان «زندگی پی» نوشته یان مارتل می‌نشیند که سال 2002 برنده جایزه معتبر ادبی من‌بوکر شده است. گاردین اعلام کرد: آنگ‌لی به وب‌سایت دیجیتال اسپای گفت که تازه‌ترین تجربه سینمایی او فعلا در مرحله نگارش فیلمنامه است و هنوز مشخص نیست نقش اصلی آن را کدام بازیگر ایفا می‌کند. نسخه اولیه فیلمنامه «زندگی پی» آماده شده و لی این روزها به ساختار فیلم و چگونگی تصویر کردن داستان می‌اندیشد.در یک دهه گذشته بسیاری از فیلمسازان سرشناس سینمای جهان از جمله ژان پیر ژونه، ام نایت شیامالان و آلفونسو کوارون بخت خود را برای به تصویر کشیدن داستان شگفت‌انگیز مارتل آزموده‌اند اما این اتفاق هرگز نیفتاده است و به نظر می‌رسد فیلمساز تایوانی سرانجام روی صندلی کارگردانی «زندگی پی» خواهد نشست. رمان تحسین‌شده مارتل درباره همراهی پسرکی نوجوان با چند حیوان از جمله گورخر، اورانگوتان و ببری زخمی روی آب‌های دریا است و شاید ژونه فرانسوی که تجربه‌ای جالب در کار با حیوانات و ساخت فیلم در دل طبیعت دارد، مناسب‌ترین انتخاب برای کارگردانی «زندگی پی» بود. گرچه سرانجام این خالق «کوهستان بروکبک» است که فیلم را می‌سازد. ارسال نظر
پربیننده