کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
حضور در کنار آلفاتینی سال‌ها بعد به تجربه‌ای بسیار گرانبها برای کاپلو در عرصه مربیگری تبدیل شد. زمانی که از آلفاتینی پیرامون رابطه‌اش با کاپلو پرسیدم، صحبت‌های او بیشتر سنجیده بود تا باحرارت. او می‌گوید: «احترام متقابل بسیار زیادی بین ما وجود داشت. فابیو مرد بسیار باهوشی است. حتی در آن زمان هم می‌شد گفت که او می‌خواهد تا بی‌انتها پیش برود و در واقع همین کار را هم کرد».
یوونتوس در آن فصل در یک قدمی کسب 3 جام مختلف یعنی قهرمانی در سری A، جام حذفی ایتالیا و جام باشگاه‌های اروپا قرار گرفت اما آنها باید تا انتهای راه به مبارزه ادامه می‌دادند. رقابت در سری A آن فصل به یکی از نزدیک‌ترین و دراماتیک‌ترین رقابت‌های تاریخ تبدیل شد. با رسیدن به پایان نیم‌فصل اول، یوونتوس و میلان هردو در صدر جدول قرار داشتند و تیم‌های اینتر و لاتزیو که تازه از دسته پایین‌تر به سری A راه یافته بود هم با یک امتیاز کمتر در تعقیب یووه و میلان بودند. دینو زوف با 9 بازی متوالی بسته نگه داشتن دروازه یووه به تاثیرگذارترین چهره جذب شده باشگاه مبدل شده بود. او با این کار رکورد جدیدی هم در سری A رقم زد.
با این حال، میلان خود را از یوونتوس جدا کرده و اوایل ماه آوریل آنها با 3 امتیاز بیشتر نسبت به لاتزیو و 5 امتیاز بیشتر نسبت به یووه در صدر قرار داشتند. یک هفته بعد به دنبال پیروزی 4 بر یک مقابل پالرمو در خانه و تساوی مقابل میلان، مسؤولان باشگاه یوونتوس ملاقاتی با بازیکنان باشگاه براي بحث درباره وضع تیم ترتیب دادند. آنها فصل قبل قهرمانی در سری A را تجربه کرده بودند و آنچه اکنون اهمیت داشت قهرمانی در اروپا بود؛ جایی که یوونتوس توانسته بود به مرحله نیمه‌پایانی راه پیدا کند. آنها در دیدار رفت خود مقابل داربی کانتی به پیروزی دست یافته بودند اما آزمون دشواری در خانه حریف انتظار یووه را می‌کشید. جبران 4امتیاز مقابل میلان در فاصله 5 هفته مانده به پایان رقابت‌های سری A کار غیرممکنی به نظر می‌رسید بویژه زمانی که لاتزیو در رده دوم جدول خود را پدیدار کرده بود. آیا منطقی به نظر نمی‌رسید اگر یوونتوس تمام انرژی خود را معطوف سری A نکرده و تمرکز خود را متوجه قهرمانی در اروپا می‌کرد؟
به خاطر داشته باشید این ماجرا مربوط به روزهایی است که هنوز خبری از تیم‌هایی با بازیکنان زیاد و سفرهای آنچنانی نبود. یوونتوس باید راه درست را انتخاب می‌کرد.
کاسیو در این باره می‌گوید: «بازیکنان با همدیگر به صحبت نشستند و در نهایت همه ما تصمیم به اتخاذ یک عهد و پیمان میان خودمان گرفتیم: هرچه پیش آید خوش آید؛ ما ذره ذره تلاشمان را در تمام بازی‌ها به خرج می‌دهیم. بی‌تردید کاپلو هم با ما هم‌آوا بود. هیچ‌یک از ما قصد تسلیم شدن نداشت». تصمیم خردمندانه‌ای بود. با توجه به پیروزی مقابل پالرمو، بیانکونری به 3 پیروزی متوالی دست یافت، در حالی که میلان در حال از دست دادن امتیاز بود. آنها در دیداری بحث‌برانگیز بازی را 2 بر یک به لاتزیو در خانه این تیم یعنی ورزشگاه المپیک رم واگذار کرده بودند. در حالی که 3 بازی تا پایان فصل باقی مانده بود، برتری میلان در صدر جدول نسبت به لاتزیو و میلان به یک و 2 امتیاز کاهش یافته بود. یوونتوس باید در خانه آتالانتا به مصاف این تیم می‌رفت، در حالی که میلان و لاتزیو به ترتیب میهمان تیم‌های تورینو و بولونیا بودند. آتالانتا که برای فرار از سقوط به دسته پایین‌تر تلاش می‌کرد از بازیکنانی با قدرت فیزیکی بالا بهره‌مند بود و بازی آنها مقابل یووه خیلی زود با شور و حرارت زیادی همراه شد. یوونتوس همه تلاش خود را برای به ثمر رساندن گل نخست بازی می‌کرد. چند دقیقه مانده به پایان نیمه نخست، آنها به لطف هوشمندی آلفاتینی به گل رسیدند. در حالی که یووه خود را برای زدن یک ضربه آزاد از نقطه کناری زمین آماده می‌کرد، بازیکن پا به سن گذاشته برزیلی در نزدیکی‌های نقطه پنالتی جاگیری کرده بود. در همین حال، یکی از بازیکنان حریف روی خط محوطه جریمه کاپلو را که آماده حرکت بود یارگیری کرده بود. با ارسال توپ به درون محوطه جریمه، کاپلو و مدافع مقابل او به سرعت وارد محوطه 6 قدم شدند. آلفاتینی خود را درست در مسیر مدافع مقابل کاپلو قرار داد. آلفاتینی و مدافع حریف برخورد اجتناب‌ناپذیری با یکدیگر پیدا کردند اما این کاپلو بود که خود را آزاد می‌دید و موفق شد ضربه سر را بزند؛ درست مثل ورزش بسکتبال که یک بازیکن بدن خود را در مسیر مدافع حریف قرار می‌دهد تا هم‌تیمی‌اش بتواند گلزنی کند.
ترجمه: رشید سعدلو بیوگرافی
کاپلو؛ تصویری از یک برنده
ادامه قسمت چهارم: یوونتوس، تیم دهه 70
حضور در کنار آلفاتینی سال‌ها بعد به تجربه‌ای بسیار گرانبها برای کاپلو در عرصه مربیگری تبدیل شد. زمانی که از آلفاتینی پیرامون رابطه‌اش با کاپلو پرسیدم، صحبت‌های او بیشتر سنجیده بود تا باحرارت. او می‌گوید: «احترام متقابل بسیار زیادی بین ما وجود داشت. فابیو مرد بسیار باهوشی است. حتی در آن زمان هم می‌شد گفت که او می‌خواهد تا بی‌انتها پیش برود و در واقع همین کار را هم کرد».
یوونتوس در آن فصل در یک قدمی کسب 3 جام مختلف یعنی قهرمانی در سری A، جام حذفی ایتالیا و جام باشگاه‌های اروپا قرار گرفت اما آنها باید تا انتهای راه به مبارزه ادامه می‌دادند. رقابت در سری A آن فصل به یکی از نزدیک‌ترین و دراماتیک‌ترین رقابت‌های تاریخ تبدیل شد. با رسیدن به پایان نیم‌فصل اول، یوونتوس و میلان هردو در صدر جدول قرار داشتند و تیم‌های اینتر و لاتزیو که تازه از دسته پایین‌تر به سری A راه یافته بود هم با یک امتیاز کمتر در تعقیب یووه و میلان بودند. دینو زوف با 9 بازی متوالی بسته نگه داشتن دروازه یووه به تاثیرگذارترین چهره جذب شده باشگاه مبدل شده بود. او با این کار رکورد جدیدی هم در سری A رقم زد.
با این حال، میلان خود را از یوونتوس جدا کرده و اوایل ماه آوریل آنها با 3 امتیاز بیشتر نسبت به لاتزیو و 5 امتیاز بیشتر نسبت به یووه در صدر قرار داشتند. یک هفته بعد به دنبال پیروزی 4 بر یک مقابل پالرمو در خانه و تساوی مقابل میلان، مسؤولان باشگاه یوونتوس ملاقاتی با بازیکنان باشگاه براي بحث درباره وضع تیم ترتیب دادند. آنها فصل قبل قهرمانی در سری A را تجربه کرده بودند و آنچه اکنون اهمیت داشت قهرمانی در اروپا بود؛ جایی که یوونتوس توانسته بود به مرحله نیمه‌پایانی راه پیدا کند. آنها در دیدار رفت خود مقابل داربی کانتی به پیروزی دست یافته بودند اما آزمون دشواری در خانه حریف انتظار یووه را می‌کشید. جبران 4امتیاز مقابل میلان در فاصله 5 هفته مانده به پایان رقابت‌های سری A کار غیرممکنی به نظر می‌رسید بویژه زمانی که لاتزیو در رده دوم جدول خود را پدیدار کرده بود. آیا منطقی به نظر نمی‌رسید اگر یوونتوس تمام انرژی خود را معطوف سری A نکرده و تمرکز خود را متوجه قهرمانی در اروپا می‌کرد؟
به خاطر داشته باشید این ماجرا مربوط به روزهایی است که هنوز خبری از تیم‌هایی با بازیکنان زیاد و سفرهای آنچنانی نبود. یوونتوس باید راه درست را انتخاب می‌کرد.
کاسیو در این باره می‌گوید: «بازیکنان با همدیگر به صحبت نشستند و در نهایت همه ما تصمیم به اتخاذ یک عهد و پیمان میان خودمان گرفتیم: هرچه پیش آید خوش آید؛ ما ذره ذره تلاشمان را در تمام بازی‌ها به خرج می‌دهیم. بی‌تردید کاپلو هم با ما هم‌آوا بود. هیچ‌یک از ما قصد تسلیم شدن نداشت». تصمیم خردمندانه‌ای بود. با توجه به پیروزی مقابل پالرمو، بیانکونری به 3 پیروزی متوالی دست یافت، در حالی که میلان در حال از دست دادن امتیاز بود. آنها در دیداری بحث‌برانگیز بازی را 2 بر یک به لاتزیو در خانه این تیم یعنی ورزشگاه المپیک رم واگذار کرده بودند. در حالی که 3 بازی تا پایان فصل باقی مانده بود، برتری میلان در صدر جدول نسبت به لاتزیو و میلان به یک و 2 امتیاز کاهش یافته بود. یوونتوس باید در خانه آتالانتا به مصاف این تیم می‌رفت، در حالی که میلان و لاتزیو به ترتیب میهمان تیم‌های تورینو و بولونیا بودند. آتالانتا که برای فرار از سقوط به دسته پایین‌تر تلاش می‌کرد از بازیکنانی با قدرت فیزیکی بالا بهره‌مند بود و بازی آنها مقابل یووه خیلی زود با شور و حرارت زیادی همراه شد. یوونتوس همه تلاش خود را برای به ثمر رساندن گل نخست بازی می‌کرد. چند دقیقه مانده به پایان نیمه نخست، آنها به لطف هوشمندی آلفاتینی به گل رسیدند. در حالی که یووه خود را برای زدن یک ضربه آزاد از نقطه کناری زمین آماده می‌کرد، بازیکن پا به سن گذاشته برزیلی در نزدیکی‌های نقطه پنالتی جاگیری کرده بود. در همین حال، یکی از بازیکنان حریف روی خط محوطه جریمه کاپلو را که آماده حرکت بود یارگیری کرده بود. با ارسال توپ به درون محوطه جریمه، کاپلو و مدافع مقابل او به سرعت وارد محوطه 6 قدم شدند. آلفاتینی خود را درست در مسیر مدافع مقابل کاپلو قرار داد. آلفاتینی و مدافع حریف برخورد اجتناب‌ناپذیری با یکدیگر پیدا کردند اما این کاپلو بود که خود را آزاد می‌دید و موفق شد ضربه سر را بزند؛ درست مثل ورزش بسکتبال که یک بازیکن بدن خود را در مسیر مدافع حریف قرار می‌دهد تا هم‌تیمی‌اش بتواند گلزنی کند.
ترجمه: رشید سعدلو ارسال نظر
پربیننده