فقط شنیده بودی که «دل دادن» یعنی همان چیزی که تو در ذهنت داشتی، گاهی هم در کتاب‌ها خوانده بودی که 2 موجود به نام انسان می‌توانند بدون آن، بر موجودیت خود خط بطلان بکشند. گاهی هم که از جلوی برخی کتابفروشی‌های عوام‌پسند رد می‌شدی، توجهت بی‌اختیار جلب می‌شد به ویترین‌های رنگی و آن دست کتاب‌های جذاب که روی جلد آن عکس جوان غمگین و ماتم‌زده تصویر شده بود و خیره می‌شدی به نام آن کتاب‌ها که چقدر احساساتت را تحریک می‌کرد و می‌بردت به دنیایی که برای تو تازه و منتهای آرزو بود. تا رسید روزی که احساس کردی دلتنگی، بی‌حوصله‌ای و جایی بند نمی‌شوی و بعدها فهمیدی آن چیزهایی که در کتاب‌ها خوانده بودی، آمد و وجودت را تسخیر کرد؛ یعنی شدی «عاشق». چند ماه گذشته بود و یک هفته‌ای سرکار نرفتی، اما رفتی سراغ کسی که در چنین بحران‌هایی به او پناه می‌آوردی. در زدی. دوباره زدی. سه‌باره و ... اما کسی به استقبالت نیامد. کنج دیوار روی 2 زانو نشستی، 2 ساعتی طول کشید. دستی را روی شانه‌ات حس کردی و از جا برخاستی. خودش بود. خودت را بی‌اختیار پرتاب کردی در آغوش او و او نیز صمیمانه تو را به سینه‌اش فشرد و مثل همیشه گفت: به‌به، آقای فراری! چه عجب از این معلم بازنشسته یاد کردی! و تو فقط خیره شدی به صورتش و حرفی نزدی تا زمانی که روی مبل اتاق مطالعه‌اش نشستی. آقا معلم 2 فنجان چای را گذاشت روی میز عسلی و پیشت نشست و پرسید: دوست دارم پوست کنده بگی، چته؟ تازه نطقت باز شد و سیر تا پیاز ماجرا را گفتی که«اوایل خیلی خوب بود. هر از گاهی همدیگر را می‌دیدیم، ولی رفته رفته بی‌توجه شد و نه جواب تلفن‌هايم را می‌داد و نه دیداری وجود داشت تا اینکه دیگه اصلاً نمی‌خواد...» و باقی حرف‌هايت را خوردی. آقا معلم چند دقیقه‌ای فقط خندید و محکم خواباند پشت دستت بعد با جدیت تمام رو به تو کرد و گفت: عزیزم! بارها گفته بودم که تو هنوز بچه‌ای، خامی و این کارها برای تو زوده. عشق پدیده مقدسیه، به قول قدیمی‌ها، گاو نر می‌خواهد و مرد کهن. این چیزهایی که شماها می‌گین، یه‌جور بازی و خودفریبی و هوسه! به قول سعدی: «هرکسی را نتوان گفت که صاحب نظر است/ عشق بازی دگر و نفس پرستی دگر است». بعد چایش را خورد و
2، 3 تا سرفه کرد و ادامه داد: پسر جان! در عشق چند تا چیز کاملاً ممنوعه! اول: توقع عاشق، دوم: حس تملک‌جویی و سوم: بویژه آلودگی. و تو کمی سرت را بالا گرفتی و از اینکه آقا معلم زده بود به هدف، جا خوردی. ادامه داد که «بچه‌جان! همین که توقع داری، معشوق رو ببینی یا دائم جواب تلفن‌هایت رو بده یا توقعات دیگه، تو دیگه عاشق نیستی! یا بخوای حتما بهش برسی و مالکش بشی باز هم بویی از عشق نبردی و بدتر از همه آلوده کردن حس زلال عشق که حتی با تماس دست به وجود میاد، دیگه فاتحه عشق رو باید خوند. من فکر می‌کنم تو همیشه خواستی مدعی، طلبکار و سودجو باشی به همین خاطر برای عشق نامحرم بودی و کنارت زد.» بعد دستت را گرفت و برد توی حیاط و چند بار بلند بلند خواند: «عشق بازی کار هر شیاد نیست» و تو به فکر فرو رفتی و با خودت تکرار می‌کردی:«عشق بازی کار هر شیاد نیست» و چقدر هوا خوب شده بود.
عاشقی شیوه رندان بلاکش باشد
فقط شنیده بودی که «دل دادن» یعنی همان چیزی که تو در ذهنت داشتی، گاهی هم در کتاب‌ها خوانده بودی که 2 موجود به نام انسان می‌توانند بدون آن، بر موجودیت خود خط بطلان بکشند. گاهی هم که از جلوی برخی کتابفروشی‌های عوام‌پسند رد می‌شدی، توجهت بی‌اختیار جلب می‌شد به ویترین‌های رنگی و آن دست کتاب‌های جذاب که روی جلد آن عکس جوان غمگین و ماتم‌زده تصویر شده بود و خیره می‌شدی به نام آن کتاب‌ها که چقدر احساساتت را تحریک می‌کرد و می‌بردت به دنیایی که برای تو تازه و منتهای آرزو بود. تا رسید روزی که احساس کردی دلتنگی، بی‌حوصله‌ای و جایی بند نمی‌شوی و بعدها فهمیدی آن چیزهایی که در کتاب‌ها خوانده بودی، آمد و وجودت را تسخیر کرد؛ یعنی شدی «عاشق». چند ماه گذشته بود و یک هفته‌ای سرکار نرفتی، اما رفتی سراغ کسی که در چنین بحران‌هایی به او پناه می‌آوردی. در زدی. دوباره زدی. سه‌باره و ... اما کسی به استقبالت نیامد. کنج دیوار روی 2 زانو نشستی، 2 ساعتی طول کشید. دستی را روی شانه‌ات حس کردی و از جا برخاستی. خودش بود. خودت را بی‌اختیار پرتاب کردی در آغوش او و او نیز صمیمانه تو را به سینه‌اش فشرد و مثل همیشه گفت: به‌به، آقای فراری! چه عجب از این معلم بازنشسته یاد کردی! و تو فقط خیره شدی به صورتش و حرفی نزدی تا زمانی که روی مبل اتاق مطالعه‌اش نشستی. آقا معلم 2 فنجان چای را گذاشت روی میز عسلی و پیشت نشست و پرسید: دوست دارم پوست کنده بگی، چته؟ تازه نطقت باز شد و سیر تا پیاز ماجرا را گفتی که«اوایل خیلی خوب بود. هر از گاهی همدیگر را می‌دیدیم، ولی رفته رفته بی‌توجه شد و نه جواب تلفن‌هايم را می‌داد و نه دیداری وجود داشت تا اینکه دیگه اصلاً نمی‌خواد...» و باقی حرف‌هايت را خوردی. آقا معلم چند دقیقه‌ای فقط خندید و محکم خواباند پشت دستت بعد با جدیت تمام رو به تو کرد و گفت: عزیزم! بارها گفته بودم که تو هنوز بچه‌ای، خامی و این کارها برای تو زوده. عشق پدیده مقدسیه، به قول قدیمی‌ها، گاو نر می‌خواهد و مرد کهن. این چیزهایی که شماها می‌گین، یه‌جور بازی و خودفریبی و هوسه! به قول سعدی: «هرکسی را نتوان گفت که صاحب نظر است/ عشق بازی دگر و نفس پرستی دگر است». بعد چایش را خورد و
2، 3 تا سرفه کرد و ادامه داد: پسر جان! در عشق چند تا چیز کاملاً ممنوعه! اول: توقع عاشق، دوم: حس تملک‌جویی و سوم: بویژه آلودگی. و تو کمی سرت را بالا گرفتی و از اینکه آقا معلم زده بود به هدف، جا خوردی. ادامه داد که «بچه‌جان! همین که توقع داری، معشوق رو ببینی یا دائم جواب تلفن‌هایت رو بده یا توقعات دیگه، تو دیگه عاشق نیستی! یا بخوای حتما بهش برسی و مالکش بشی باز هم بویی از عشق نبردی و بدتر از همه آلوده کردن حس زلال عشق که حتی با تماس دست به وجود میاد، دیگه فاتحه عشق رو باید خوند. من فکر می‌کنم تو همیشه خواستی مدعی، طلبکار و سودجو باشی به همین خاطر برای عشق نامحرم بودی و کنارت زد.» بعد دستت را گرفت و برد توی حیاط و چند بار بلند بلند خواند: «عشق بازی کار هر شیاد نیست» و تو به فکر فرو رفتی و با خودت تکرار می‌کردی:«عشق بازی کار هر شیاد نیست» و چقدر هوا خوب شده بود.
ارسال نظر
پربیننده