مفسر نور اول
می‌گفت از گناه جوانمردان درگذرید که هیچ‌کدامشان نیفتاد که خدای با دست خود او را برفرازید. شب‌هنگام بود. ستاره‌ها به تسبیح حضرتش مشغول بودند و قدم‌هایش را رصد می‌کردند گویی آنچنان به سیمای مبارکش نظر دوخته بودند که نزدیک بود ادامه راهشان را گم کنند. جیرجیرک‌ها از شادی نزدیک بود نغمه‌های قناری سر دهند که علی است که از نزدیکی آنها قدم برمی‌دارد و تو تصور کن قناری‌ها خود چه می‌کردند آن شب. در آسمان غلغله‌ای برپا بود. اگر خوب نگاه می‌کردی این غلغله از سپاه فرشتگان بود که نجواکنان به انتظار نشسته بودند که آیا می‌شود علی نظری به سویشان کند و بدان مباهات کنند. ابرهایی که می‌گذشتند ابر نبودند سپاه فرشتگان بودند. در عرش خداوندگار سیاهی و سپیدی نیز از دیدن آرامش و بلندای همتش به فرشتگان می‌بالید که اینم منظور بود از سجده بر آدم. نمی‌بینید. این علی است جان جان پیامبر و مفسر نور اول که اکنون آمده است تا معمایی را که پس اینهمه فتنه‌ها برپا کرده‌ام حل کند و حق را بر مداری که محمد آنچنانش قرار داده بود تثبیت کند. حق و باطل صف‌آرایی کرده بودند. در این سوی مالک را می‌دیدی با شمشیری کشیده به عظمت و استواری صداقت و عمار یاسر و حجربن عدی و برادر حاتم طایی و سواران شجاع همدان و ... آن سوی معاویه و عمر‌و‌عاص و بنی‌امیه؛ وزغ‌هایی در لباس آدم و به سیرت گرگ‌های درنده. معرکه صفین بود، صفین و قدم‌های استوار علی و مالک که در پشت سر حضرت قدم‌هایش را رصد می‌کرد تا درست در همان‌جایی قدم بگذارد که خاک آن را کعبه آمالش کرده است تا به رسم تبرک بر آسمان و آسمانیان فخر بفروشد. نظرهایش را به سمت سپاهیان کفر گردانید. نظرهایی که غلغله آسمانیان نشان می‌داد تا بدان محتاج‌ترند و آرزومندتر، که ای کاش این نظرها صید ما و این قدم‌ها توتیای چشمان ما می‌شد و به راستی مگر می‌شود جز با این چشمان نظر به حضرت حق کرد. به یاد می‌آورند شب معراج را که چگونه حضرت خداوندگار با زبان علی با حبیبش حرف می‌زند «سبحان‌الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجدالأقصی الذی بارکنا حوله» و پیامبر اسلام را که در درخواست‌هایش حضرت پروردگار را قسم می‌دهد که به حق علی، به حق علی، به حق علی و دستان یداللهی علی را که در هنگام صرف مائده آسمانی که حضرت پروردگار برای حبیبش گسترده بود همراهی می‌کردند. چشمانش را به سمت سپاه کفر گرداند؛ چشمانی که در آن کرامت و محبت موج می‌زد. وه چه مردمانی‌اند اینان که در دریای تق نورانیت چشمانش غرقه در محبتش نمی‌شدند. شگفتا مگر نه آنکه محبت علی بود که سبب خلقت همین‌ها شد و مگر نفرمود که اگر تو نبودی من افلاک و آنچه در اوست را خلق نمی‌کردم و اگر علی نبود تو را ای حبیب من محمد. ای مالک آن کیست که اینچنین چشم بر آرایش سپاه اسلام دوخته و در حال جاسوسی است. خطاب حضرت، مالک را که سراپا گوش شده بود به پهنای فلک تا همه گفته‌های مولا را ببلعد به خود آورد. نمی‌دانم سرور من. پس او را نزد من بیاور تا بدانم که در جست‌وجوی چیست. محبت چه جاذبه‌ای دارد محبت و چه بویی دارد این حب. گل‌های بهاری را ندیده‌ای ریحان را و گل سرخ را که چه بی‌باک تو را می‌خوانند تا نظر به معجزات حضرتش بنمایی. و مالک آن شمشیر خدای مترصد شد و در کمین نشست تا کی او را به بند آورد. نیمه‌های شب بود که موفق شد و جاسوس را به بند کشید و در چادرش زندانی کرد تا کی صبحدم از مشرق پیاله زبانه کشد و دیدار میسر شود. این مرد، این جاسوس اما یک شاعر بود و در بند مالک با خود زمزمه می‌کرد که ای صبح طلوع تا قیام قیامت طلوع مکن. بگذار این شب تا قیام قیامت برجا باشد که سپیده تو پایان من است و قصیده قرا از این جنس با خود نجوا می‌کرد. ای مرد تو کیستی و این اشعار از کیست که بسیار زیباست. و جاسوس؛ این قصیده از من است و همینک آن را سروده‌ام. حیف است هنرمندی چون تو بمیرد و حیف است تو که در سپاه معاویه‌ای. و صبح شتابناک‌تر از همیشه از آن سوی شفق درآمد که خورشید می‌خواست یک‌بار دیگر سیمای مبارکش را بوسه‌زار انوار تابانش قرار دهد.مالک به دیدار حضرت شتافت. مولایم و سرورم. ای صاحب اختیار آب‌ها و خاک‌ها آن مرد سیاهی‌ها این است و عجیب آنکه شاعری است با فصاحت بسیار. اشعارت را بخوان ای مرد، و قصیده خوانده شد. او را به تو بخشیدم مالک، یعنی رهایش کن و هدیه‌ای نیز به پاس هنرش به او بده. و من این قصه را بارها و بارها خوانده‌ام و بارها و بارها برای دیگران نقل کرده‌ام و هنوز در شگفتم که این چگونه مردی است آخر و چگونه رفتاری است در گرماگرم مبارزه با سپاهی که می‌داند به خدا می‌داند که فرمانده او و فرزندانش چه بلایی سر حسینش می‌آورند.جاسوسی از سپاه معاویه مستوجب بخشایش می‌شود که شاعر است و هنرمند و توانایی ستایش زیبایی‌ها را دارد. و صدای جبرئیل را می‌شنوم که در مابین زمین و آسمان ایستاده، در هنگام مبارزه او با عمرو ابن عبدود وقتی که پشت عمرو بر زمین ساییده می‌شود: لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار.
یا علی، باقی بقایتان
11 آبان‌ماه
تیرباران به جرم دفاع از امام خمینی(ره) ـ 1342 ش
شهید حاج‌اسماعیل رضایی و شهید طیب حاج‌رضایی، از بار‌فروشانی بودند که در برپایی قیام 15 خرداد 1342 نقش مؤثری داشتند. پس از واقعه 15 خرداد، طیب حاج‌رضایی به عنوان یکی از محرکان اصلی تحت‌تعقیب قرار گرفت، به طوری که فرمانداری نظامی تهران طی گزارشی ویژه، به شاه اعلام کرد، شخص طیب حاج‌رضایی مسؤول اصلی این اقدامات است. پس از آن، این دو به مدت 5ماه دستگیر شدند و زیر شکنجه‌ها مقاومت کردند.
تولد اميل اوژيه - 1820 م
اميل اوژيه، شاعر و نمايشنامه نويس معروف فرانسوي در چنين روزي به دنيا آمد. شهرت اوژيه مرهون كمدي‌هاي او است. او از نويسندگان طبيعت‌گرا بود. اميل سرانجام در سن 69 سالگي درگذشت. کلمه
مفسر نور اول
می‌گفت از گناه جوانمردان درگذرید که هیچ‌کدامشان نیفتاد که خدای با دست خود او را برفرازید. شب‌هنگام بود. ستاره‌ها به تسبیح حضرتش مشغول بودند و قدم‌هایش را رصد می‌کردند گویی آنچنان به سیمای مبارکش نظر دوخته بودند که نزدیک بود ادامه راهشان را گم کنند. جیرجیرک‌ها از شادی نزدیک بود نغمه‌های قناری سر دهند که علی است که از نزدیکی آنها قدم برمی‌دارد و تو تصور کن قناری‌ها خود چه می‌کردند آن شب. در آسمان غلغله‌ای برپا بود. اگر خوب نگاه می‌کردی این غلغله از سپاه فرشتگان بود که نجواکنان به انتظار نشسته بودند که آیا می‌شود علی نظری به سویشان کند و بدان مباهات کنند. ابرهایی که می‌گذشتند ابر نبودند سپاه فرشتگان بودند. در عرش خداوندگار سیاهی و سپیدی نیز از دیدن آرامش و بلندای همتش به فرشتگان می‌بالید که اینم منظور بود از سجده بر آدم. نمی‌بینید. این علی است جان جان پیامبر و مفسر نور اول که اکنون آمده است تا معمایی را که پس اینهمه فتنه‌ها برپا کرده‌ام حل کند و حق را بر مداری که محمد آنچنانش قرار داده بود تثبیت کند. حق و باطل صف‌آرایی کرده بودند. در این سوی مالک را می‌دیدی با شمشیری کشیده به عظمت و استواری صداقت و عمار یاسر و حجربن عدی و برادر حاتم طایی و سواران شجاع همدان و ... آن سوی معاویه و عمر‌و‌عاص و بنی‌امیه؛ وزغ‌هایی در لباس آدم و به سیرت گرگ‌های درنده. معرکه صفین بود، صفین و قدم‌های استوار علی و مالک که در پشت سر حضرت قدم‌هایش را رصد می‌کرد تا درست در همان‌جایی قدم بگذارد که خاک آن را کعبه آمالش کرده است تا به رسم تبرک بر آسمان و آسمانیان فخر بفروشد. نظرهایش را به سمت سپاهیان کفر گردانید. نظرهایی که غلغله آسمانیان نشان می‌داد تا بدان محتاج‌ترند و آرزومندتر، که ای کاش این نظرها صید ما و این قدم‌ها توتیای چشمان ما می‌شد و به راستی مگر می‌شود جز با این چشمان نظر به حضرت حق کرد. به یاد می‌آورند شب معراج را که چگونه حضرت خداوندگار با زبان علی با حبیبش حرف می‌زند «سبحان‌الذی اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجدالأقصی الذی بارکنا حوله» و پیامبر اسلام را که در درخواست‌هایش حضرت پروردگار را قسم می‌دهد که به حق علی، به حق علی، به حق علی و دستان یداللهی علی را که در هنگام صرف مائده آسمانی که حضرت پروردگار برای حبیبش گسترده بود همراهی می‌کردند. چشمانش را به سمت سپاه کفر گرداند؛ چشمانی که در آن کرامت و محبت موج می‌زد. وه چه مردمانی‌اند اینان که در دریای تق نورانیت چشمانش غرقه در محبتش نمی‌شدند. شگفتا مگر نه آنکه محبت علی بود که سبب خلقت همین‌ها شد و مگر نفرمود که اگر تو نبودی من افلاک و آنچه در اوست را خلق نمی‌کردم و اگر علی نبود تو را ای حبیب من محمد. ای مالک آن کیست که اینچنین چشم بر آرایش سپاه اسلام دوخته و در حال جاسوسی است. خطاب حضرت، مالک را که سراپا گوش شده بود به پهنای فلک تا همه گفته‌های مولا را ببلعد به خود آورد. نمی‌دانم سرور من. پس او را نزد من بیاور تا بدانم که در جست‌وجوی چیست. محبت چه جاذبه‌ای دارد محبت و چه بویی دارد این حب. گل‌های بهاری را ندیده‌ای ریحان را و گل سرخ را که چه بی‌باک تو را می‌خوانند تا نظر به معجزات حضرتش بنمایی. و مالک آن شمشیر خدای مترصد شد و در کمین نشست تا کی او را به بند آورد. نیمه‌های شب بود که موفق شد و جاسوس را به بند کشید و در چادرش زندانی کرد تا کی صبحدم از مشرق پیاله زبانه کشد و دیدار میسر شود. این مرد، این جاسوس اما یک شاعر بود و در بند مالک با خود زمزمه می‌کرد که ای صبح طلوع تا قیام قیامت طلوع مکن. بگذار این شب تا قیام قیامت برجا باشد که سپیده تو پایان من است و قصیده قرا از این جنس با خود نجوا می‌کرد. ای مرد تو کیستی و این اشعار از کیست که بسیار زیباست. و جاسوس؛ این قصیده از من است و همینک آن را سروده‌ام. حیف است هنرمندی چون تو بمیرد و حیف است تو که در سپاه معاویه‌ای. و صبح شتابناک‌تر از همیشه از آن سوی شفق درآمد که خورشید می‌خواست یک‌بار دیگر سیمای مبارکش را بوسه‌زار انوار تابانش قرار دهد.مالک به دیدار حضرت شتافت. مولایم و سرورم. ای صاحب اختیار آب‌ها و خاک‌ها آن مرد سیاهی‌ها این است و عجیب آنکه شاعری است با فصاحت بسیار. اشعارت را بخوان ای مرد، و قصیده خوانده شد. او را به تو بخشیدم مالک، یعنی رهایش کن و هدیه‌ای نیز به پاس هنرش به او بده. و من این قصه را بارها و بارها خوانده‌ام و بارها و بارها برای دیگران نقل کرده‌ام و هنوز در شگفتم که این چگونه مردی است آخر و چگونه رفتاری است در گرماگرم مبارزه با سپاهی که می‌داند به خدا می‌داند که فرمانده او و فرزندانش چه بلایی سر حسینش می‌آورند.جاسوسی از سپاه معاویه مستوجب بخشایش می‌شود که شاعر است و هنرمند و توانایی ستایش زیبایی‌ها را دارد. و صدای جبرئیل را می‌شنوم که در مابین زمین و آسمان ایستاده، در هنگام مبارزه او با عمرو ابن عبدود وقتی که پشت عمرو بر زمین ساییده می‌شود: لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار.
یا علی، باقی بقایتان
11 آبان‌ماه
تیرباران به جرم دفاع از امام خمینی(ره) ـ 1342 ش
شهید حاج‌اسماعیل رضایی و شهید طیب حاج‌رضایی، از بار‌فروشانی بودند که در برپایی قیام 15 خرداد 1342 نقش مؤثری داشتند. پس از واقعه 15 خرداد، طیب حاج‌رضایی به عنوان یکی از محرکان اصلی تحت‌تعقیب قرار گرفت، به طوری که فرمانداری نظامی تهران طی گزارشی ویژه، به شاه اعلام کرد، شخص طیب حاج‌رضایی مسؤول اصلی این اقدامات است. پس از آن، این دو به مدت 5ماه دستگیر شدند و زیر شکنجه‌ها مقاومت کردند.
تولد اميل اوژيه - 1820 م
اميل اوژيه، شاعر و نمايشنامه نويس معروف فرانسوي در چنين روزي به دنيا آمد. شهرت اوژيه مرهون كمدي‌هاي او است. او از نويسندگان طبيعت‌گرا بود. اميل سرانجام در سن 69 سالگي درگذشت. ارسال نظر
پربیننده