محمدرضا ولی‌زاده: در چند روز گذشته «کارلوس کی‌روش» سرمربی تیم ملی فوتبال ایران گفت‌وگویی با نشریه معتبر «ورلدساکر» داشت و درباره کیفیت منحصربه‌فرد تیم ملی گفت: «من هیچ بازیکنی را در دنیا مثل ایرانی‌ها ندیده‌ام که آنقدر برای کشورشان خود را وقف کنند و آنقدر بازی در تیم ملی برای‌شان مورد اهمیت باشد. آنها می‌خواهند با پیراهن تیم ملی جلو بروند و به آن خدمت کنند. من تاکنون بازیکنانی مثل بازیکنان ایران ندیده‌ام که با چنین امکانات کم، آنقدر از همه چیزشان مایه بگذارند و برای موفقیت تیم ملی تلاش کنند. با چنین امکانات، پاداش و فرصت‌هایی، آنها به نظرم عالی کار کردند».
اما چندی پیش که «دراگان اسکوچیچ» هدایت تیم ملی ایران را بر عهده داشت، در مصاحبه با رسانه کروات «Vecernji» صحبت‌های عجیبی را مطرح کرد و اظهار داشت: «فوتبالیست‌های ایرانی به لحاظ تکنیکی و فیزیکی قدرتمند هستند و در سطح رشک‌برانگیزی قرار دارند. چیزی که آنها فاقدش هستند و من در آن جای پیشرفت می‌بینم، توانایی تاکتیکی است. بازیکنان ایران هنوز در توانایی تاکتیکی ضعیف هستند ولی در بلندمدت می‌توان آن را آموخت. بیشتر اروپایی‌ها از نظر تاکتیکی منظم بوده‌اند و از آنجا که فوتبال ایران بازیکنان بیشتری در باشگاه‌های اروپایی دارد، این امر به آرامی در حال تغییر است».
بی‌تردید برای تحلیل درست از اظهارنظر‌های متفاوت سرمربی فعلی و اسبق تیم ملی باید به مفهوم «نفوذ» در علم روانشناسی پرداخت؛ اعمال قدرت توسط اشخاص یا گروه‌ها برای تغییر نگرش‌ها و رفتار دیگران در جهت همراه شدن‌شان که امروز، از ویژگی‌های مهم سرمربیان بزرگ فوتبال دنیاست؛ شاخصه‌‌ای که سرمربی پرتغالی تیم ملی از آن بخوبی بهره‌مند است و مرد کروات نیمکت‌مان در استفاده از آن کاملا ناتوان بود؛ همان نیروی همرنگ کردن همه افراد با تیم و توانایی کنترل و مدیریت آنها که این قدرت، محصول دسترسی به برخی منابع و امکانات است که بیشتر به جایگاه والای فرد اثرگذار در آن جامعه بازمی‌گردد.
اما نفوذ اجتماعی 3 پیامد رفتاری دارد که عبارت است از: «پذیرش»، «اطاعت» و «همرنگی». پذیرش، اجابت درخواست صریح و مستقیم است. اطاعت، اجرای دستور مستقیم که معمولا صادر‌کننده آن، دارای پایگاه بالای اجتماعی خواهد بود و همرنگی، همان همنوایی کردن با گروه است. پیامدهایی که کی‌روش در تیم ملی ایران داراست و نظم و آرامش امروز تیم، مرهون همین رویکرد حرفه‌ای آقای سرمربی است که حتی می‌تواند با یک گفت‌وگو در تیم تحت هدایتش تحول ایجاد کرده و تاثیر خود را به عنوان یک مربی معتبر با تزریق خودباوری به بازیکنانش نشان دهد تا به نوعی از حیثیت حرفه‌ای کاری خود نیز دفاع کرده باشد؛ در شرایطی که انشقاق مرگبار ملی‌پوشان در زمان هدایت دراگان اسکوچیچ و در نهایت اخراج او در فاصله 2 ماه تا آغاز بزرگ‌ترین رویداد فوتبالی جهان، عواقب همان نفرت‌‌پراکنی است که در ابتدا مشروعیت و مقبولیتش را در رختکن گرفت و در پایان
جایگاهش را.