نیل مک دوگال: باید تونی ماوبری، دفاع سابق انگلیس و سرمربی حال حاضر سلتیک گلاسکو را به‌خاطر
تک و توک حرفهای درشتی که این هفته حواله اسطوره سوئدی سلتیک کرد بخشید. حتی اگر سرمربی زمردی‌پوشان تلاشی نافرجام کرده باشد تا فشار فزاینده زندگی و رقابت در کنار همراهان قدیمی (لقب مشترک سلتیک و رنجرز گلاسکو) را با سنگ‌اندازی در تنگ بلور ماهی طلایی (لارسن) کمی بکاهد اما در نهایت هنریک لارسن اعلام کرد که در حال پایان دادن به حرفه‌اش در 38 سالگی است و خواهان بازگشت به ورزشگاه پارک هد است اما نه حالا، شاید در آینده!
از نگاه ماوبری موعد این بازگشت خیلی می‌توانست از این بدتر هم باشد چون تناقض فاحشی وجود دارد بین لارسن افسانه‌ای که در فاصله سال‌های 1997 تا 2004 برای تیم گلاسکویی 242 گل به ثمر رساند با مهاجمان خسیسی که این روزها ماوبری در تیمش دارد و این فاصله مهاجمان جوان او را دچار افسردگی خواهد کرد. واقعیتش هم این است که در سلتیک و رنجرز چیزی به نام ماه عسل وجود ندارد که قرار باشد لارسن روزهای پیش از بازنشستگی‌اش را دوباره در پیراهن سپید و زمردی قدیمی سپری کند. طی چند هفته اخیر در سمت کاتولیک گلاسکو (سلتیک) تمجیدها جایشان را به غرولندهای زیرلبی و گاه بلند و البته هزاران صندلی خالی در پارک هد داده‌اند و مقامات سلتیک را به صرافت انداخته‌اند که فکری به حال عواقب نتایج دپرس کننده تیمشان کنند.
در حقیقت با اینکه سلتیک کماکان در قله لیگ برتر اسکاتلند (SPL) باقی مانده اما این را خیلی‌ها به حساب ضعف رقیب یعنی رنجرز گذاشته‌اند و صدای هو کردن‌های هواداران پس از حذف سلتیک از جام CIS (جام حذفی اسکاتلند) توسط هارتز در چهارشنبه گذشته گویای همه چیز بود.
البته نخستین پاییزی نیست که شاگردان ماوبری ناگهان چند هفته به نگون‌بختی دچار می‌شوند. آنها بویژه در خط مقدم تیمشان دچار معضل وحشتناک گم کردن چارچوب شده‌اند. اگر به جای ماوبری بودم به جای جبهه گرفتن علیه بازگشت اسطوره پاطلایی حداقل در ظاهر از این موضوع استقبال می‌کردم تا مهاجمان بی‌کیفیت تیمم به خودشان بیایند. به سادگی می‌توان پیش‌بینی کرد که وقتی گل‌های آسان به‌خاطر نداشتن یک تمام‌کننده حرفهای از دست می‌‌روند چگونه همه اجزای تیم (و نه فقط تیم بلکه همه اجزای باشگاه از مربیان رده پایین کادر فنی تا هواداران و کادر مدیریتی) برای حفظ حداقل گل‌های به دست آمده به زحمت می‌افتند. کار لارسن در 7 سال باشکوهی که در پارک هد سپری کرد بسادگی یک لمس ساده توپ در جلوی دروازه رقبا بود، اما لمسی هنرمندانه.
به هر حال ماوبری دیگر فرصت افسوس خوردن بابت اظهارنظرهایش علیه لارسن را ندارد چون اسطوره در هفته‌ای که گذشت کفش‌های زرینش را آویخت.
خداحافظی هنریک لارسن از دنیای فوتبال
سلتیک در حسرت ماهی طلایی
نیل مک دوگال: باید تونی ماوبری، دفاع سابق انگلیس و سرمربی حال حاضر سلتیک گلاسکو را به‌خاطر
تک و توک حرفهای درشتی که این هفته حواله اسطوره سوئدی سلتیک کرد بخشید. حتی اگر سرمربی زمردی‌پوشان تلاشی نافرجام کرده باشد تا فشار فزاینده زندگی و رقابت در کنار همراهان قدیمی (لقب مشترک سلتیک و رنجرز گلاسکو) را با سنگ‌اندازی در تنگ بلور ماهی طلایی (لارسن) کمی بکاهد اما در نهایت هنریک لارسن اعلام کرد که در حال پایان دادن به حرفه‌اش در 38 سالگی است و خواهان بازگشت به ورزشگاه پارک هد است اما نه حالا، شاید در آینده!
از نگاه ماوبری موعد این بازگشت خیلی می‌توانست از این بدتر هم باشد چون تناقض فاحشی وجود دارد بین لارسن افسانه‌ای که در فاصله سال‌های 1997 تا 2004 برای تیم گلاسکویی 242 گل به ثمر رساند با مهاجمان خسیسی که این روزها ماوبری در تیمش دارد و این فاصله مهاجمان جوان او را دچار افسردگی خواهد کرد. واقعیتش هم این است که در سلتیک و رنجرز چیزی به نام ماه عسل وجود ندارد که قرار باشد لارسن روزهای پیش از بازنشستگی‌اش را دوباره در پیراهن سپید و زمردی قدیمی سپری کند. طی چند هفته اخیر در سمت کاتولیک گلاسکو (سلتیک) تمجیدها جایشان را به غرولندهای زیرلبی و گاه بلند و البته هزاران صندلی خالی در پارک هد داده‌اند و مقامات سلتیک را به صرافت انداخته‌اند که فکری به حال عواقب نتایج دپرس کننده تیمشان کنند.
در حقیقت با اینکه سلتیک کماکان در قله لیگ برتر اسکاتلند (SPL) باقی مانده اما این را خیلی‌ها به حساب ضعف رقیب یعنی رنجرز گذاشته‌اند و صدای هو کردن‌های هواداران پس از حذف سلتیک از جام CIS (جام حذفی اسکاتلند) توسط هارتز در چهارشنبه گذشته گویای همه چیز بود.
البته نخستین پاییزی نیست که شاگردان ماوبری ناگهان چند هفته به نگون‌بختی دچار می‌شوند. آنها بویژه در خط مقدم تیمشان دچار معضل وحشتناک گم کردن چارچوب شده‌اند. اگر به جای ماوبری بودم به جای جبهه گرفتن علیه بازگشت اسطوره پاطلایی حداقل در ظاهر از این موضوع استقبال می‌کردم تا مهاجمان بی‌کیفیت تیمم به خودشان بیایند. به سادگی می‌توان پیش‌بینی کرد که وقتی گل‌های آسان به‌خاطر نداشتن یک تمام‌کننده حرفهای از دست می‌‌روند چگونه همه اجزای تیم (و نه فقط تیم بلکه همه اجزای باشگاه از مربیان رده پایین کادر فنی تا هواداران و کادر مدیریتی) برای حفظ حداقل گل‌های به دست آمده به زحمت می‌افتند. کار لارسن در 7 سال باشکوهی که در پارک هد سپری کرد بسادگی یک لمس ساده توپ در جلوی دروازه رقبا بود، اما لمسی هنرمندانه.
به هر حال ماوبری دیگر فرصت افسوس خوردن بابت اظهارنظرهایش علیه لارسن را ندارد چون اسطوره در هفته‌ای که گذشت کفش‌های زرینش را آویخت.
ارسال نظر
پربیننده