چیستا یثربی
این چندمین‌بار است که در طول سال تحصیلی جدید، ردیف نیمکت دخترم را عوض کرده‌ام. هربار به دلیلی این اتفاق می‌افتد، دفعه اول روبه‌رویی مدام برمی‌گشت و با خودکار لباس او را خط‌خطی می‌کرد، دفعه دوم نفر کناری آن‌قدر حرف می‌زد و خوراکی می‌خورد که تمرکز او را به هم می زد، دفعه دیگر نفر پشت‌سری از خود صداهای ناهنجار درمی‌آورد یا از پشت به او لگد می‌زد و دفعه چهارم، باز هم قصه دیگری... فکر می‌کنم یک جای کار ایراد اساسی دارد، یاد دوران نوجوانی خودم می‌افتم. آن روز‌ها باز هم بچه‌های پرحرف، لگدزدن یا خوش‌خوراک بودند که تمرکز مرا به هم می‌زدند، اما هرگز جریان به شیوه‌ای نبود که به هیچ طریقی آرام نشوند، بالاخره از کسی می‌ترسند، معلمی، ناظمی یا حتی مدیر مدرسه. دیروز به دخترم می‌گفتم: «دیگر به مدرسه زنگ نمی‌زنم، احساس می‌کنم مسخره خانم ناظمتان شده‌ام، خودت باید مشکلت را حل کنی» اما زنگ زدم چون جای خودکار روی لباس و جای کبودي های روی دستش توهم نبود و آن مدرسه به هر حال به عنوان بهترین مدرسه دولتی منطقه به ما معرفی شده است، ناظم آنسوی خط با من همدردی کرد و گفت: «خانم بچه‌ها فرق کرده‌اند، ما هر کاری از دستمان بربیاید انجام می‌دهیم اما این بچه‌ها با دوره شما تفاوت دارند، اینها از کسی نمی‌ترسند حتی...» هنوز تعجب خود را از جمله تکان‌دهنده‌اش بیان نکرده بودم که سؤال مرا فهمید و ادامه داد: «به هر حال بچه‌ای که از غیرانتفاعی به دولتی می‌آید، شاید این مشکلات را داشته باشد...». این دیگر عجیب‌ترین حرفی بود که شنیده بودم. پس با این حساب تمام جامعه ما به 2 قسمت تقسیم می‌شوند: آدم‌های غیرانتفاعی و آدم‌های دولتی (عمومی). مگر مدرسه غیرانتفاعی از جامعه برنیامده است و همین خانواده‌های دور و برمان بچه‌های خود را به آن نمی‌فرستند؟ چرا در مدرسه غیرانتفاعی خشونت یک نوجوان را مهار می کنند، اما در مدرسه دولتی نمی‌توانند؟! مثلا فردا که این بچه‌ها وارد این جامعه می‌شوند اگر از خانواده‌های غیرانتفاعی باشند، امکان کار، سفر‌های مأموریتي به خارج و تحصیلات بهتر برای آنها فراهم است و اگر از مدارس عمومی آمده باشند همین‌هایی هستند که در کوچه همدیگر را می‌زنند؟! باور نمی‌کنم. من و تمام خانواده‌ام دانش‌آموخته مدارس دولتی بوده‌ایم و هرگز سرنوشت عمومی پیدا نکردیم (یعنی کتک‌کاری با خودکار و ...!) پس نتیجه می‌گیریم که تیم آموزشی ما تربیت را فراموش نکرده است چرا که من انتظار دارم مدرسه‌ها قبل از آموزش، درس مهارت زندگی و جامعه‌پذیری را به کودک بیاموزند، اتفاقی که در مدارس دوران ما رخ می‌داد. امروز پدر و مادر‌ها وقت بیشتری را برای بچه‌ها می‌گذارند، تمام بار این کمبود توجه را مدرسه به تنهایی نمی‌تواند جبران کند اما مدرسه تنها جایی است که کودک می‌تواند و باید در آن با مقررات سخت زندگی آشنا شود و این وظیفه همه ماست که این کارکرد آموزش و پرورش را جدی بگیریم. برای همین احساس می‌کنم حضور مشاوران در مدارس باید با نگرش جدیدی تلقی شود. این تعداد کارشناس و حتی فوق‌لیسانس روان‌شناسی بیکار در جامعه داریم اما آموزش و پرورش هرگز برای رسمی کردن آنها اقدامی نکرده است. اگر وضع به همینگونه ادامه یابد نتیجه آن چیزی جز یک جامعه پرخاشگر نیست که از آداب تمدن امروزی و حتی دینی بسیار دور است. به جای شعار وقت عمل رسیده، به جای حذف بعضی از بخش‌های کتاب درسی بهتر است عبرت گرفتن از تاریخ را به بچه‌ها بیاموزیم. نتیجه پرخاشگری و بی‌ادبی هر قوم نابودی آن بوده، این را باید برای خودمان و بعد کودکانمان یک‌بار دیگر
مرور کنیم. مروری بر تاریخ
چیستا یثربی
این چندمین‌بار است که در طول سال تحصیلی جدید، ردیف نیمکت دخترم را عوض کرده‌ام. هربار به دلیلی این اتفاق می‌افتد، دفعه اول روبه‌رویی مدام برمی‌گشت و با خودکار لباس او را خط‌خطی می‌کرد، دفعه دوم نفر کناری آن‌قدر حرف می‌زد و خوراکی می‌خورد که تمرکز او را به هم می زد، دفعه دیگر نفر پشت‌سری از خود صداهای ناهنجار درمی‌آورد یا از پشت به او لگد می‌زد و دفعه چهارم، باز هم قصه دیگری... فکر می‌کنم یک جای کار ایراد اساسی دارد، یاد دوران نوجوانی خودم می‌افتم. آن روز‌ها باز هم بچه‌های پرحرف، لگدزدن یا خوش‌خوراک بودند که تمرکز مرا به هم می‌زدند، اما هرگز جریان به شیوه‌ای نبود که به هیچ طریقی آرام نشوند، بالاخره از کسی می‌ترسند، معلمی، ناظمی یا حتی مدیر مدرسه. دیروز به دخترم می‌گفتم: «دیگر به مدرسه زنگ نمی‌زنم، احساس می‌کنم مسخره خانم ناظمتان شده‌ام، خودت باید مشکلت را حل کنی» اما زنگ زدم چون جای خودکار روی لباس و جای کبودي های روی دستش توهم نبود و آن مدرسه به هر حال به عنوان بهترین مدرسه دولتی منطقه به ما معرفی شده است، ناظم آنسوی خط با من همدردی کرد و گفت: «خانم بچه‌ها فرق کرده‌اند، ما هر کاری از دستمان بربیاید انجام می‌دهیم اما این بچه‌ها با دوره شما تفاوت دارند، اینها از کسی نمی‌ترسند حتی...» هنوز تعجب خود را از جمله تکان‌دهنده‌اش بیان نکرده بودم که سؤال مرا فهمید و ادامه داد: «به هر حال بچه‌ای که از غیرانتفاعی به دولتی می‌آید، شاید این مشکلات را داشته باشد...». این دیگر عجیب‌ترین حرفی بود که شنیده بودم. پس با این حساب تمام جامعه ما به 2 قسمت تقسیم می‌شوند: آدم‌های غیرانتفاعی و آدم‌های دولتی (عمومی). مگر مدرسه غیرانتفاعی از جامعه برنیامده است و همین خانواده‌های دور و برمان بچه‌های خود را به آن نمی‌فرستند؟ چرا در مدرسه غیرانتفاعی خشونت یک نوجوان را مهار می کنند، اما در مدرسه دولتی نمی‌توانند؟! مثلا فردا که این بچه‌ها وارد این جامعه می‌شوند اگر از خانواده‌های غیرانتفاعی باشند، امکان کار، سفر‌های مأموریتي به خارج و تحصیلات بهتر برای آنها فراهم است و اگر از مدارس عمومی آمده باشند همین‌هایی هستند که در کوچه همدیگر را می‌زنند؟! باور نمی‌کنم. من و تمام خانواده‌ام دانش‌آموخته مدارس دولتی بوده‌ایم و هرگز سرنوشت عمومی پیدا نکردیم (یعنی کتک‌کاری با خودکار و ...!) پس نتیجه می‌گیریم که تیم آموزشی ما تربیت را فراموش نکرده است چرا که من انتظار دارم مدرسه‌ها قبل از آموزش، درس مهارت زندگی و جامعه‌پذیری را به کودک بیاموزند، اتفاقی که در مدارس دوران ما رخ می‌داد. امروز پدر و مادر‌ها وقت بیشتری را برای بچه‌ها می‌گذارند، تمام بار این کمبود توجه را مدرسه به تنهایی نمی‌تواند جبران کند اما مدرسه تنها جایی است که کودک می‌تواند و باید در آن با مقررات سخت زندگی آشنا شود و این وظیفه همه ماست که این کارکرد آموزش و پرورش را جدی بگیریم. برای همین احساس می‌کنم حضور مشاوران در مدارس باید با نگرش جدیدی تلقی شود. این تعداد کارشناس و حتی فوق‌لیسانس روان‌شناسی بیکار در جامعه داریم اما آموزش و پرورش هرگز برای رسمی کردن آنها اقدامی نکرده است. اگر وضع به همینگونه ادامه یابد نتیجه آن چیزی جز یک جامعه پرخاشگر نیست که از آداب تمدن امروزی و حتی دینی بسیار دور است. به جای شعار وقت عمل رسیده، به جای حذف بعضی از بخش‌های کتاب درسی بهتر است عبرت گرفتن از تاریخ را به بچه‌ها بیاموزیم. نتیجه پرخاشگری و بی‌ادبی هر قوم نابودی آن بوده، این را باید برای خودمان و بعد کودکانمان یک‌بار دیگر
مرور کنیم. ارسال نظر
پربیننده