پایان انتقام مرگ پدر با 8 قتل سریالی

تراژدی قتل طایفه‌ای و به نوعی سریالی «کنارتخته» پس از 8 جنایت و با دستگیری مرتضی و چند تن از برادرانش بسته شد، مرتضی اسیر دستبند آهنی شد و خودش نیز می‌گوید اگر امروز بگویند تا چند ساعت دیگر اعدام می‌شوی پشیمان نیستم. مرتضی از 5 سالگی کینه و انتقام از قاتلان پدرش را در سر داشت؛ با آن زندگی کرد و وقتی به 22سالگی رسید قتل‌های سریالی را آغاز کرد. سال 62 در منطقه کنارتخته کازرون 2 خانواده با یکدیگر اختلافاتی را دامن می‌زنند که در آن پدر یک خانواده که 6 فرزند خردسال داشت توسط خانواده دیگر کشته شد. وقتی پدر خانواده کشته شد تحمل این جنایت برای فرزندانش بسیار سخت بود و این واقعه تلخ همیشه در ذهن آنان مرور می‌شد و از همان دوران کودکی حس انتقام‌جویی و قتل‌ عاملان جنایت همیشه ذهن آنان را مشغول کرده بود. خانواده مقتول پی به جنایت می‌برند و شکایت می‌کنند اما به دلیل برخی مسائل به نتیجه نمی‌رسند تا اینکه در سال 84 یکی از فرزندان این خانواده که در زمان وقوع قتل 5 سال داشته تصمیم می‌گیرد کسانی را که در کشته شدن پدرش نقش داشته‌اند یکی پس از دیگری شناسایی کرده و به قتل برساند. نخستین قتل در سال 85 و آخرین آن نیز در سال‌جاری رخ می‌دهد. این پسر جوان هنگام انتقام‌جویی از مسببان و قاتل پدرش ناامنی‌هایی را در منطقه کنارتخته ایجاد کرده بود و حتی برای رسیدن به این هدف چند فقره سرقت مسلحانه از خانه، طلا فروشی و حتی شرکت در ترانزیت مواد مخدر را انجام می‌دهد. از آغاز جنایت‌ها دستگاه‌های امنیتی نیز کار خود را انجام داده و متوجه شدند که برادران این فرد از استان فارس به مناطقی نظیر بوشهر و... مهاجرت کرده و به نحوی در این مدت خود را به کنارتخته می‌رسانده و امنیت منطقه را مخدوش می‌کردند. کشتار‌های این جوان همچنان ادامه داشت تا اینکه در سال‌جاری با تلاش پلیس، پرونده در اولویت بررسی قرار گرفت و در عملیاتی، اول رابطان قاتل شناسایی شده و پس از آن خود قاتل در یکی از استان‌ها به دام افتاد. نزدیک به 30 نفر از مرتبطان و مخبرهای این مجرم نیز دستگیر شدند که با این دستگیری‌ها امنیت مناسب در منطقه حکمفرما و پرونده این قتل به نوعی سریالی نیز برای همیشه بسته شد. قتل پدر سال 62 «مرتضی» که در آن زمان 5 سال داشت شاهد ربوده شدن پدر خود بود که چندی بعد نیز پدرش توسط طایفه‌ای که با آنها اختلاف داشت به قتل رسید و زمانی که وی بزرگ‌ترشد، برای یافتن قاتل پدر جست‌وجو‌هایش را آغاز کرد و متوجه شدکه سناریوی این قتل را چه کسانی ـ یکی از آنها «هاشم» نام داشت ـ طراحی کرده بودند ضمن اینکه یکی از آنان ـ هاشم ـ از افراد بانفوذ منطقه نیز به حساب می‌آمد. در نخستین قتل، مرتضی شخصی را می‌کشد که به گفته خودش قاتل پدرش بوده است و پس از آن نیز در سال‌های 85، 86 و 88 سایر قتل‌ها را نیز مرتکب می‌شود و در این راستا افرادی نیز بوده‌اند که توسط هاشم اجیر می‌شدند تا مرتضی را به قتل برسانند اما وی زودتر به نقشه آنها پی می‌برده و چنین افرادی را نیز به قتل رسانده است. در این بین فردی نیز توسط مرتضی به قتل می‌رسد که به گفته خودش ربطی به این ماجرا نداشته و مرتضی نیز قصد کشتن وی را نداشته اما در یک سانحه این فرد نیز به قتل می‌رسد و قاتل نیز از این کرده خود پشیمان می‌شود. آخرین قتل مرتضی نیز در سال 88 رخ می‌دهد که در آن هاشم که طراح اصلی قتل پدر او در سال 62 به حساب می‌آمده کشته مي شود و به گفته مرتضی وقتی که وی را به قتل می‌رساند به آرامشی دست پیدا می‌کند که ناشی از انتقام خون پدرش بوده است. پشیمان نیستم لبخند از لب مرتضی دور نشد؛ مردی که با اتهام قاتل سریالی بازخواست می‌شود جوانی 25 ساله است که خودش می‌گوید از اینکه عوامل قتل پدرش را به قتل رسانده اصلا پشیمان نیست. مرتضی می‌گوید: 5 سالم بود که پدرم را عده‌ای ربودند و چندی بعد به قتل رساندند در آن زمان و سال‌های بعد در کازرون و کنارتخته بسیار تلاش کردم و با تشکیل پرونده قضایی می‌خواستم خون پدرم پایمال نشود اما بضاعت چندانی نداشتیم و نتوانستیم گفته‌های خود را اثبات کنیم. قاتل سریالی می‌افزاید: در طول این سال‌ها فقط به فکر انتقام گرفتن خون پدرم بودم زیرا عامل تمام بدبختی‌های ما کشته شدن پدرم بود. از کشتن آنها اصلا پشیمان نیستم اما از کشتن یکی از آنها پشیمانم که در آن یک نفر که قصد کشتنش را نیز نداشتم اشتباها در یک اتفاق با ضرب گلوله کشته شد و در آن زمان نیز بسیار گریه کردم که خون کسی را به ناحق ریختم. وی از اتفاقاتی می‌گوید که در طول این چند سال برای خود و خانواده‌اش روی داده بود و گفت که اگر پدر بود با رفقای بد معاشرت نمی‌کرد، برادرش معتاد نمی‌شد و می‌توانست به مدرسه برود. مرتضی در ادامه افزود: تا اول دبیرستان درس خواندم اما دیگر نتوانستم ادامه دهم، یک روز کفش نداشتم، یک روز لباس نداشتم و روز دیگر لوازم تحصیل، از نظر مالی بسیار ضعیف بودیم و کمک‌های کمیته امداد نیز دردی را دوا نمی‌کرد. مرتضی 4 سال است لب به مشروبات الکلی نزده و توبه کرده تا بتواند به آرزوی خود مبنی بر انتقام خون پدرش برسد. وقتی مرتضی از شیوه‌های قتل خود می‌گوید و اینکه چطور توانسته نفرات حاشیه‌ای و اطرافیان عامل اصلی قتل پدرش را کنار بزند تا به قاتل اصلی برسد شباهتی ایجاد شد به عملیات پلیس که در آن در مرحله اول افراد حاشیه مرتضی دستگیر شدند و سپس خودش به دام افتاد و اینها همه نشان از ضریب هوشی بسیار بالای مرتضی داشت که چگونه در این راه اقدام می‌کرده است. مرتضی در طول اعترافات خود از اینکه این افراد را به قتل رسانده جز در یک مورد احساس گناه نکرد و به نوعی گفت افرادی را که به قتل رسانده برای جامعه مضر بوده‌اند و مفاسد محسوب می‌شدند که از هیچ گناهی پرهیز نمی‌کردند. مرتضی؛ باهوش و ضداجتماعی بهرام جوکار استاد دانشگاه شیراز معتقد است: در هر رفتار اجتماعی باید از 2 منظر آن را مورد بررسی قرار داد؛ یک منظر جامعه‌شناسی و دوم منظر روانشناختی. در بعد جامعه‌شناسی به یکسری نهادهایی برمی‌خوریم که شامل خانواده، مدرسه، اقتصاد، دولت، فرهنگ ودین است. وی با اشاره به اینکه نباید تاریخچه زندگی این شخص را فراموش کرد، افزود: در عصر جدید گفته می‌شود که باید احساس گناه در کودک ایجاد شود تا وجدان رشد کند و احساس گناه نیز یعنی اینکه چنانچه فردی کاری را مطابق معیارها انجام ندهد با عذاب وجدان روبه‌رو شود. این استاد دانشگاه می‌گوید: مرتضی در جامعه‌ای زندگی کرده که معیارهای آن مدعی می‌شود که وی در انتقام جویی و قتل پدرش گناهی مرتکب نشده است بدین معنی که خون پدرش براساس معیارهایی که در جامعه خود زندگی می‌کرده باید با خون قاتل پاک می‌شده و براساس گفته‌های خودش نیز زمانی آرام گرفته که در سال جاری طراح نقشه قتل پدرش را کشته است. جوکار با اشاره به اینکه مرتضی فردی باهوش است به‌طوری که در اقداماتش گاهی از پلیس نیز جلوتر می‌رفته، می‌افزاید: مرتضی محصولی از لایه‌های درونی اجتماع است که چنین نمود یافته، باید دید نهادهای موجود برای مرتضی 5 ساله که با خاطره قتل پدرش در زمان بچگی سر می‌کرده چه کرده‌اند، آیا نهادی مثل مدرسه، مرتضی را شناسایی کرد و مشکلاتش را مورد رسیدگی قرار داد؟ چنگیز رحیمی یک استاد دیگر دانشگاه شیراز و عضو فعال اتاق فکر فرماندهی انتظامی استان فارس نیز می‌گوید: مرتضی فردی باهوش اما با شخصیتی ضداجتماعی است، در وجود وی کوچک‌ترین احساس گناهی وجود ندارد و در طول صحبت‌هایش نیز کاملا خونسرد است و همواره محل اشکال را خارج از خود می‌داند. وقتی قتل را مرتکب شده در توجیه آن می‌گوید آنان قاتلان پدر من بوده‌اند و حتی افرادی فاسد نیز محسوب می‌شدند که با کشتن آنها جامعه از دست چنین افراد مجرمی نیز راحت شده است و در بحث ترانزیت مواد مخدر و سرقت مسلحانه نیز دلیل این کار را معاشرت با دوستان ناباب می‌داند و به بیان دیگر خود را عاری از اشکال تصور می‌کند. چنگیز رحیمی همچنین معتقد است: مرتضی خود را قاضی و مجری فرض کرد و حتی برای خود حقی قائل شد که مامور تحقیق نیز باشد و اینکه تعداد بسیار زیادی خبرچین برای خود داشت. این استاد دانشگاه در پایان می‌گوید: وی یک بیمار روانی است که سرحال ایستاده اما نوع بیماری وی به گونه‌ای نیست که بتواند از جرم خود در مقابل قانون فرار کند.