«ده دکن» و الست درباره هکت (داور بازی) به جایی نرسیدند ولی آنها درباره تطمیع و پرداخت رشوه به داور دیدار نیمه‌نهایی جام یوفا برابر ناتینگهام فارست موفق‌تر بودند. داور با مردود دانستن گل ناتینگهام باعث حضور اندرلشت در دیدار پایانی شد. با این حال الست و ده دکن پس از پایان بازی با یکدیگر به بگو مگو پرداختند. الست مدعی بود، ده دکن در ملاقاتی در هتل هیلتون شهر بروکسل ـ پایتخت بلژیک ـ 200 هزار فرانک بلژیک از سهم در نظر گرفته شده برای داور مسابقه را دزدیده است. زمانی که داور در رستوران هتل قصد داشت، داد و بیداد کند و جنجال راه بیندازد، الست به او پول داد تا کار بیخ پیدا نکند و اوضاع بدتر نشود. در پی آن او پیش مدیریت اندرلشت ده دکن را لو داد. او هم خیلی زود رشوه الست را پرداخت کرد.
در فوریه 2006 می‌خواستم به مدیریت هتل هیلتون بروکسل پیشنهاد کنم، تابلوی یادبودی را نصب کنند که نشان می‌دهد این مکان صحنه تبانی یکی از با اهمیت‌ترین مسابقه‌های فوتبال در اروپاست. به درخواست تلویزیون فنلاند اوضاع فوتبال بلژیک را مورد بررسی قرار دادم و یکی از نخستین کسانی که با او به گفت‌وگو پرداختم،«ژان ماری ده دکر» بود. سناتور ده دکر 55 سال دارد. او 20 سال تمام سرمربی تیم ملی جودو بود و تیم کوچک بلژیک را در 4 دوره از بازی‌های المپیک به 8 نشان طلا رساند. او فردی چهارشانه و با جذبه است به طوری که هر کس دوست دارد او را در کنار خودش داشته باشد. زمانی که از او درباره تنها کارشناس دیگر ورزش‌های رزمی که می‌شناختم و همان «ژان کلود ون دم» معروف بود، سوال کردم، او بشدت از کوره در رفت و گفت: ون دم هیچ نیست. او بیش از حد عضله دارد و وزن بیش از اندازه. او برای هالیوود وزنه‌های بیش از حد سنگینی را جابه‌جا می‌کرد. هر کدام از بازیکنان تیم من شاید می‌توانستند او را شکست بدهند و کنار بزنند.
با او به هنگام صرف ناهار در ساختمان مجلل سنای بلژیک ملاقات کردم. ده دکر در پایان دهه 90 وارد دنیای سیاست بلژیک شد و با صراحتش جنجال‌هایی را نیز به پا کرد. از جمله اینکه او خبرنگاری را برای تحقیق از یک مجرم جنسی در یکی از زندان‌های فوق امنیتی همراهی کرد. زندانی 6 سال در دادگاه حاضر شده بود و ده‌دکر حدس می‌زد پای پرده‌پوشی مقام‌های بالاتر در میان باشد. حزب ده دکر از رفتار او چنان عصبانی شد که او را از حزب کنار گذاشت. ده‌دکر هم گفت، علاقه و اهمیتی برای حزب قائل نیست، همین هم باعث شد تا او سوهان روح دنیاي شهروندی بلژیک شمرده شود.
ترجمه: محمد عليجاني‌بائي
پيروزي‌هاي مطمئن (34)
«ده دکن» و الست درباره هکت (داور بازی) به جایی نرسیدند ولی آنها درباره تطمیع و پرداخت رشوه به داور دیدار نیمه‌نهایی جام یوفا برابر ناتینگهام فارست موفق‌تر بودند. داور با مردود دانستن گل ناتینگهام باعث حضور اندرلشت در دیدار پایانی شد. با این حال الست و ده دکن پس از پایان بازی با یکدیگر به بگو مگو پرداختند. الست مدعی بود، ده دکن در ملاقاتی در هتل هیلتون شهر بروکسل ـ پایتخت بلژیک ـ 200 هزار فرانک بلژیک از سهم در نظر گرفته شده برای داور مسابقه را دزدیده است. زمانی که داور در رستوران هتل قصد داشت، داد و بیداد کند و جنجال راه بیندازد، الست به او پول داد تا کار بیخ پیدا نکند و اوضاع بدتر نشود. در پی آن او پیش مدیریت اندرلشت ده دکن را لو داد. او هم خیلی زود رشوه الست را پرداخت کرد.
در فوریه 2006 می‌خواستم به مدیریت هتل هیلتون بروکسل پیشنهاد کنم، تابلوی یادبودی را نصب کنند که نشان می‌دهد این مکان صحنه تبانی یکی از با اهمیت‌ترین مسابقه‌های فوتبال در اروپاست. به درخواست تلویزیون فنلاند اوضاع فوتبال بلژیک را مورد بررسی قرار دادم و یکی از نخستین کسانی که با او به گفت‌وگو پرداختم،«ژان ماری ده دکر» بود. سناتور ده دکر 55 سال دارد. او 20 سال تمام سرمربی تیم ملی جودو بود و تیم کوچک بلژیک را در 4 دوره از بازی‌های المپیک به 8 نشان طلا رساند. او فردی چهارشانه و با جذبه است به طوری که هر کس دوست دارد او را در کنار خودش داشته باشد. زمانی که از او درباره تنها کارشناس دیگر ورزش‌های رزمی که می‌شناختم و همان «ژان کلود ون دم» معروف بود، سوال کردم، او بشدت از کوره در رفت و گفت: ون دم هیچ نیست. او بیش از حد عضله دارد و وزن بیش از اندازه. او برای هالیوود وزنه‌های بیش از حد سنگینی را جابه‌جا می‌کرد. هر کدام از بازیکنان تیم من شاید می‌توانستند او را شکست بدهند و کنار بزنند.
با او به هنگام صرف ناهار در ساختمان مجلل سنای بلژیک ملاقات کردم. ده دکر در پایان دهه 90 وارد دنیای سیاست بلژیک شد و با صراحتش جنجال‌هایی را نیز به پا کرد. از جمله اینکه او خبرنگاری را برای تحقیق از یک مجرم جنسی در یکی از زندان‌های فوق امنیتی همراهی کرد. زندانی 6 سال در دادگاه حاضر شده بود و ده‌دکر حدس می‌زد پای پرده‌پوشی مقام‌های بالاتر در میان باشد. حزب ده دکر از رفتار او چنان عصبانی شد که او را از حزب کنار گذاشت. ده‌دکر هم گفت، علاقه و اهمیتی برای حزب قائل نیست، همین هم باعث شد تا او سوهان روح دنیاي شهروندی بلژیک شمرده شود.
ترجمه: محمد عليجاني‌بائي
ارسال نظر
پربیننده