آزاده صالحی: وقتی جی دی سلینجر نخستین داستان خود را با عنوان «جوانان» در سال 1940 در نشریه «استوری» به چاپ رساند، هرگز فکر نمی‌کرد ظهور و بروزش نقطه عطفی در تاریخ داستان‌نویسی آمریکا شود، هرچند عمده محبوبیت او مرهون رمان جذاب و خواندنی «ناتور دشت» است؛ کتابی که هنوز مدت کمی از انتشار آن نگذشته توانست به پدیده‌ای فراگیر در جامعه آمریکا مبدل شود، تا جایی که بنگاه انتشاراتی «راندوم هاوس» از آن به عنوان شصت و چهارمین رمان برتر قرن بیستم نام برد.
هرچند کتاب‌های سلینجر در برخوردهای اولیه موفق، پرفروش و تاثیرگذار بود، اما انتقادات و کج‌‌خلقی‌های برخی محافل و منتقدان ادبی رفته‌رفته به عزلت‌نشینی نویسنده منجر شد. نکته جالب در کارنامه سلینجر اشتراک شخصیت «سیمور» در«دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» و در «تیرهای سقف را بالاتر بگذارید نجاران» است.
در «دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» و به طور مشخص در داستان «یک روز خوش برای موزماهی»، سیمور صرف نظر از نداشتن شخصیتی نرمال و متعارف وقتی با «میوریل» به یک هتل ساحلی می‌آید، با پرسش‌های زیادی درون خود کلنجار می‌رود؛ پرسش‌هایی که بی‌آنکه به شکل مستقیم مطرح شوند، نشانگر ذهنیت خلاق و کندوکاوگر سلینجر است. انگار خلق شخصیت سیمور در «یک روز خوش برای موزماهی» به نوعی تبیین دغدغه‌های درونی و اجتماعی سلینجر از جامعه وقت است که به این شکل از زبان شخصیت ناتمام داستان جاری می‌شود. ناتمام از این جهت که سیمور بعد از اینکه «سیبل» 3 سال و نیمه را با قایق کم‌باد خود به شنا در اقیانوس می‌برد و موز‌ماهی‌های زیادی را در آب به او نشان می‌دهد که در هر سوراخی که سرک می‌کشند، موزهای زیادی می‌بلعند و ماحصل طمعشان گرفتار آمدن به تب موز و در نهایت مرگ است، به اتاق خود در هتل بازمی‌گردد و با یک کالیبر 65/7 ارتگیز به زندگی خود خاتمه می‌دهد. در «ناتور دشت» نیز نویسنده با خلق شخصیت «هولدن کالفیلد» که در یک آسایشگاه روانی بستری است و به علت نمرات پایین از مدرسه شبانه‌روزی پنسیلوانیا اخراج شده است، نمایی از یاغی‌گری و از خودبیگانگی یک نوجوان آمریکایی را در گیر و دار بلوغ تصویر می‌کند؛ نوجوانی که روحیه آسیب‌پذیری‌اش را از دست می‌دهد و معصومیتش در مواد مخدر و الکل جا می‌ماند.
در «دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» از «یک روز خوش برای موزماهی» تا «عمو ویگیلی در کانه تی کت»، «تقدیم به ازمه با عشق و نکبت» و حتی در داستان «دلتنگی‌های نقاش...» خواننده می‌تواند انعکاس تصویر خود را در آینه‌ای که سلینجر پیش رویش می‌گذارد، ببیند. اما فقط اینها نیست که او را از فاکنر، ملویل، جیمز و دیگران جدا می‌کند، شناختن خود نویسنده نیز در خلال آثارش در نگاه اول آسان نیست،چنانچه در «ناتور دشت» مخاطب در مواجهه نخست از بد و بیراه‌هایی که در داستان از زبان شخصیت اصلی بازگو می‌شود خنده‌اش می‌گیرد و وا‌می‌خورد و رفته رفته به فکر فرو می‌رود یا همین‌طور در اثر ماندگار «یک روز خوش برای موزماهی» و بخش‌هایی از دیالوگ‌های سیمور و سیبل:
- تو موم و زیتون دوست داری؟
- هیچ وقت بدون اینها جایی نمی‌رم.
- من دوست دارم شمع بجوم.
- کی دوست نداره؟... . نگاهی به کتاب «دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم»
شما بازهم شیشه می‌بینین؟!
آزاده صالحی: وقتی جی دی سلینجر نخستین داستان خود را با عنوان «جوانان» در سال 1940 در نشریه «استوری» به چاپ رساند، هرگز فکر نمی‌کرد ظهور و بروزش نقطه عطفی در تاریخ داستان‌نویسی آمریکا شود، هرچند عمده محبوبیت او مرهون رمان جذاب و خواندنی «ناتور دشت» است؛ کتابی که هنوز مدت کمی از انتشار آن نگذشته توانست به پدیده‌ای فراگیر در جامعه آمریکا مبدل شود، تا جایی که بنگاه انتشاراتی «راندوم هاوس» از آن به عنوان شصت و چهارمین رمان برتر قرن بیستم نام برد.
هرچند کتاب‌های سلینجر در برخوردهای اولیه موفق، پرفروش و تاثیرگذار بود، اما انتقادات و کج‌‌خلقی‌های برخی محافل و منتقدان ادبی رفته‌رفته به عزلت‌نشینی نویسنده منجر شد. نکته جالب در کارنامه سلینجر اشتراک شخصیت «سیمور» در«دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» و در «تیرهای سقف را بالاتر بگذارید نجاران» است.
در «دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» و به طور مشخص در داستان «یک روز خوش برای موزماهی»، سیمور صرف نظر از نداشتن شخصیتی نرمال و متعارف وقتی با «میوریل» به یک هتل ساحلی می‌آید، با پرسش‌های زیادی درون خود کلنجار می‌رود؛ پرسش‌هایی که بی‌آنکه به شکل مستقیم مطرح شوند، نشانگر ذهنیت خلاق و کندوکاوگر سلینجر است. انگار خلق شخصیت سیمور در «یک روز خوش برای موزماهی» به نوعی تبیین دغدغه‌های درونی و اجتماعی سلینجر از جامعه وقت است که به این شکل از زبان شخصیت ناتمام داستان جاری می‌شود. ناتمام از این جهت که سیمور بعد از اینکه «سیبل» 3 سال و نیمه را با قایق کم‌باد خود به شنا در اقیانوس می‌برد و موز‌ماهی‌های زیادی را در آب به او نشان می‌دهد که در هر سوراخی که سرک می‌کشند، موزهای زیادی می‌بلعند و ماحصل طمعشان گرفتار آمدن به تب موز و در نهایت مرگ است، به اتاق خود در هتل بازمی‌گردد و با یک کالیبر 65/7 ارتگیز به زندگی خود خاتمه می‌دهد. در «ناتور دشت» نیز نویسنده با خلق شخصیت «هولدن کالفیلد» که در یک آسایشگاه روانی بستری است و به علت نمرات پایین از مدرسه شبانه‌روزی پنسیلوانیا اخراج شده است، نمایی از یاغی‌گری و از خودبیگانگی یک نوجوان آمریکایی را در گیر و دار بلوغ تصویر می‌کند؛ نوجوانی که روحیه آسیب‌پذیری‌اش را از دست می‌دهد و معصومیتش در مواد مخدر و الکل جا می‌ماند.
در «دلتنگی‌های نقاش خیابان چهل و هشتم» از «یک روز خوش برای موزماهی» تا «عمو ویگیلی در کانه تی کت»، «تقدیم به ازمه با عشق و نکبت» و حتی در داستان «دلتنگی‌های نقاش...» خواننده می‌تواند انعکاس تصویر خود را در آینه‌ای که سلینجر پیش رویش می‌گذارد، ببیند. اما فقط اینها نیست که او را از فاکنر، ملویل، جیمز و دیگران جدا می‌کند، شناختن خود نویسنده نیز در خلال آثارش در نگاه اول آسان نیست،چنانچه در «ناتور دشت» مخاطب در مواجهه نخست از بد و بیراه‌هایی که در داستان از زبان شخصیت اصلی بازگو می‌شود خنده‌اش می‌گیرد و وا‌می‌خورد و رفته رفته به فکر فرو می‌رود یا همین‌طور در اثر ماندگار «یک روز خوش برای موزماهی» و بخش‌هایی از دیالوگ‌های سیمور و سیبل:
- تو موم و زیتون دوست داری؟
- هیچ وقت بدون اینها جایی نمی‌رم.
- من دوست دارم شمع بجوم.
- کی دوست نداره؟... . ارسال نظر
پربیننده