محمد صابری: همه‌چیز به ظاهر ساده شروع می‌شود؛ یک جیغ، چند فریاد، دعوا و صدا. اما گام به گام پیچیدگی‌ها رخ می‌نماید و پیکره داستانی یک فیلم متفاوت از پایان تا به آغاز شکل می‌گیرد. فرزاد مؤتمن، کارگردان خوش‌ذوق و جسوری است و همین هم تازه‌ترین ساخته سینمایی‌اش را در عین نو بودن زبان روایت به فیلمی قابل تأمل و جذاب برای سطوح مختلف مخاطبان بدل کرده است. داستان فیلم حول یک قتل شکل می‌گیرد که ریشه در اختلافی خانوادگی دارد و هیچ پیچیدگی ویژه‌ای هم برای وقوع آن در فیلمنامه لحاظ نشده است، اما برگ برنده و تفاوت داستان‌گویی کارگردان در چگونگی بازخوانی این رخداد است. مؤتمن در «صداها» قدرتمندانه بر کرسی کارگردانی تکیه زده است و با بهره‌گیری از پتانسیل بالای فیلمنامه سعید عقیقی (فیلمنامه‌نویسی که تجربه موفق «شب‌های روشن» را هم در کنار فرزاد مؤتمن در کارنامه حرفه‌ای خود دارد) به تعبیری هر کاري می‌خواهد می‌کند و پرده عریض سینما در برابر مخاطبان را به جولانگاه نگاه متفاوت و شیطنت‌های تجربی اما قاعده‌مند خود مبدل می‌سازد. اما هنرنمایی مؤتمن به همین اشراف محدود نمی‌شود، چراکه او در صداها در زمینه انتخاب بازیگران نیز سنگ تمام گذاشته و ترکیبی قدرتمند و در عین حال دوست‌داشتنی برای مخاطبان را مقابل دوربین خود جمع کرده است. رضا کیانیان، رویا نونهالی، آتیلا پسیانی، میکائیل شهرستانی، طناز طباطبایی و پگاه آهنگرانی هر یک وزنه‌ای در پیشبرد داستان صداها هستند که بخوبی از پس احیای کاراکترهایشان برآمده‌اند. در کنار این شخصیت‌ها، «صدا» نیز نقشی پیشبرنده در داستان فیلم دارد و همان‌گونه که در عنوان‌بندی نیز لحاظ شده، این عنصر پابه‌پای کاراکترها نقش گره‌افکنی و گره‌گشایی را در داستان بردوش می‌کشد. این تمهید، هم خود یکی از وجوه تمایز تازه‌ترین اثر موتمن است که البته لزوم تماشای آن در سالن‌های سینمایی نوساز و بهره‌مند از سیستم صوتی بی‌‌نقص را دوچندان می‌کند. هرچند پیگیران اخبار و حاشیه‌های سینمایی در یکی، دو هفته اخیر بخوبی می‌دانند که صداها در عرصه تخصیص سالن به مخاطبان خود فیلمی ناکام شده‌است. اینکه الصاق عنوان فرهنگی بر این فیلم تا به‌حال چه میزان خسارت را متوجه سازندگان کرده است و اصولاً اگر اجرای طرح اکران فرهنگی به‌منظور حمایت از اینگونه تولیدات است، چگونه سرانجام فیلمی اینچنین پرپتانسیل برای جذب مخاطب اینگونه رقم می‌خورد، مجالی دیگر می‌طلبد، اما در این مختصر همین بس که ای‌کاش «صداها»ی مؤتمن دچار این سکوت به‌ظاهر فرهنگی در سالن‌های نمایش نمی‌شد. صداها یک شاهکار نیست و حتی یکی از اصلی‌ترین امتیازاتش همین دوری گزیدن از شاهکارنمایی دروغین مرسوم در چنین آثاری است. مؤتمن با هوشمندی و آرامش داستان خود را برای مخاطب بازمی‌گوید و این پیچیدگی در عین سادگی و داستان‌گویی‌در عین بازی با قواعد روایت‌پردازی کلاسیک است که صداها را به فیلمی دوست‌داشتنی تبدیل و حسرت اکران این‌گونه‌اش را‌دوچندان کرده‌است.
تازه‌ترین ساخته سینمایی فرزاد مؤتمن واقعاً متفاوت است
...هیس!
محمد صابری: همه‌چیز به ظاهر ساده شروع می‌شود؛ یک جیغ، چند فریاد، دعوا و صدا. اما گام به گام پیچیدگی‌ها رخ می‌نماید و پیکره داستانی یک فیلم متفاوت از پایان تا به آغاز شکل می‌گیرد. فرزاد مؤتمن، کارگردان خوش‌ذوق و جسوری است و همین هم تازه‌ترین ساخته سینمایی‌اش را در عین نو بودن زبان روایت به فیلمی قابل تأمل و جذاب برای سطوح مختلف مخاطبان بدل کرده است. داستان فیلم حول یک قتل شکل می‌گیرد که ریشه در اختلافی خانوادگی دارد و هیچ پیچیدگی ویژه‌ای هم برای وقوع آن در فیلمنامه لحاظ نشده است، اما برگ برنده و تفاوت داستان‌گویی کارگردان در چگونگی بازخوانی این رخداد است. مؤتمن در «صداها» قدرتمندانه بر کرسی کارگردانی تکیه زده است و با بهره‌گیری از پتانسیل بالای فیلمنامه سعید عقیقی (فیلمنامه‌نویسی که تجربه موفق «شب‌های روشن» را هم در کنار فرزاد مؤتمن در کارنامه حرفه‌ای خود دارد) به تعبیری هر کاري می‌خواهد می‌کند و پرده عریض سینما در برابر مخاطبان را به جولانگاه نگاه متفاوت و شیطنت‌های تجربی اما قاعده‌مند خود مبدل می‌سازد. اما هنرنمایی مؤتمن به همین اشراف محدود نمی‌شود، چراکه او در صداها در زمینه انتخاب بازیگران نیز سنگ تمام گذاشته و ترکیبی قدرتمند و در عین حال دوست‌داشتنی برای مخاطبان را مقابل دوربین خود جمع کرده است. رضا کیانیان، رویا نونهالی، آتیلا پسیانی، میکائیل شهرستانی، طناز طباطبایی و پگاه آهنگرانی هر یک وزنه‌ای در پیشبرد داستان صداها هستند که بخوبی از پس احیای کاراکترهایشان برآمده‌اند. در کنار این شخصیت‌ها، «صدا» نیز نقشی پیشبرنده در داستان فیلم دارد و همان‌گونه که در عنوان‌بندی نیز لحاظ شده، این عنصر پابه‌پای کاراکترها نقش گره‌افکنی و گره‌گشایی را در داستان بردوش می‌کشد. این تمهید، هم خود یکی از وجوه تمایز تازه‌ترین اثر موتمن است که البته لزوم تماشای آن در سالن‌های سینمایی نوساز و بهره‌مند از سیستم صوتی بی‌‌نقص را دوچندان می‌کند. هرچند پیگیران اخبار و حاشیه‌های سینمایی در یکی، دو هفته اخیر بخوبی می‌دانند که صداها در عرصه تخصیص سالن به مخاطبان خود فیلمی ناکام شده‌است. اینکه الصاق عنوان فرهنگی بر این فیلم تا به‌حال چه میزان خسارت را متوجه سازندگان کرده است و اصولاً اگر اجرای طرح اکران فرهنگی به‌منظور حمایت از اینگونه تولیدات است، چگونه سرانجام فیلمی اینچنین پرپتانسیل برای جذب مخاطب اینگونه رقم می‌خورد، مجالی دیگر می‌طلبد، اما در این مختصر همین بس که ای‌کاش «صداها»ی مؤتمن دچار این سکوت به‌ظاهر فرهنگی در سالن‌های نمایش نمی‌شد. صداها یک شاهکار نیست و حتی یکی از اصلی‌ترین امتیازاتش همین دوری گزیدن از شاهکارنمایی دروغین مرسوم در چنین آثاری است. مؤتمن با هوشمندی و آرامش داستان خود را برای مخاطب بازمی‌گوید و این پیچیدگی در عین سادگی و داستان‌گویی‌در عین بازی با قواعد روایت‌پردازی کلاسیک است که صداها را به فیلمی دوست‌داشتنی تبدیل و حسرت اکران این‌گونه‌اش را‌دوچندان کرده‌است.
ارسال نظر
پربیننده