رها داوودی: زمانه، زمانه انتزاع است. هر حرکت نامعلوم و نامفهومی که اتفاق می‌افتد، کلمه «انتزاعی» را با خود یدک می‌کشد. اینکه انتزاع به مفهوم واقعی به هنری اطلاق می‌شود که هیچ صورت یا شکل طبیعی در جهان در آن قابل شناسایی نیست و فقط از فرم‌های تمثیلی و غیرطبیعی برای بیان مفاهیم خود بهره می‌گیرد و اصلا کجا کاربرد دارد و کجا ندارد نه تناسبی با حال و هوای این صفحه دارد و نه در این مجال می‌گنجد. همه هدف نگارنده از باز کردن بحث انتزاعی، بردن خوانندگان این سطور به سفری انتزاعی است و بس... . نمی‌دانم به جنوب ایران سفر کرده‌اید یا نه، اما آنها که به استان هرمزگان رفته‌اند و سری هم به بندرعباس زده‌اند با حال و هوای خوردن قلیه ماهی و قدم زدن در ساحل خواجه عطا و شنیدن آوازهای ابراهیم منصفی بخوبی آشنایند. برخی معتقدند که آدمی به‌واسطه موسیقی، موطن واقعی خود را باز خواهد یافت و حال، اغراق نیست اگر این شناخت را با احساسی که از شنیدن ترانه‌های جنوبی در خود می‌یابیم، مرتبط بدانیم. موسیقی جنوب ایران یکی از غنی‌ترین انواع موسیقی در ایران است که برخاسته از فرهنگ و سنن مردمان این خطه بوده و خونگرمی، میهمان نوازی و مهر و صفای آنها را در قالب نوایی خوش و لهجه‌ای آهنگین به مخاطب انتقال می‌دهد. برای سفری انتزاعی به جنوب ایران بهترین پیشنهاد، شنیدن ترانه‌های ابراهیم منصفی است که سهیل نفیسی با سبک و سیاقی متفاوت از اجراهای قدیمی آنها را در آلبومی با عنوان «ترانه‌های جنوب» بازخوانی کرده است. ابـراهـیـم مـنصفی که او را در بندرعباس با نام «رامی» می‌شناسند، یکی از شاعران و آهنگسازان مطرح خطه جنوب است که در ترانه‌های خود چند گونه از گویش‌های هرمزگانی از جمله بندری، بستکی و مـیـنـابـی را بـه کار گرفته است. مهم‌ترین ویژگی ترانه‌های رامی که باعث ماندگاری نام او شده علاوه بر زیبایی کلام و تازگی لحن، مضمون انسان دوستانه و اجتماعی است که او در اشعارش به‌کاربرده است. آلبوم «ترانه‌های جنوب» از 9 قطعه تشکیل شده و توسط نشر ماه‌ریز منتشر شده است. نفیسی در این آلبوم چنان ملودی و متن ترانه را با پرداختی ساختارشکنانه و مدرن به هم می‌آمیزد که انگار ملودی‌ها جزئی از ترانه است. الـقـای حـس تنهایی و خلوت به شنونده که موجب می‌شود شنونده فضاهای خالی ذهن خود را پر کند و چیزهایی را بشنود و ببیند که در هیچ کجای اثر پیدا نمی‌شود و در اختیار قـرار دادن فـرصـت تـداعـی آزادی کـه بـرداشـت‌هـای مـتـفاوتی از یک اثر موسیقیایی به مخاطب خواهد داد، مهم‌ترین شاخصه این آلبوم است که آن را از دیگر آثار موسیقیایی نواحی ایران متمایز می‌سازد. با گوش سپردن به این آلبوم و تحریرهای عاشقانه نفیسی حتی اگر به جنوب هم سفر نکرده باشید، اما بر بلمی خواهید نشست که محمود طیاری چنین توصیف می‌کند: چه ساحلی/ چه تماشایی/ تمام کودکی‌ام روی کول تنهایی است/ گذشته اسکله/ پیری بلم/ جوانی موج/ دلم مساحتی از گریه‌های دریایی است... (از مجموعه شعر همیشه برفی). درباره آلبوم «ترانه‌های جنوب»
هیچکس نیست به ساحل پیدا...
رها داوودی: زمانه، زمانه انتزاع است. هر حرکت نامعلوم و نامفهومی که اتفاق می‌افتد، کلمه «انتزاعی» را با خود یدک می‌کشد. اینکه انتزاع به مفهوم واقعی به هنری اطلاق می‌شود که هیچ صورت یا شکل طبیعی در جهان در آن قابل شناسایی نیست و فقط از فرم‌های تمثیلی و غیرطبیعی برای بیان مفاهیم خود بهره می‌گیرد و اصلا کجا کاربرد دارد و کجا ندارد نه تناسبی با حال و هوای این صفحه دارد و نه در این مجال می‌گنجد. همه هدف نگارنده از باز کردن بحث انتزاعی، بردن خوانندگان این سطور به سفری انتزاعی است و بس... . نمی‌دانم به جنوب ایران سفر کرده‌اید یا نه، اما آنها که به استان هرمزگان رفته‌اند و سری هم به بندرعباس زده‌اند با حال و هوای خوردن قلیه ماهی و قدم زدن در ساحل خواجه عطا و شنیدن آوازهای ابراهیم منصفی بخوبی آشنایند. برخی معتقدند که آدمی به‌واسطه موسیقی، موطن واقعی خود را باز خواهد یافت و حال، اغراق نیست اگر این شناخت را با احساسی که از شنیدن ترانه‌های جنوبی در خود می‌یابیم، مرتبط بدانیم. موسیقی جنوب ایران یکی از غنی‌ترین انواع موسیقی در ایران است که برخاسته از فرهنگ و سنن مردمان این خطه بوده و خونگرمی، میهمان نوازی و مهر و صفای آنها را در قالب نوایی خوش و لهجه‌ای آهنگین به مخاطب انتقال می‌دهد. برای سفری انتزاعی به جنوب ایران بهترین پیشنهاد، شنیدن ترانه‌های ابراهیم منصفی است که سهیل نفیسی با سبک و سیاقی متفاوت از اجراهای قدیمی آنها را در آلبومی با عنوان «ترانه‌های جنوب» بازخوانی کرده است. ابـراهـیـم مـنصفی که او را در بندرعباس با نام «رامی» می‌شناسند، یکی از شاعران و آهنگسازان مطرح خطه جنوب است که در ترانه‌های خود چند گونه از گویش‌های هرمزگانی از جمله بندری، بستکی و مـیـنـابـی را بـه کار گرفته است. مهم‌ترین ویژگی ترانه‌های رامی که باعث ماندگاری نام او شده علاوه بر زیبایی کلام و تازگی لحن، مضمون انسان دوستانه و اجتماعی است که او در اشعارش به‌کاربرده است. آلبوم «ترانه‌های جنوب» از 9 قطعه تشکیل شده و توسط نشر ماه‌ریز منتشر شده است. نفیسی در این آلبوم چنان ملودی و متن ترانه را با پرداختی ساختارشکنانه و مدرن به هم می‌آمیزد که انگار ملودی‌ها جزئی از ترانه است. الـقـای حـس تنهایی و خلوت به شنونده که موجب می‌شود شنونده فضاهای خالی ذهن خود را پر کند و چیزهایی را بشنود و ببیند که در هیچ کجای اثر پیدا نمی‌شود و در اختیار قـرار دادن فـرصـت تـداعـی آزادی کـه بـرداشـت‌هـای مـتـفاوتی از یک اثر موسیقیایی به مخاطب خواهد داد، مهم‌ترین شاخصه این آلبوم است که آن را از دیگر آثار موسیقیایی نواحی ایران متمایز می‌سازد. با گوش سپردن به این آلبوم و تحریرهای عاشقانه نفیسی حتی اگر به جنوب هم سفر نکرده باشید، اما بر بلمی خواهید نشست که محمود طیاری چنین توصیف می‌کند: چه ساحلی/ چه تماشایی/ تمام کودکی‌ام روی کول تنهایی است/ گذشته اسکله/ پیری بلم/ جوانی موج/ دلم مساحتی از گریه‌های دریایی است... (از مجموعه شعر همیشه برفی). ارسال نظر
پربیننده