کاظم برآبادی: اگرچه به نظر کارشناسان و
جامعه شناسان، هر روستا نطفه شهری بزرگ بوده و پایه و اساس توسعه شهری بر مبنای ساختار روستاها بنا شده است، اما با وسعت یافتن شهرها و افزایش تقاضای زندگی شهری، روستاها به حاشیه رانده شده و بعضا حاشیه‌نشین شهرهای بزرگ شده‌اند. این مساله اگر چه از لحاظ خدماتی و عمرانی چالشی برای توسعه پایدار کشور محسوب می‌شود اما بیشترین خسران و نابودی را در حوزه‌های محیط‌زیستی به روستاها تحمیل می‌کند. به عبارت دیگر روستاهای همجوار شهرها به سطل زباله شهرها بدل شده‌اند، انواع و اقسام آلاینده‌های هوایی، آبی و خشک از سوی شهرها به روستاها سرازیر می‌شود و روستاها را با پدیده انباشت زباله‌ها مواجه می‌کند. ورود زباله خشک به روستاها پیش از هر چیزی کشت و زرع را نشانه می‌گیرد، پس از آن بهداشت روستاییان را به خطر می‌اندازد و دست آخر اکوسیستم روستا را به نابودی می‌کشاند. با توجه به اینکه بیشتر شهرها سیستم دفع زباله را – از پایین‌ترین سطح خود تا انواع پیشرفته اش- دارا هستند سوالی که مطرح می‌شود این است که پس چرا پدیده خروج زباله‌ها و نخاله‌ها از شهرها به سمت روستاها ادامه دارد؟
پاسخ به این سوال چندان مشکل نیست، در فرهنگ جاری شهرنشینی امروزی همه چیز فدای زندگی شهری شده است، در فهرست توقعات شهروندی ما حفظ سلامت محیط شهری نخستین اولویت را دارد اما آیا برای روستاها که مولد و زنده نگه دارنده شهرها هستند هم نگرانیم؟ پاسخ منفی است. رویکرد شهرنشینی با چنان سرعتی زباله تولید می‌کند و با چنان بی دقتی آنها را از خود دور می‌کند که روستاهای حاشیه‌ای شهرها به سرعت در حال تخریب هستند. دکتر حبیب الله فلاحتی، استاد دانشگاه علم و صنعت چندی پیش در همین روزنامه مطلبی نگاشته بود و در آن به این موضوع پرداخت که روستاهای حاشیه شهرها اکنون 2 راه بیشتر پیش روی‌شان نیست؛ یا نابودی و مرگ را بپذیرند یا در حاشیه شهرها به صورت حلبی آبادی حل شوند.
چنین مخمصه‌ای برای محیط‌های روستایی
اگر چه در حال حاضر به مرگ خاموش روستاها تعبیر می‌شود اما در دراز مدت قطعا صدای مردم شهر را هم در خواهد آورد. روستاهای حاشیه‌ای شهرها، منابع اکسیژن‌ساز، تثبیت‌کننده هوا و اکوسیستم، تامین کننده منابع اولیه شهرها، محلی برای کار و فعالیت، در آمدزایی و... شهرها هستند و در صورت نابودی‌شان بی‌شک خط بطلانی روی آینده شهرها نیز کشیده می‌شود، شاید ایجاد فرهنگی مردمی برای مراقبت بیشتر از روستاها و دفع زباله شهرها در خود شهرها تنها نوشدارویی باشد که بتوان برای بهبود این وضع تجویز کرد. روستاها سطل زباله شهرها شده اند
مرگ تدریجی قریه!
کاظم برآبادی: اگرچه به نظر کارشناسان و
جامعه شناسان، هر روستا نطفه شهری بزرگ بوده و پایه و اساس توسعه شهری بر مبنای ساختار روستاها بنا شده است، اما با وسعت یافتن شهرها و افزایش تقاضای زندگی شهری، روستاها به حاشیه رانده شده و بعضا حاشیه‌نشین شهرهای بزرگ شده‌اند. این مساله اگر چه از لحاظ خدماتی و عمرانی چالشی برای توسعه پایدار کشور محسوب می‌شود اما بیشترین خسران و نابودی را در حوزه‌های محیط‌زیستی به روستاها تحمیل می‌کند. به عبارت دیگر روستاهای همجوار شهرها به سطل زباله شهرها بدل شده‌اند، انواع و اقسام آلاینده‌های هوایی، آبی و خشک از سوی شهرها به روستاها سرازیر می‌شود و روستاها را با پدیده انباشت زباله‌ها مواجه می‌کند. ورود زباله خشک به روستاها پیش از هر چیزی کشت و زرع را نشانه می‌گیرد، پس از آن بهداشت روستاییان را به خطر می‌اندازد و دست آخر اکوسیستم روستا را به نابودی می‌کشاند. با توجه به اینکه بیشتر شهرها سیستم دفع زباله را – از پایین‌ترین سطح خود تا انواع پیشرفته اش- دارا هستند سوالی که مطرح می‌شود این است که پس چرا پدیده خروج زباله‌ها و نخاله‌ها از شهرها به سمت روستاها ادامه دارد؟
پاسخ به این سوال چندان مشکل نیست، در فرهنگ جاری شهرنشینی امروزی همه چیز فدای زندگی شهری شده است، در فهرست توقعات شهروندی ما حفظ سلامت محیط شهری نخستین اولویت را دارد اما آیا برای روستاها که مولد و زنده نگه دارنده شهرها هستند هم نگرانیم؟ پاسخ منفی است. رویکرد شهرنشینی با چنان سرعتی زباله تولید می‌کند و با چنان بی دقتی آنها را از خود دور می‌کند که روستاهای حاشیه‌ای شهرها به سرعت در حال تخریب هستند. دکتر حبیب الله فلاحتی، استاد دانشگاه علم و صنعت چندی پیش در همین روزنامه مطلبی نگاشته بود و در آن به این موضوع پرداخت که روستاهای حاشیه شهرها اکنون 2 راه بیشتر پیش روی‌شان نیست؛ یا نابودی و مرگ را بپذیرند یا در حاشیه شهرها به صورت حلبی آبادی حل شوند.
چنین مخمصه‌ای برای محیط‌های روستایی
اگر چه در حال حاضر به مرگ خاموش روستاها تعبیر می‌شود اما در دراز مدت قطعا صدای مردم شهر را هم در خواهد آورد. روستاهای حاشیه‌ای شهرها، منابع اکسیژن‌ساز، تثبیت‌کننده هوا و اکوسیستم، تامین کننده منابع اولیه شهرها، محلی برای کار و فعالیت، در آمدزایی و... شهرها هستند و در صورت نابودی‌شان بی‌شک خط بطلانی روی آینده شهرها نیز کشیده می‌شود، شاید ایجاد فرهنگی مردمی برای مراقبت بیشتر از روستاها و دفع زباله شهرها در خود شهرها تنها نوشدارویی باشد که بتوان برای بهبود این وضع تجویز کرد. ارسال نظر
پربیننده