104 دقیقه دوام آوردند اما در پایان آنچه نصیبشان شد حذف از جام جهانی نوجوانان بود.تلاش زیادی کردند تا به این مرحله رسیدند. آنها علاوه بر اینکه در فوتبال ایران به تاریخ پیوستند، توانستند از گروه خود آن هم به عنوان سرگروه به مرحله بعد صعود کنند، اما در مرحله یک هشتم نتوانستند به آرزوی خود در سن نوجوانی برسند؛ آرزویی که دیگر به آن نخواهند رسید، چون شرایط سنی به آنها این اجازه را نخواهد داد که در جام جهانی آینده در رده سنی نوجوانان بازی کنند. شکست مقابل اروگوئه هیچ‌چیز از ارزش‌های آنها کم نکرد و علی دوستی و شاگردانش هر چه در چنته داشتند رو کردند تا قدرت تیم ایران را به رخ جهانیان بکشند.گاهی اوقات شرایطی در فوتبال پیش می‌آید که یک تیم به‌رغم شایستگی‌هایی که دارد از گردونه رقابت‌ها حذف می‌شود. درست مثل همین شرایطی که برای نوجوانان ایران پیش آمد و آنها در هیاهوی تقدیر و ستایش با جام‌جهانی خداحافظی کردند.تا صدوچهارمین دقیقه وقت‌های اضافه پا به پای بازیکنان اروگوئه بازی کردند، اما ضربه غافلگیرانه سباستین گالیگوس همه چیز را خراب کرد تا رویای نوجوانان ایران با این گل پر پر شود. یک دفعه همه چیز به هم ریخت و نوجوانان از آن ریتم همیشگی خود خارج شدند. ترس از حذف و حفظ رکورد نباختن بدجور روی اعصاب آنها تلنگر می‌زد. بی‌گدار به آب می‌زدند و اصلا حرف‌های سرمربی در گوششان فرو نمی‌رفت. آن‌قدر چهره‌هایشان مضطرب بود که براحتی می‌شد فهمید روحیه را باخته‌اند. اخراج ایمان شیرازی در دقیقه 110 نیز باعث شد تا اوضاع از اینی که هست خراب‌تر شود. اروگوئه‌ای‌ها فشار زیادی می‌آوردند و به‌رغم زدن یک گل همچنان تلاش می‌کردند. در چنین مواقعی یک اشتباه می‌تواند تلاش‌های چند ساله را به باد دهد. اشتباه صادقی، دروازه‌بان تیم ملی نوجوانان کاملا مشهود بود و او کاری کرد تا در دقیقه 117 آخرین میخ بر تابوت تیم زده شود و اروگوئه با 2 گل گالیگوس راهی مرحله یک چهارم نهایی شود. حتی گل دقیقه 119 افشین اسماعیل نیز نتوانست مرهمی باشد بر اشک‌هایی که نوجوانان پس از بازی می‌ریختند. آنها دیگر رنگ این مسابقات را نخواهند دید و قهرمانی در مسابقات نوجوانان یک رویای دست‌نیافتنی تا آخر عمر برایشان تلقی خواهد شد. با این حال علی‌دوستی از همه شاگردانش راضی است.آنها دست به کار بزرگی زدند و همین که مثل جام‌جهانی در دوره قبل با 3 باخت از گردونه رقابت‌ها حذف نشدند، افتخار بزرگی است؛ «از بازیکنانم راضی هستم اما تنها شرمنده 70میلیون ایرانی شدیم که مجبوریم خجالت‌زده و با دستان خالی به کشور بازگردیم. جام جهانی، آخرین مرحله از فوتبال است؛ زیبایی فوتبال به همین است که در آن شکست و پیروزی وجود دارد. گاهی تیم‌ها در عین شایستگی و بازی خوب، نتیجه را واگذار می‌کنند. تمام هدف ما در مسابقات جام‌جهانی این بود که فوتبال ایران را به جهانیان بشناسانیم. ما در کنار فوتبال سعی کردیم فرهنگ، اخلاق، شخصیت و رفتار ایرانی تیم‌مان را هم به همه معرفی کنیم. ما بازیکنان خوش‌تکنیک زیادی را در قالب تیم ایران به فوتبال پایه دنیا نشان دادیم». نباید حرف از شرمندگی بزند.کاری که علی‌دوستی کرده است هرگز مربیان خارجی برای ایران نکرده‌اند. شاید به همین دلیل هم بود که مهدی تاج، نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال بلافاصله پس از این اتفاق در رختکن حاضر شد و وعده سرمربیگری در تیم ملی جوانان را به دوستی داد؛ «بازیکنان نوجوان حالا تیم ملی جوانان ایران را تشکیل می‌دهند و سرمربی آنها هم علی دوستی است».
حذف با غرور از جام جهانی
پايان كار بزرگمردان كوچك در نيجريه
104 دقیقه دوام آوردند اما در پایان آنچه نصیبشان شد حذف از جام جهانی نوجوانان بود.تلاش زیادی کردند تا به این مرحله رسیدند. آنها علاوه بر اینکه در فوتبال ایران به تاریخ پیوستند، توانستند از گروه خود آن هم به عنوان سرگروه به مرحله بعد صعود کنند، اما در مرحله یک هشتم نتوانستند به آرزوی خود در سن نوجوانی برسند؛ آرزویی که دیگر به آن نخواهند رسید، چون شرایط سنی به آنها این اجازه را نخواهد داد که در جام جهانی آینده در رده سنی نوجوانان بازی کنند. شکست مقابل اروگوئه هیچ‌چیز از ارزش‌های آنها کم نکرد و علی دوستی و شاگردانش هر چه در چنته داشتند رو کردند تا قدرت تیم ایران را به رخ جهانیان بکشند.گاهی اوقات شرایطی در فوتبال پیش می‌آید که یک تیم به‌رغم شایستگی‌هایی که دارد از گردونه رقابت‌ها حذف می‌شود. درست مثل همین شرایطی که برای نوجوانان ایران پیش آمد و آنها در هیاهوی تقدیر و ستایش با جام‌جهانی خداحافظی کردند.تا صدوچهارمین دقیقه وقت‌های اضافه پا به پای بازیکنان اروگوئه بازی کردند، اما ضربه غافلگیرانه سباستین گالیگوس همه چیز را خراب کرد تا رویای نوجوانان ایران با این گل پر پر شود. یک دفعه همه چیز به هم ریخت و نوجوانان از آن ریتم همیشگی خود خارج شدند. ترس از حذف و حفظ رکورد نباختن بدجور روی اعصاب آنها تلنگر می‌زد. بی‌گدار به آب می‌زدند و اصلا حرف‌های سرمربی در گوششان فرو نمی‌رفت. آن‌قدر چهره‌هایشان مضطرب بود که براحتی می‌شد فهمید روحیه را باخته‌اند. اخراج ایمان شیرازی در دقیقه 110 نیز باعث شد تا اوضاع از اینی که هست خراب‌تر شود. اروگوئه‌ای‌ها فشار زیادی می‌آوردند و به‌رغم زدن یک گل همچنان تلاش می‌کردند. در چنین مواقعی یک اشتباه می‌تواند تلاش‌های چند ساله را به باد دهد. اشتباه صادقی، دروازه‌بان تیم ملی نوجوانان کاملا مشهود بود و او کاری کرد تا در دقیقه 117 آخرین میخ بر تابوت تیم زده شود و اروگوئه با 2 گل گالیگوس راهی مرحله یک چهارم نهایی شود. حتی گل دقیقه 119 افشین اسماعیل نیز نتوانست مرهمی باشد بر اشک‌هایی که نوجوانان پس از بازی می‌ریختند. آنها دیگر رنگ این مسابقات را نخواهند دید و قهرمانی در مسابقات نوجوانان یک رویای دست‌نیافتنی تا آخر عمر برایشان تلقی خواهد شد. با این حال علی‌دوستی از همه شاگردانش راضی است.آنها دست به کار بزرگی زدند و همین که مثل جام‌جهانی در دوره قبل با 3 باخت از گردونه رقابت‌ها حذف نشدند، افتخار بزرگی است؛ «از بازیکنانم راضی هستم اما تنها شرمنده 70میلیون ایرانی شدیم که مجبوریم خجالت‌زده و با دستان خالی به کشور بازگردیم. جام جهانی، آخرین مرحله از فوتبال است؛ زیبایی فوتبال به همین است که در آن شکست و پیروزی وجود دارد. گاهی تیم‌ها در عین شایستگی و بازی خوب، نتیجه را واگذار می‌کنند. تمام هدف ما در مسابقات جام‌جهانی این بود که فوتبال ایران را به جهانیان بشناسانیم. ما در کنار فوتبال سعی کردیم فرهنگ، اخلاق، شخصیت و رفتار ایرانی تیم‌مان را هم به همه معرفی کنیم. ما بازیکنان خوش‌تکنیک زیادی را در قالب تیم ایران به فوتبال پایه دنیا نشان دادیم». نباید حرف از شرمندگی بزند.کاری که علی‌دوستی کرده است هرگز مربیان خارجی برای ایران نکرده‌اند. شاید به همین دلیل هم بود که مهدی تاج، نایب‌رئیس فدراسیون فوتبال بلافاصله پس از این اتفاق در رختکن حاضر شد و وعده سرمربیگری در تیم ملی جوانان را به دوستی داد؛ «بازیکنان نوجوان حالا تیم ملی جوانان ایران را تشکیل می‌دهند و سرمربی آنها هم علی دوستی است».
ارسال نظر
پربیننده