موزه هنرهای بد ماساچوست
ثريا فتحيان: موزه‌های هنر در همه جای دنیا مملو از آثار هنرمندان صاحبنام و آثار برجسته‌ای هستند که دیدن آنها فارغ از سواد بصری بازدیدکننده برای او مایه فخر و مباهات است. دیدن آثار هنرمندانی چون پیکاسو، ونگوک، میکل آنژ، داوینچی یا دیگر بزرگان تاریخ هنر جهان حتی برای کسانی که از هنر سررشته‌ای ندارند، می‌تواند برانگیزاننده احساسات خاص یا الهام‌بخش تفکر ویژه‌ای باشد، زیرا هنر می‌تواند فارغ از قید و بندهای گویش‌های مرسوم با مخاطب خود پیوند برقرار کند. اما در موزه «هنرهای بد» ماساچوست روی دیگری از هنر به نمایش در آمده است. موزه هنرهای بد (MOBA) یک مؤسسه خصوصی است که برای به نمایش گذاشتن و تحسین هنرمندانی که آثارشان در هیچ موزه دیگری به نمایش در نمی‌آیند برپا شده است. این موزه 2 شعبه مختلف در ددهام ماساچوست و سامرویل دارد. نمایشگاه دائمی این موزه شامل 500 اثر مختلف است که در گالری«هنرهای بدی که باید نادیده گرفته شوند» نگهداری می‌شوند و 25 تا 35 اثر هم هر از چند گاهی به نمایش عمومی گذاشته می‌شود. این موزه در سال 1994 هنگامی تأسیس شد که کلکسیونری موسوم به اسکات ویلسون یک تابلوی نقاشی کم‌نظیر را از میان زباله‌ها یافت. این موزه ابتدا در طبقه همکف تئاتر ددهام برپا و بعدها ساختمان ویژه‌ای برای آن طراحی و ساخته شد. در واقع در این موزه که بارها به دلیل ضد هنر معرفی شدن مورد انتقاد قرار گرفته،«بهترین آثار بد» به نمایش گذاشته می‌شود. نمایشگاه‌های مختلفی از جمله «آنطور که می‌خواهی نقاشی کن» یا «می‌دانی که چه می‌خواهی» هرازچندگاهی در این موزه برپا می‌شوند. در مواردی هم آثار این موزه در دیگر موزه‌ها از جمله موزه ویرجینیا، اتاوا و نیویورک به نمایش گذاشته شده است. جالب اینجاست که این موزه به دلیل بحران اقتصادی در بهار سال‌جاری میلادی اقدام به فروش برخی از آثار خود کرد و یکی از آنها را به ارزش 152 هزار دلار به موزه دیگری فروخت.
به نظر می‌رسد این موزه در ارزش دادن به کارهای ظاهرا بی‌ارزش هنری کاملا موفق بوده و 2 بار دزدی از آن توجه بسیاری از رسانه‌ها را جلب کرده است. در سال 1996 نقاشی ایلین که ویلسون آن را از سطل زباله بیرون آورده بود، دزدیده شد. اگرچه موزه هنرهای بد جایزه‌ای 50/6 دلاری برای بازگرداندن این اثر تعیین کرد اما این نقاشی پیدا نشد تا اینکه در سال 2006 یعنی حدود 10 سال بعد یک نفر با درخواست 5 هزار دلار ادعا کرد که این نقاشی را باز می‌گرداند. سرانجام موزه موفق شد بدون پرداخت پولی این نقاشی را باز پس بگیرد. این اتفاق در سال 2004 نیز برای اثر دیگری تکرار شده بود و سارق به جای این تابلو یادداشتی با تقاضای 10 دلار صدقه به جای این اثر گذاشته بود. اگرچه نام این موزه و شعار آن یعنی«هنرهای بدی که نادیده گرفته می‌شوند»، هر 2 نشان دهنده اهمیت نداشتن آثار موجود در آن هستند، اما مسؤولان موزه هنرهای بد به سختی آثار هنری را می‌پذیرند و ملاک‌های بسیاری برای پذیرش هنرهای بد دارند. بر اساس اعلام ماری جکسون از هر 10 اثری که به موزه ارائه می‌شود 9 اثر برگردانده می‌شوند زیرا به اندازه کافی بد نیستند. به گفته مسؤولان این موزه نداشتن مهارت هنری نمی‌تواند تنها دلیل انتخاب آثار باشد و آثار باید به قصد خلق یک اثر هنری تمام عیار به وجود آمده باشند. نقاشی‌ها یا مجسمه‌ها نباید کسالت بار باشند و به گفته مایکل فرانک آنها نسبت به آثار به اصطلاح تجاری علاقه‌ای ندارند. بسیاری از دانشگاه‌های هنر آمریکا این موزه را گواهی بر اهمیت صداقت و خلوص در خلق اثر هنری می‌دانند. این موزه آثار کودکان یا هنرهای دستی را نیز به منظور جلب گردشگران به مجموعه‌های خود راه نمی‌دهد. این موزه با اندکی بیش از یک دهه قدمت بیش از 6 هزار اثر ارسالی را در فهرست آثاری که نیاز به بررسی دارند قرار داده است. اغلب آثار پذیرفته شده در این موزه از سوی خالق اثر به موزه اهدا شده‌اند. هر اثری که در موزه به نمایش درآمده دارای شناسنامه‌ای است که در آن اندازه اثر، نام خالق آن و تحلیل اثر دیده می‌شود. دور دنیا
موزه هنرهای بد ماساچوست
ثريا فتحيان: موزه‌های هنر در همه جای دنیا مملو از آثار هنرمندان صاحبنام و آثار برجسته‌ای هستند که دیدن آنها فارغ از سواد بصری بازدیدکننده برای او مایه فخر و مباهات است. دیدن آثار هنرمندانی چون پیکاسو، ونگوک، میکل آنژ، داوینچی یا دیگر بزرگان تاریخ هنر جهان حتی برای کسانی که از هنر سررشته‌ای ندارند، می‌تواند برانگیزاننده احساسات خاص یا الهام‌بخش تفکر ویژه‌ای باشد، زیرا هنر می‌تواند فارغ از قید و بندهای گویش‌های مرسوم با مخاطب خود پیوند برقرار کند. اما در موزه «هنرهای بد» ماساچوست روی دیگری از هنر به نمایش در آمده است. موزه هنرهای بد (MOBA) یک مؤسسه خصوصی است که برای به نمایش گذاشتن و تحسین هنرمندانی که آثارشان در هیچ موزه دیگری به نمایش در نمی‌آیند برپا شده است. این موزه 2 شعبه مختلف در ددهام ماساچوست و سامرویل دارد. نمایشگاه دائمی این موزه شامل 500 اثر مختلف است که در گالری«هنرهای بدی که باید نادیده گرفته شوند» نگهداری می‌شوند و 25 تا 35 اثر هم هر از چند گاهی به نمایش عمومی گذاشته می‌شود. این موزه در سال 1994 هنگامی تأسیس شد که کلکسیونری موسوم به اسکات ویلسون یک تابلوی نقاشی کم‌نظیر را از میان زباله‌ها یافت. این موزه ابتدا در طبقه همکف تئاتر ددهام برپا و بعدها ساختمان ویژه‌ای برای آن طراحی و ساخته شد. در واقع در این موزه که بارها به دلیل ضد هنر معرفی شدن مورد انتقاد قرار گرفته،«بهترین آثار بد» به نمایش گذاشته می‌شود. نمایشگاه‌های مختلفی از جمله «آنطور که می‌خواهی نقاشی کن» یا «می‌دانی که چه می‌خواهی» هرازچندگاهی در این موزه برپا می‌شوند. در مواردی هم آثار این موزه در دیگر موزه‌ها از جمله موزه ویرجینیا، اتاوا و نیویورک به نمایش گذاشته شده است. جالب اینجاست که این موزه به دلیل بحران اقتصادی در بهار سال‌جاری میلادی اقدام به فروش برخی از آثار خود کرد و یکی از آنها را به ارزش 152 هزار دلار به موزه دیگری فروخت.
به نظر می‌رسد این موزه در ارزش دادن به کارهای ظاهرا بی‌ارزش هنری کاملا موفق بوده و 2 بار دزدی از آن توجه بسیاری از رسانه‌ها را جلب کرده است. در سال 1996 نقاشی ایلین که ویلسون آن را از سطل زباله بیرون آورده بود، دزدیده شد. اگرچه موزه هنرهای بد جایزه‌ای 50/6 دلاری برای بازگرداندن این اثر تعیین کرد اما این نقاشی پیدا نشد تا اینکه در سال 2006 یعنی حدود 10 سال بعد یک نفر با درخواست 5 هزار دلار ادعا کرد که این نقاشی را باز می‌گرداند. سرانجام موزه موفق شد بدون پرداخت پولی این نقاشی را باز پس بگیرد. این اتفاق در سال 2004 نیز برای اثر دیگری تکرار شده بود و سارق به جای این تابلو یادداشتی با تقاضای 10 دلار صدقه به جای این اثر گذاشته بود. اگرچه نام این موزه و شعار آن یعنی«هنرهای بدی که نادیده گرفته می‌شوند»، هر 2 نشان دهنده اهمیت نداشتن آثار موجود در آن هستند، اما مسؤولان موزه هنرهای بد به سختی آثار هنری را می‌پذیرند و ملاک‌های بسیاری برای پذیرش هنرهای بد دارند. بر اساس اعلام ماری جکسون از هر 10 اثری که به موزه ارائه می‌شود 9 اثر برگردانده می‌شوند زیرا به اندازه کافی بد نیستند. به گفته مسؤولان این موزه نداشتن مهارت هنری نمی‌تواند تنها دلیل انتخاب آثار باشد و آثار باید به قصد خلق یک اثر هنری تمام عیار به وجود آمده باشند. نقاشی‌ها یا مجسمه‌ها نباید کسالت بار باشند و به گفته مایکل فرانک آنها نسبت به آثار به اصطلاح تجاری علاقه‌ای ندارند. بسیاری از دانشگاه‌های هنر آمریکا این موزه را گواهی بر اهمیت صداقت و خلوص در خلق اثر هنری می‌دانند. این موزه آثار کودکان یا هنرهای دستی را نیز به منظور جلب گردشگران به مجموعه‌های خود راه نمی‌دهد. این موزه با اندکی بیش از یک دهه قدمت بیش از 6 هزار اثر ارسالی را در فهرست آثاری که نیاز به بررسی دارند قرار داده است. اغلب آثار پذیرفته شده در این موزه از سوی خالق اثر به موزه اهدا شده‌اند. هر اثری که در موزه به نمایش درآمده دارای شناسنامه‌ای است که در آن اندازه اثر، نام خالق آن و تحلیل اثر دیده می‌شود. ارسال نظر
پربیننده