گروه بین‌الملل: سایت خبری- تحلیلی «ناخ دنک زایتن» آلمان در گزارشی به سیاسی‌بازی کنفرانس امنیتی مونیخ پرداخت. این سایت در گزارشی عنوان کرد در این روزها و بویژه در شرایط حساس کنونی، مونیخ در حال از دست دادن فرصت برای اثبات خود به عنوان یک فروم بین‌المللی پیشرو در بحث مسائل امنیتی برای دستیابی به صلح در جهان است. به طور سنتی این رویداد باید بحران‌های بین‌المللی همانند جنگ اوکراین یا موضوعات بین‌المللی مهم، مانند احیای برجام را- که در آن رفع تحریم‌ها در قبال نظارت بر برنامه اتمی ایران مدنظر قرار گرفته است- در یک فضای باز و در مسیر حل و فصل، در قالب گفت‌وگو به بحث و تبادل نظر بگذارد اما اکنون شاهد آن هستیم که از روسیه و ایران اصلا دعوت به عمل نمی‌آید. برخلاف یک مراسم دیپلماتیک که در آن بنا به خواسته میزبان، دعوت‌هایی شخصی ارسال می‌شود یا میهمانانی با دلایل مشخص و طبیعتا خارج از عرف دیپلماتیک از لیست به اصطلاح خط می‌خورند، تا از این طریق یک حرکت نمادین از سوی میزبان صورت گرفته باشد، یک کنفرانس امنیتی با سابقه‌ای طولانی، همانند کنفرانس امنیتی مونیخ جای مناسبی برای «سیاست‌کاری‌های نمادین» نیست. با پس گرفتن دعوت از میهمانان خاص نه‌تنها وجهه این کنفراس در صحنه بین‌الملل دچار آسیبی جدی می‌شود، بلکه «فرهنگ بحث و جدل» که از نمادهای نظام سیاسی در آلمان محسوب می‌شود نیز زیر سوال می‌رود. آنچه از «هتل بایریشر هوف» انتظار می‌رود یک بحث و گفت‌وگوی جدی میان مواضع مختلف موجود در دنیای سیاست خارجی است، بویژه رویارویی با مواضع آن کشورهایی که بخش بزرگی از راه‌حل را در چالش‌های امنیتی کنونی در سیاست جهانی شکل می‌دهند. اینکه با این رفتار دیدگاه واقع‌بینانه در برخورد با آنچه در جهان می‌گذرد کاملا مغفول می‌ماند، بسیار دلسرد‌کننده می‌نماید. کنفرانس امنیتی مونیخ هیچگاه «بی‌طرف» نبوده و همواره نام «فراآتلانتیک» را با خود به همراه داشته اما با این وجود اغلب در این کنفرانس پلتفرمی برای مباحث جدی در اختیار نمایندگان کشورهای مختلف قرار گرفته است اما این بار، رویداد امسال بیشتر شبیه نشست‌های سالانه یک حزب است که در آن اغلب حضار و مدعوین کم و بیش یک نظر مشابه را نمایندگی می‌کنند و قرار است از این فرصت برای نمایش انسجام خود استفاده کنند، انسجامی که در حال حاضر و در «رقابت سیستمی» امروز، از سوی صحنه‌گردانان ضروری تلقی شده است. این مساله بدون شک به عمیق‌تر شدن دوقطبی در جهان سیاست خارجی می‌انجامد و نمی‌تواند جلوه‌ای از فضای جهان کنونی باشد که در آن صلح بیش از هر زمانی متزلزل شده است. با نگاه به موضع نقادانه‌ای که سیاست خارجی آلمان در ماه‌های اخیر در قبال ایران و روسیه از خود نشان داده است، قبل از بروز این حرکت هم بسیار محتمل بود که مدیران کنفرانس امنیتی مونیخ، متأثر از سیاست رسمی یادشده، این دو کشور را کنار بگذارند. اگرچه طرف ایرانی نیز به احتمال فراوان، وقوع این رفتار را بسیار محتمل می‌دانسته است اما علی‌الظاهر باز هم کورسوی امیدی برای پیروزی دیپلماسی وجود داشته است.
از سر طنز می‌توان اینگونه گفت: هوشمندانه‌تر و در عین حال دیپلماتیک‌تر این بود که برگزارکنندگان، تنها ساعاتی قبل از شروع کنفرانس، دعوت خود را پس می‌گرفتند و آنها را از فهرست کنار می‌گذاشتند. در این صورت سیاست‌کاری نمادین‌شان کامل‌تر می‌بود! اکنون این خطر جدی وجود دارد که دیگر هیچ مانعی در مقابل افراد پشت پرده این تصمیم برای تبدیل این کنفرانس به صحنه نمایش تک‌بعدی، استدلال‌های یکسویه و کف و سوت برای یکدیگر، وجود ندارد. گزارش 2023 کنفرانس امنیتی مونیخ نیز به وضوح بیانگر تناقضات «غرب» است. از طرفی اینگونه القا می‌شود که به دنبال خلع سلاح (هسته‌ای) هستیم، ولی همزمان در راستای سیاست‌های «چرخش دوران» تسلیح گسترده‌ای انجام می‌شود و از این موضوع ابراز خوشحالی می‌شود که «قدرت‌های اتمی دموکراتیک» در شرایط کنونی اهتمام خود بر بازدارندگی هسته‌ای را مورد تاکید قرار می‌دهند. این موارد تناقضاتی هستند که واقعیت امروز را شکل داده و بسیاری را در دنیای امروز، به یافتن مسیرهای جایگزین ترغیب کرده‌اند. اینکه از یک نظام ارزشی خاص از این طریق استفاده ابزاری شود که تعهد به معیارهای خود آن نظام تنها در صورت برآورده شدن منافع انجام شود نیز واقعیتی است که روز به روز بیشتر کنجکاوی افکار عمومی را بر‌می‌انگیزد. کشورهایی نظیر ایران در چنین فضایی به دنبال یک سیاست خارجی پویا هستند تا بتوانند به وسیله آن از خود در مقابل سیاست تحریمی چندین ساله دفاع کنند، سیاستی که برگرفته از خودبرتربینی «دموکراسی غرب» است. دیدار رسمی رئیس‌جمهور ایران از چین خود نشانه و اشاره‌ای است به همین موضوع، لذا می‌توان از این رفتار، یعنی خارج کردن از فهرست میهمانان کنفرانس امنیتی مونیخ، به عنوان یک خودانزوایی از ترس روبه‌رو شدن با این واقعیت‌ها تعبیر کرد. بدون دیپلماسی و گفت‌وگو و با سلاح و تحریمِ بیشتر صدالبته هرگز مسائل امنیتی حل شدنی نیست. امنیت از طریق گفت‌وگو و نه از طریق سیاست‌کاری‌های نمادین محقق می‌شود.
کنفرانس مونیخ در اقدامی غیردیپلماتیک از مسؤولان رسمی ایران برای حضور در این کنفرانس دعوت نکرد و برعکس از مخالفان ایران برای حضور در این مراسم دعوت کرد که باعث انتقادهای زیادی شده است.
* تظاهرات هزاران نفر در مرکز «مونیخ» علیه کنفرانس امنیتی
کنفرانس امنیتی مونیخ در حالی برگزار می‌شود که هزاران معترض با تجمع در میدان «کارلسپلاتز» در مرکز «مونیخ» تظاهرات کردند و شعارهایی علیه کمک نظامی به اوکراین سر دادند و خواستار صلح شدند. خبرگزاری روسی اسپوتنیک گزارش کرد: در مونیخ، مردم با بنرهایی به خیابان آمدند که روی آن نوشته شده بود: «نه به ارسال تانک‌های آلمانی به جبهه شرقی»، «مبارزه علیه فاشیسم» و «بایدن به جهنم برود». گزارش‌ها همچنین نشان می‌دهد معترضان خواستار توقف عرضه سلاح به اوکراین هستند و شعار اصلی تجمع‌کنندگان این بود: «ما صلح می‌خواهیم». تظاهرات علیه کنفرانس امنیتی مونیخ در حالی برگزار می‌شود که رهبران کشورهای غربی همچنان در این نشست بر تداوم حمایت نظامی از اوکراین در مقابل روسیه تاکید می‌کنند.
***
ترس غربی‌ها از پیروزی روسیه در جنگ اوکراین
- معاون رئیس‌جمهور آمریکا: اگر روسیه در جنگ اوکراین پیروز شود، این پیروزی دیگر کشورها را نیز به انجام اقدامات مشابه تشویق خواهد کرد.
- نخست‌وزیر انگلیس با بیان اینکه نباید به روسیه اجازه پیروزی در جنگ اوکراین داده شود: زیرساخت امنیتی‌ای که قبل از جنگ اوکراین در اروپا وجود داشت، ناکارآمد بود.
- ینس استولتنبرگ، دبیر‌کل ناتو: آنچه امروز در اروپا رخ داده، می‌تواند فردا در آسیا (در خصوص تایوان) رخ دهد.
- آدام اسمیت، نماینده دموکرات سرشناس در کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان آمریکا: ارتش زلنسکی قادر نخواهد بود با قدرت نظامی، شبه‌جزیره کریمه را که سال 2014 از دست داده، دوباره تصرف کند.