حجت الاسلام محمد رضا زائری
سال‌ها پیش که با دغدغه‌های فراوان و شور وشوق بسیار تحصیلات حوزوی خود را آغاز کرده بودم، از دوستی که خود امروز از چهره‌های علمی است در باره مسجد محله‌شان و امام
با صفا و دوست داشتنی آن مسجد شنیدم. توصیفات شوق‌انگیز دوستم باعث شد که بارها از این سوی تهران خود را به طرف دیگر شهر برسانم، فقط به شوق دیدن آن مرد میانسال لاغر اندام بلند قامتی که وقتی از پیچ کوچه می‌گذشت بچه‌ها به سویش پر‌می‌کشیدند. مرد چهره‌ای گندمگون و صورتی استخوانی داشت و ریش نه‌چندان بلندش به سپیدی می‌زد. ته نگاهش لبخندی دائم بود و دنبال کسی می‌گشت برای سلام کردن و احوال پرسیدن. دنبال چهره تازه و غریبه می‌گشت تا آشنایش شود و دل از او بستاند و پابندش کند. به حیاط کوچک مسجد که پا می‌گذاشت اول سراغ کسانی می‌رفت که داشتند کنار دیوار وضو می‌گرفتند، بر سر شانه این می‌زد و سر آن را می‌بوسید، از این سراغ پدرش را می‌گرفت و از آن سراغ پسرش را. هنوز به داخل شبستان نرفته بود که بچه‌ها ازسر و کولش بالا می‌رفتند، این عبایش را می‌کشید و چیزی می‌پرسید و آن دستش را می‌گرفت و چیزی می‌گفت. مرد در آستانه شبستان بود که سر و کله موتور سه چرخ مشتری تازه‌اش پیدا می‌شد، دست فروش معلولی بود که نمی‌توانست برای نماز داخل مسجد شود، فقط می‌آمد تا شیخ را ببیند و جانی بگیرد و برود، می‌آمد تا بار خستگی‌هایش را در آستانه نگاه و تحمل شیخ خالی کند و بگذرد، می‌آمد و تا صدای موتورش بلند می‌شد، شیخ از میانه راه برمی‌گشت، دست دور گردن او می‌انداخت و چیزی در گوشش می‌گفت و خنده‌ای بر لبش می‌نشاند و می‌آمد. نمی‌دانم آنگاه که من مست و حیران این احوال بودم، مؤذن پیر صف اول اذان می‌گفت یا بچه‌ها کنار میکروفن بر سر نوبت تکبیر گفتن دعوا داشتند، نمی‌دانم تا او از میان صف‌های شلوغ عبور کند مردم چند بار صلوات می‌فرستادند، نمی‌دانم در آن شامگاه باصفای تابستان که هوا نه گرم و آتشریزان بود و نه سرد و برفباران، در آن لحظه‌های نرم‌گذر و شیرین، در آن سکوت پر آشوب، او تا به محراب برسد چند نفر را می‌بوسید و بر سر چند نفر دست می‌کشید و چند نفر را در آغوش می‌گرفت و با چند نفر می‌خندید. شیخ به نماز می‌ایستاد، صدایش غریب زیبا نبود اما دل را آرام می‌کرد، لحنش عجیب تازه نبود اما به دل می‌نشست، نمازش را سریع می‌خواند اما شتاب نداشت، نماز اول که به سرمی‌رسید، هنوز دعای کوتاه بعد از نماز را تمام نکرده بودند که برمی خاست و رو به جمعیت میکروفن را به دست می‌گرفت و با لحنی شیرین می‌گفت: «فقط 3 دقیقه!» و نوبت هرچه بود شروع می‌کرد، یک شب احکام ویک شب قرآن ویک شب حدیث.
3 دقیقه نشده بود که به نماز دوم قامت بسته بود و بعد تا از مسجد بیرون برود داستانی داشت. یا این را با آن آشتی می‌داد، یا از یکی پولی قرض می‌کرد برای بدهی دیگری، یا سفارش می‌کرد برای وام کسی، یا قرار خواستگاری می‌گذاشت برای یکی از جوانان مسجد، گاه می‌شد که به این و آن رو می‌زد برای تازه دامادی که می‌دانست دنبال کار می‌گردد. می‌ایستادم به تماشا، می‌دیدم و غرق می‌شدم در دریای محبت و صفای این مرد، می‌دیدم و حیران می‌ماندم از این همه حوصله و تحمل، می‌دیدم و غبطه می‌خوردم بر این توان و طاقت و ایمان و عمل.
ادامه در صفحه 10 روحانی با نشاط، مسجد با نشاط
حجت الاسلام محمد رضا زائری
سال‌ها پیش که با دغدغه‌های فراوان و شور وشوق بسیار تحصیلات حوزوی خود را آغاز کرده بودم، از دوستی که خود امروز از چهره‌های علمی است در باره مسجد محله‌شان و امام
با صفا و دوست داشتنی آن مسجد شنیدم. توصیفات شوق‌انگیز دوستم باعث شد که بارها از این سوی تهران خود را به طرف دیگر شهر برسانم، فقط به شوق دیدن آن مرد میانسال لاغر اندام بلند قامتی که وقتی از پیچ کوچه می‌گذشت بچه‌ها به سویش پر‌می‌کشیدند. مرد چهره‌ای گندمگون و صورتی استخوانی داشت و ریش نه‌چندان بلندش به سپیدی می‌زد. ته نگاهش لبخندی دائم بود و دنبال کسی می‌گشت برای سلام کردن و احوال پرسیدن. دنبال چهره تازه و غریبه می‌گشت تا آشنایش شود و دل از او بستاند و پابندش کند. به حیاط کوچک مسجد که پا می‌گذاشت اول سراغ کسانی می‌رفت که داشتند کنار دیوار وضو می‌گرفتند، بر سر شانه این می‌زد و سر آن را می‌بوسید، از این سراغ پدرش را می‌گرفت و از آن سراغ پسرش را. هنوز به داخل شبستان نرفته بود که بچه‌ها ازسر و کولش بالا می‌رفتند، این عبایش را می‌کشید و چیزی می‌پرسید و آن دستش را می‌گرفت و چیزی می‌گفت. مرد در آستانه شبستان بود که سر و کله موتور سه چرخ مشتری تازه‌اش پیدا می‌شد، دست فروش معلولی بود که نمی‌توانست برای نماز داخل مسجد شود، فقط می‌آمد تا شیخ را ببیند و جانی بگیرد و برود، می‌آمد تا بار خستگی‌هایش را در آستانه نگاه و تحمل شیخ خالی کند و بگذرد، می‌آمد و تا صدای موتورش بلند می‌شد، شیخ از میانه راه برمی‌گشت، دست دور گردن او می‌انداخت و چیزی در گوشش می‌گفت و خنده‌ای بر لبش می‌نشاند و می‌آمد. نمی‌دانم آنگاه که من مست و حیران این احوال بودم، مؤذن پیر صف اول اذان می‌گفت یا بچه‌ها کنار میکروفن بر سر نوبت تکبیر گفتن دعوا داشتند، نمی‌دانم تا او از میان صف‌های شلوغ عبور کند مردم چند بار صلوات می‌فرستادند، نمی‌دانم در آن شامگاه باصفای تابستان که هوا نه گرم و آتشریزان بود و نه سرد و برفباران، در آن لحظه‌های نرم‌گذر و شیرین، در آن سکوت پر آشوب، او تا به محراب برسد چند نفر را می‌بوسید و بر سر چند نفر دست می‌کشید و چند نفر را در آغوش می‌گرفت و با چند نفر می‌خندید. شیخ به نماز می‌ایستاد، صدایش غریب زیبا نبود اما دل را آرام می‌کرد، لحنش عجیب تازه نبود اما به دل می‌نشست، نمازش را سریع می‌خواند اما شتاب نداشت، نماز اول که به سرمی‌رسید، هنوز دعای کوتاه بعد از نماز را تمام نکرده بودند که برمی خاست و رو به جمعیت میکروفن را به دست می‌گرفت و با لحنی شیرین می‌گفت: «فقط 3 دقیقه!» و نوبت هرچه بود شروع می‌کرد، یک شب احکام ویک شب قرآن ویک شب حدیث.
3 دقیقه نشده بود که به نماز دوم قامت بسته بود و بعد تا از مسجد بیرون برود داستانی داشت. یا این را با آن آشتی می‌داد، یا از یکی پولی قرض می‌کرد برای بدهی دیگری، یا سفارش می‌کرد برای وام کسی، یا قرار خواستگاری می‌گذاشت برای یکی از جوانان مسجد، گاه می‌شد که به این و آن رو می‌زد برای تازه دامادی که می‌دانست دنبال کار می‌گردد. می‌ایستادم به تماشا، می‌دیدم و غرق می‌شدم در دریای محبت و صفای این مرد، می‌دیدم و حیران می‌ماندم از این همه حوصله و تحمل، می‌دیدم و غبطه می‌خوردم بر این توان و طاقت و ایمان و عمل.
ادامه در صفحه 10 ارسال نظر
پربیننده