صفا صهری: براساس تعریف آژانس بی‌خانمانی اروپا، کافی است افراد شب را در خیابان به صبح نرسانند تا بی‌خانمان قلمداد نشوند. این درحالی است که در بسیاری از کشورهای دنیا با انواع متفاوتی از بی‌خانمانی مواجه هستیم.
در شیلی 15 درصد جمعیت شهری به علت فقر در خانه‌های اقوامشان زندگی می‌کنند. در واقع در این کشور هر 2 یا 3 خانواده صاحب یک خانه هستند. در برخی کشورهای حوزه دریای کارائیب خانه‌ها براساس ساعات کاری و به صورت شیفتی اجاره داده می‌شوند، یعنی یک نفر از ساعت 8 بعدازظهر تا 6 صبح حق اقامت در یک خانه را دارد و در شیفت بعدی این خانه از آن مستاجر دیگری است. بسیاری از مردم در کشورهای شرق اروپا در خانه‌های غیرایمنی زندگی می‌کنند که سرمای زمستان در آنها نفوذ می‌کند. در ایالات متحده کمبود خانه‌های اجاره‌ای ایمن موجب شده خانواده‌های فقیر در یدک‌کشی کنار یک پارک اسکان کنند. با این وجود همچنان باید گفت بزرگ‌ترین گروه بی‌خانمان‌ها در دنیا را زاغه‌نشین‌ها تشکیل می‌دهند. براساس آمار اعلام شده از سوی دفتر شهری سازمان ملل متحد، جهانی شدن و افزایش مهاجرت به شهرها امروزه عده بیشتری را با شرایطی مواجه کرده که می‌توان بر اساس آن این عده را بی‌خانمان خواند. ادواردو مورنو، رئیس دفتر شهری سازمان ملل می‌گویند: «بی‌خانمانی پنهان پدیده جهانی جدیدی است و به روشنی می‌دانیم این پدیده در آینده افزایش خواهد داشت. در اروپا، کانادا و استرالیا شاهد رشد منفی جمعیت هستیم که در نتیجه این کشورها را با معضل کمبود نیروی کار مواجه کرده است، اما سیاست این کشورها برای استقبال از مهاجران به‌عنوان نیروی کار مشکلات ویژه‌ای به وجود آورده است. اگرچه مهاجران در کشورهای توسعه یافته می‌توانند کار پیدا کنند، اما درآمد آنها برای تامین سرپناه کفاف نمی‌دهد». ادی تاناکا بعد از یک روز طولانی کاری دنبال سرپناهی است تا در آن گلویی تازه کرده، سیگاری دود کند و تا صبح با آسودگی بخوابد، اما اتاق او از یک دستشویی با دیوارهای نازک بزرگ‌تر نخواهد بود و تختخوابش یک صندلی چرم چرخ‌دار است.
خانه تاناکا یک کافی‌نت 24 ساعته در محله ایکه‌بوکوروی توکیو است. این یکی از هزاران کافی‌نت سراسر ژاپن است که شب‌ها سرپناه کارگرانی است که پول کافی برای اجاره خانه ندارند. کارگرانی مانند تاناکا که با قراردادهای روزانه زندگی می‌گذرانند براساس آمار منتشر شده از سوی دولت ژاپن به بیش از 5 هزار و 400 نفر می‌رسند. با این وجود گروه‌های ضدفقر ژاپنی معتقدند دولت این کشور آمار واقعی آوارگان کافی‌نت‌ها را اعلام نمی‌کند و جمعیت مردان میانسالی که از ساعت 10 شب به بعد با کوله‌بارشان به دنبال یک کافی‌نت خالی در محله‌های توکیو می‌گردند و حتی اگر علاقه‌ای به اینترنت ندارند آنجا خانه آنهاست روز به روز در حال افزایش است. تنها صدایی که سکوت این خانه را می‌شکند صدای فشردن دکمه‌های صفحه کلید کامپیوتر است و سرانجام صدای پسرکی که برای آنها فست‌فود آورده است. غذای این کارگرها معمولا چیپس، سس، همبرگر، ماهی سرخ شده و برنج و سبزیجات است که کمی بیشتر از 5/3 یورو می‌ارزد. اجاره یک شبه هر کافی‌نت حدود 30/4 یورو است و چنانچه کارگری بخواهد ساعاتی از روز را نیز در آنها سپری کند مبلغ بیشتری باید بپردازد. تاناکا امشب ساعت 11 می‌خوابد تا فردا ساعت 5 صبح به دنبال یک کارفرمای جدید از خانه محقرش خارج شود. او یکی از هزاران ژاپنی است که در رقابت با شرایط اقتصادی در این کشور زمین خورده‌اند. آمار دولتی نشان می‌دهد نیمی از آوارگان کافی‌نتی مشاغل موقت دارند و بیش از 2هزار و 200 نفر آنها به کلی بیکارند. چهار پنجم آنها را مردان تشکیل می‌دهند، اما زنان بی‌خانمان نیز اغلب چند اتاقک را پناهگاه خود می‌کنند. عمر این پدیده در ژاپن 6 سال است، یعنی درست از زمانی که جهت‌گیری‌های اقتصادی دولت ژاپن شکاف طبقاتی بیشتری در توکیو ایجاد کرد. در فاصله سال‌های 2001 تا 2005 تعداد کسانی که سالانه کمتر از یک میلیون ین درآمد داشته‌اند، 16 درصد افزایش داشته است. ماکوتا یاسا، یکی از فعالان سازمان‌های مردم نهاد مبارزه با فقر می‌گوید: اگرچه دولت این عده را نادیده می‌گیرد اما آنها توانسته‌اند با ارسال ایمیل‌های فراوان به مؤسسات خیریه برای خودشان کمک‌هایی دریافت کنند. امیدواریم وزارت کار از سال آینده طرح پیشنهاد فرصت‌های شغلی به این عده را آغاز کند. به نظر ما این افراد که اغلب آنها را مردان بین 25 تا 34 ساله تشکیل می‌دهند، جمعیتی حدود 25 تا 45 هزار نفر را شامل می‌شوند. یکی از زنان جوانی که از چند ماه پیش در این مکان زندگی می‌کند، می‌گوید: همسرم کار موقت خود را در شرکت هواپیمایی ژاپن از دست داده و به همین دلیل من دور از او و در اینجا زندگی می‌کنم. او در جست‌وجوی کار دیگری است و من هم در تلاشم تا بتوانم زندگی شغلی تازه‌ای را آغاز کنم. روزی که یکی از ما کار پیدا کند دوباره با هم زندگی خواهیم کرد. من کسی را در توکیو نمی‌شناسم و خانواده‌ای در این شهر ندارم.
به گزارش شبکه 5 تلویزیون فرانسه، 30 درصد از حقوق‌بگیران در ژاپن کارکنان موقت شرکت‌ها هستند که هنگام بحران نخستین پیش از دیگران شغل خود را از دست دادند. این گزارش می‌افزاید افرادی که در این کابین‌ها زندگی می‌کنند هیچ تماسی با یکدیگر ندارند. تنها نوری که در کابین وجود دارد نور صفحه کامپیوتر است. در واقع این کافی‌نت‌ها که الگویی خارج از ژاپن ندارند کابین‌هایی به مساحت یک متر مربع هستند که فقط به یک رایانه مجهزند به عبارتی دیگر فرد متقاضی اسکان در این محل با پرداخت هزینه استفاده یک‌شبه از اینترنت کابین را برای خود رزرو می‌کند و شب را آنجا می‌خوابد. اما از آنجا که آوارگان کافی‌نت‌ها توان پرداخت یک ماه اشتراک اینترنت در این باکس‌ها را ندارند روز به روز هزینه اقامت خود را می‌پردازند و گهگاه ممکن است به علت نداشتن پول، شب را در خیابان سپری کنند. در عین حال خدماتی نظیر دوش یا دستشویی یا فروشگاهی برای فروش مواد مورد نیاز اولیه نیز در این سایبر کافه ارائه می‌شود. از آنجا که برای این افراد ارائه نشانی دقیق برای یافتن شغل مناسب اجباری است، گاهی مسؤولان بعضی از کافی‌نت‌ها برای ابراز همدردی با آنها می‌پذیرند نشانی خود را به عنوان محل اقامت افراد حاضر ارائه کنند.
مالک یک سایبر کافه می‌گوید: من این مرکز را یک سال پیش دقیقا با هدف اسکان این افراد راه‌اندازی کردم و اینترنت و استفاده‌های جانبی از آن فقط بهانه است. افزایش معضل بی‌خانمانی پنهان در دنیا
کافی‌نت، سرپناه ژاپنی ها
صفا صهری: براساس تعریف آژانس بی‌خانمانی اروپا، کافی است افراد شب را در خیابان به صبح نرسانند تا بی‌خانمان قلمداد نشوند. این درحالی است که در بسیاری از کشورهای دنیا با انواع متفاوتی از بی‌خانمانی مواجه هستیم.
در شیلی 15 درصد جمعیت شهری به علت فقر در خانه‌های اقوامشان زندگی می‌کنند. در واقع در این کشور هر 2 یا 3 خانواده صاحب یک خانه هستند. در برخی کشورهای حوزه دریای کارائیب خانه‌ها براساس ساعات کاری و به صورت شیفتی اجاره داده می‌شوند، یعنی یک نفر از ساعت 8 بعدازظهر تا 6 صبح حق اقامت در یک خانه را دارد و در شیفت بعدی این خانه از آن مستاجر دیگری است. بسیاری از مردم در کشورهای شرق اروپا در خانه‌های غیرایمنی زندگی می‌کنند که سرمای زمستان در آنها نفوذ می‌کند. در ایالات متحده کمبود خانه‌های اجاره‌ای ایمن موجب شده خانواده‌های فقیر در یدک‌کشی کنار یک پارک اسکان کنند. با این وجود همچنان باید گفت بزرگ‌ترین گروه بی‌خانمان‌ها در دنیا را زاغه‌نشین‌ها تشکیل می‌دهند. براساس آمار اعلام شده از سوی دفتر شهری سازمان ملل متحد، جهانی شدن و افزایش مهاجرت به شهرها امروزه عده بیشتری را با شرایطی مواجه کرده که می‌توان بر اساس آن این عده را بی‌خانمان خواند. ادواردو مورنو، رئیس دفتر شهری سازمان ملل می‌گویند: «بی‌خانمانی پنهان پدیده جهانی جدیدی است و به روشنی می‌دانیم این پدیده در آینده افزایش خواهد داشت. در اروپا، کانادا و استرالیا شاهد رشد منفی جمعیت هستیم که در نتیجه این کشورها را با معضل کمبود نیروی کار مواجه کرده است، اما سیاست این کشورها برای استقبال از مهاجران به‌عنوان نیروی کار مشکلات ویژه‌ای به وجود آورده است. اگرچه مهاجران در کشورهای توسعه یافته می‌توانند کار پیدا کنند، اما درآمد آنها برای تامین سرپناه کفاف نمی‌دهد». ادی تاناکا بعد از یک روز طولانی کاری دنبال سرپناهی است تا در آن گلویی تازه کرده، سیگاری دود کند و تا صبح با آسودگی بخوابد، اما اتاق او از یک دستشویی با دیوارهای نازک بزرگ‌تر نخواهد بود و تختخوابش یک صندلی چرم چرخ‌دار است.
خانه تاناکا یک کافی‌نت 24 ساعته در محله ایکه‌بوکوروی توکیو است. این یکی از هزاران کافی‌نت سراسر ژاپن است که شب‌ها سرپناه کارگرانی است که پول کافی برای اجاره خانه ندارند. کارگرانی مانند تاناکا که با قراردادهای روزانه زندگی می‌گذرانند براساس آمار منتشر شده از سوی دولت ژاپن به بیش از 5 هزار و 400 نفر می‌رسند. با این وجود گروه‌های ضدفقر ژاپنی معتقدند دولت این کشور آمار واقعی آوارگان کافی‌نت‌ها را اعلام نمی‌کند و جمعیت مردان میانسالی که از ساعت 10 شب به بعد با کوله‌بارشان به دنبال یک کافی‌نت خالی در محله‌های توکیو می‌گردند و حتی اگر علاقه‌ای به اینترنت ندارند آنجا خانه آنهاست روز به روز در حال افزایش است. تنها صدایی که سکوت این خانه را می‌شکند صدای فشردن دکمه‌های صفحه کلید کامپیوتر است و سرانجام صدای پسرکی که برای آنها فست‌فود آورده است. غذای این کارگرها معمولا چیپس، سس، همبرگر، ماهی سرخ شده و برنج و سبزیجات است که کمی بیشتر از 5/3 یورو می‌ارزد. اجاره یک شبه هر کافی‌نت حدود 30/4 یورو است و چنانچه کارگری بخواهد ساعاتی از روز را نیز در آنها سپری کند مبلغ بیشتری باید بپردازد. تاناکا امشب ساعت 11 می‌خوابد تا فردا ساعت 5 صبح به دنبال یک کارفرمای جدید از خانه محقرش خارج شود. او یکی از هزاران ژاپنی است که در رقابت با شرایط اقتصادی در این کشور زمین خورده‌اند. آمار دولتی نشان می‌دهد نیمی از آوارگان کافی‌نتی مشاغل موقت دارند و بیش از 2هزار و 200 نفر آنها به کلی بیکارند. چهار پنجم آنها را مردان تشکیل می‌دهند، اما زنان بی‌خانمان نیز اغلب چند اتاقک را پناهگاه خود می‌کنند. عمر این پدیده در ژاپن 6 سال است، یعنی درست از زمانی که جهت‌گیری‌های اقتصادی دولت ژاپن شکاف طبقاتی بیشتری در توکیو ایجاد کرد. در فاصله سال‌های 2001 تا 2005 تعداد کسانی که سالانه کمتر از یک میلیون ین درآمد داشته‌اند، 16 درصد افزایش داشته است. ماکوتا یاسا، یکی از فعالان سازمان‌های مردم نهاد مبارزه با فقر می‌گوید: اگرچه دولت این عده را نادیده می‌گیرد اما آنها توانسته‌اند با ارسال ایمیل‌های فراوان به مؤسسات خیریه برای خودشان کمک‌هایی دریافت کنند. امیدواریم وزارت کار از سال آینده طرح پیشنهاد فرصت‌های شغلی به این عده را آغاز کند. به نظر ما این افراد که اغلب آنها را مردان بین 25 تا 34 ساله تشکیل می‌دهند، جمعیتی حدود 25 تا 45 هزار نفر را شامل می‌شوند. یکی از زنان جوانی که از چند ماه پیش در این مکان زندگی می‌کند، می‌گوید: همسرم کار موقت خود را در شرکت هواپیمایی ژاپن از دست داده و به همین دلیل من دور از او و در اینجا زندگی می‌کنم. او در جست‌وجوی کار دیگری است و من هم در تلاشم تا بتوانم زندگی شغلی تازه‌ای را آغاز کنم. روزی که یکی از ما کار پیدا کند دوباره با هم زندگی خواهیم کرد. من کسی را در توکیو نمی‌شناسم و خانواده‌ای در این شهر ندارم.
به گزارش شبکه 5 تلویزیون فرانسه، 30 درصد از حقوق‌بگیران در ژاپن کارکنان موقت شرکت‌ها هستند که هنگام بحران نخستین پیش از دیگران شغل خود را از دست دادند. این گزارش می‌افزاید افرادی که در این کابین‌ها زندگی می‌کنند هیچ تماسی با یکدیگر ندارند. تنها نوری که در کابین وجود دارد نور صفحه کامپیوتر است. در واقع این کافی‌نت‌ها که الگویی خارج از ژاپن ندارند کابین‌هایی به مساحت یک متر مربع هستند که فقط به یک رایانه مجهزند به عبارتی دیگر فرد متقاضی اسکان در این محل با پرداخت هزینه استفاده یک‌شبه از اینترنت کابین را برای خود رزرو می‌کند و شب را آنجا می‌خوابد. اما از آنجا که آوارگان کافی‌نت‌ها توان پرداخت یک ماه اشتراک اینترنت در این باکس‌ها را ندارند روز به روز هزینه اقامت خود را می‌پردازند و گهگاه ممکن است به علت نداشتن پول، شب را در خیابان سپری کنند. در عین حال خدماتی نظیر دوش یا دستشویی یا فروشگاهی برای فروش مواد مورد نیاز اولیه نیز در این سایبر کافه ارائه می‌شود. از آنجا که برای این افراد ارائه نشانی دقیق برای یافتن شغل مناسب اجباری است، گاهی مسؤولان بعضی از کافی‌نت‌ها برای ابراز همدردی با آنها می‌پذیرند نشانی خود را به عنوان محل اقامت افراد حاضر ارائه کنند.
مالک یک سایبر کافه می‌گوید: من این مرکز را یک سال پیش دقیقا با هدف اسکان این افراد راه‌اندازی کردم و اینترنت و استفاده‌های جانبی از آن فقط بهانه است. ارسال نظر
پربیننده