امید صبوری: کمتر از یک‌سال پیش بود که «وطن امروز» گفت‌وگویی با روتیتر «رمزگشایی از سریال‌های خانه سبز و همسران» منتشر کرد و به نقل از یکی از کم‌حاشیه‌ترین کارگردانان و تهیه‌کنندگان سینما و تلویزیون نوشتیم:«باید حقمان را از آنتن بگیریم». نزدیک به یک‌سال پرفراز و نشیب گذشت و دیگر خاطره آن گفت‌وگو و تیتر کمرنگ شد که باردیگر نام‌آشنای او را بر سرفصل خبری رسانه‌ها دیدیم؛«مسعودرسام کارگردان باسابقه تلویزیون درگذشت». خاطرات دوباره زنده شد و سراغ آرشیو رفتیم. تأسف‌برانگیز بود، این‌بار نه «حق» که «سهم» چهره خندان این خاطره‌سازترین مجموعه‌ساز سیما از آنتن هم تنها یک «خبر» بود و چند «گزارش»! با این همه واقعیت این بود که خالق «خانه‌سبز» از میان ما رفته بود؛ در سکوت و کاملاً ناگهانی. او که چند سالی با بیماری سرطان خون دست‌وپنجه نرم می‌کرد و این اواخر در سکوت خبری برای درمان راهی آلمان شده بود، سرانجام بعدازظهر روز دهم آبان‌ماه تسلیم تقدیر شد و دارفانی را وداع گفت.
کارنامه‌ای پرخاطره
کارنامه زنده‌یاد مسعود رسام به‌راستی کارنامه‌ای کم‌حجم اما ماندگار است. او که درسال 1336 در تهران به‌دنیا آمد، پس از کسب مدرک کارگردانی از مدرسه عالی تلویزیون و سینما (دانشکده صدا و سیما) وارد عرصه حرفه‌ای فیلمسازی شد. از همان سال نیز آرام و کم‌حاشیه به کیفیت کارنامه‌اش اندیشید تا امروز مرور کارنامه‌اش خاطرات نوستالژیک بسیاری از مخاطبان تلویزیون را برانگیزد؛ از کودکان دهه 60 که لذت تماشای کمدی عروسکی «چاق و لاغر» را هنوز هم در هیچ‌یک از تولیدات گروه کودک و نوجوان تلویزیون قابل احیا نمی‌دانند تا میانسالانی که با «خانه سبز» و «همسران» معنی زندگی آپارتمانی را برای اولین بار در جعبه جادو رصد می‌کردند. «بزرگ مرد کوچک»، «دریایی‌ها»، «مروارید سرخ»، فیلم‌های سینمایی «سیندرلا» و «علی و غول جنگل» و نیز مجموعه «غیرمحرمانه» هم از دیگر آثاری بود که مخاطبان هریک بنابر سلیقه خود آنان را در حافظه خود جای داده‌اند.
یک کارنامه سبز به روایت خالق
مسعود رسام که کارنامه متفاوتش نشان از دغدغه‌های خاص او در برنامه‌سازی برای تلویزیون دارد، خود گزاره‌های جالبی را درباره روند فیلمسازی‌اش مطرح می‌کند. خالق «خانه‌سبز» در گفت‌وگوی مفصلی که سال گذشته با «وطن امروز» داشت، به گوشه‌هایی از این دغدغه‌ها اشاره کرده بود که در زیر بخش‌هایی از‌آن را مرور می‌کنیم.
* در همکاری با بیرنگ درگير مسائل اين شكلى نبوديم كه من چه‌كار می‌كنم و تو چه‌كار؟ بيشتر هدفمان خود برنامه و مخاطب بود. در آن دوران اصطلاحى داشتيم كه بايد حقمان را از آنتن بگيريم، بنابراين آنقدر می‌جنگيديم تا اين رضايت را از مردم بگيريم و احساس كنيم كه در كارمان آن حد موفقيت را كسب كرده‌ايم.
* دنياى كودكی‌مان را با «شازده كوچولو» ، «كوه‌هاى مغرور» و «چاق و لاغر» و مجموعه‌هاى ديگر به تصوير كشيده بوديم. شايد اگر در آن وادى باقى می‌مانديم به تكرار می‌رسيديم به همين دليل وارد وادى كهنسالان شديم. زيرا آن هم به نوعى به دنياى كودكان نزديك است، می‌گويند آدم وقتى پير می‌شود به بچگی‌اش بازمی‌گردد بنابراين در دنياى بزرگسالان آن بخش به ما نزديك‌تر بود لذا سريال «بهشت کوچک» و «اين خانه دور است» را درباره خانه سالمندان ساختيم.
* در«همسران» يك خانواده داشتيم، در «خانه‌سبز» يك جامعه، در «سرزمين سبز» يك كشور و بعد هم قرار بود درباره «دنياى سبز» كار كنيم، يعنى در كل جهان بگرديم و آدم‌هايى كه باورهاى «سبز» دارند را پيدا كنيم و اينها را به هم وصل كنيم. اما این اتفاق نیفتاد و عدم ساخت «سرزمین سبز» اثر نامطلوبی در روحیه من داشت.
* جو فعلى تلويزيون گونه مخاطب‌ستيزى دارد. يكسرى كليشه روال شده كه همه به آن عادت كرده‌اند. هيچ كس شهامت ندارد پايش را فراتر از كليشه‌ها بگذارد. حتى زمانى كه خود ما طرح‌هايى كه خارج از كليشه‌هاى رايج است را ارائه می‌دهيم برخوردهايى كه مشاهده می‌كنيم مايوس كننده‌اند. به دليل اينكه من احساس می‌كنم همه يك راه مطمئن را ترجيح می‌دهند. راه مطمئن هم يعنى موردى مثل كار ديگران بسازيم!
بیرنگ: هرچه از او مانده خاطره است
نامی که همواره در کنار نام «مسعود رسام» بر صفحه تلویزیون می‌نشست، «بیژن بیرنگ» بود؛ دوست و همکار نزدیکی که این روزها داغدار این هنرمند برجسته کشور است. او درباره رسام می‌گوید: من کارهایی با زنده‌یاد مسعود رسام انجام داده‌ام که شاید برای چندنسل کار باشد، اگر کاری را 30سال پیش با هم ساخته باشیم و یک فرد 10 ساله آن را دیده باشد، امروز آن فرد 40ساله است و این برای من و مسعود افتخار است. وی در ادامه اضافه کرد: امروز که مسعود از میان ما رفته، باید بگویم که او برای فرهنگسازی کشور در عرصه هنر تلاش بسیار زیادی انجام داده و هر چیزی از او به جای مانده خاطره است. بیرنگ تصریح کرد: اگر امروز نام بیژن بیرنگ به‌عنوان تهیه‌کننده و کارگردان در جایی مطرح می‌شود به‌خاطر کار کردن در کنار مسعود رسام بوده که در رشد کردن و پیشرفت کاری من تأثیر بسزایی داشته است. وی در پایان اظهارداشت: اعتراف می‌کنم که همه چیز با سرعت گذشت و فقط وقتی انسان‌ها می‌میرند دیگران به یاد آنها می‌افتند، امّا من همیشه به یاد مسعود بوده‌ام و خواهم بود چون در کنارش یک عمر کار کردم و امروز بدون او نمی‌دانم می‌خواهم چه کار کنم. یادش گرامی. به یاد «مسعود رسام»
خاطره‌سازترین کارگردان سیما
امید صبوری: کمتر از یک‌سال پیش بود که «وطن امروز» گفت‌وگویی با روتیتر «رمزگشایی از سریال‌های خانه سبز و همسران» منتشر کرد و به نقل از یکی از کم‌حاشیه‌ترین کارگردانان و تهیه‌کنندگان سینما و تلویزیون نوشتیم:«باید حقمان را از آنتن بگیریم». نزدیک به یک‌سال پرفراز و نشیب گذشت و دیگر خاطره آن گفت‌وگو و تیتر کمرنگ شد که باردیگر نام‌آشنای او را بر سرفصل خبری رسانه‌ها دیدیم؛«مسعودرسام کارگردان باسابقه تلویزیون درگذشت». خاطرات دوباره زنده شد و سراغ آرشیو رفتیم. تأسف‌برانگیز بود، این‌بار نه «حق» که «سهم» چهره خندان این خاطره‌سازترین مجموعه‌ساز سیما از آنتن هم تنها یک «خبر» بود و چند «گزارش»! با این همه واقعیت این بود که خالق «خانه‌سبز» از میان ما رفته بود؛ در سکوت و کاملاً ناگهانی. او که چند سالی با بیماری سرطان خون دست‌وپنجه نرم می‌کرد و این اواخر در سکوت خبری برای درمان راهی آلمان شده بود، سرانجام بعدازظهر روز دهم آبان‌ماه تسلیم تقدیر شد و دارفانی را وداع گفت.
کارنامه‌ای پرخاطره
کارنامه زنده‌یاد مسعود رسام به‌راستی کارنامه‌ای کم‌حجم اما ماندگار است. او که درسال 1336 در تهران به‌دنیا آمد، پس از کسب مدرک کارگردانی از مدرسه عالی تلویزیون و سینما (دانشکده صدا و سیما) وارد عرصه حرفه‌ای فیلمسازی شد. از همان سال نیز آرام و کم‌حاشیه به کیفیت کارنامه‌اش اندیشید تا امروز مرور کارنامه‌اش خاطرات نوستالژیک بسیاری از مخاطبان تلویزیون را برانگیزد؛ از کودکان دهه 60 که لذت تماشای کمدی عروسکی «چاق و لاغر» را هنوز هم در هیچ‌یک از تولیدات گروه کودک و نوجوان تلویزیون قابل احیا نمی‌دانند تا میانسالانی که با «خانه سبز» و «همسران» معنی زندگی آپارتمانی را برای اولین بار در جعبه جادو رصد می‌کردند. «بزرگ مرد کوچک»، «دریایی‌ها»، «مروارید سرخ»، فیلم‌های سینمایی «سیندرلا» و «علی و غول جنگل» و نیز مجموعه «غیرمحرمانه» هم از دیگر آثاری بود که مخاطبان هریک بنابر سلیقه خود آنان را در حافظه خود جای داده‌اند.
یک کارنامه سبز به روایت خالق
مسعود رسام که کارنامه متفاوتش نشان از دغدغه‌های خاص او در برنامه‌سازی برای تلویزیون دارد، خود گزاره‌های جالبی را درباره روند فیلمسازی‌اش مطرح می‌کند. خالق «خانه‌سبز» در گفت‌وگوی مفصلی که سال گذشته با «وطن امروز» داشت، به گوشه‌هایی از این دغدغه‌ها اشاره کرده بود که در زیر بخش‌هایی از‌آن را مرور می‌کنیم.
* در همکاری با بیرنگ درگير مسائل اين شكلى نبوديم كه من چه‌كار می‌كنم و تو چه‌كار؟ بيشتر هدفمان خود برنامه و مخاطب بود. در آن دوران اصطلاحى داشتيم كه بايد حقمان را از آنتن بگيريم، بنابراين آنقدر می‌جنگيديم تا اين رضايت را از مردم بگيريم و احساس كنيم كه در كارمان آن حد موفقيت را كسب كرده‌ايم.
* دنياى كودكی‌مان را با «شازده كوچولو» ، «كوه‌هاى مغرور» و «چاق و لاغر» و مجموعه‌هاى ديگر به تصوير كشيده بوديم. شايد اگر در آن وادى باقى می‌مانديم به تكرار می‌رسيديم به همين دليل وارد وادى كهنسالان شديم. زيرا آن هم به نوعى به دنياى كودكان نزديك است، می‌گويند آدم وقتى پير می‌شود به بچگی‌اش بازمی‌گردد بنابراين در دنياى بزرگسالان آن بخش به ما نزديك‌تر بود لذا سريال «بهشت کوچک» و «اين خانه دور است» را درباره خانه سالمندان ساختيم.
* در«همسران» يك خانواده داشتيم، در «خانه‌سبز» يك جامعه، در «سرزمين سبز» يك كشور و بعد هم قرار بود درباره «دنياى سبز» كار كنيم، يعنى در كل جهان بگرديم و آدم‌هايى كه باورهاى «سبز» دارند را پيدا كنيم و اينها را به هم وصل كنيم. اما این اتفاق نیفتاد و عدم ساخت «سرزمین سبز» اثر نامطلوبی در روحیه من داشت.
* جو فعلى تلويزيون گونه مخاطب‌ستيزى دارد. يكسرى كليشه روال شده كه همه به آن عادت كرده‌اند. هيچ كس شهامت ندارد پايش را فراتر از كليشه‌ها بگذارد. حتى زمانى كه خود ما طرح‌هايى كه خارج از كليشه‌هاى رايج است را ارائه می‌دهيم برخوردهايى كه مشاهده می‌كنيم مايوس كننده‌اند. به دليل اينكه من احساس می‌كنم همه يك راه مطمئن را ترجيح می‌دهند. راه مطمئن هم يعنى موردى مثل كار ديگران بسازيم!
بیرنگ: هرچه از او مانده خاطره است
نامی که همواره در کنار نام «مسعود رسام» بر صفحه تلویزیون می‌نشست، «بیژن بیرنگ» بود؛ دوست و همکار نزدیکی که این روزها داغدار این هنرمند برجسته کشور است. او درباره رسام می‌گوید: من کارهایی با زنده‌یاد مسعود رسام انجام داده‌ام که شاید برای چندنسل کار باشد، اگر کاری را 30سال پیش با هم ساخته باشیم و یک فرد 10 ساله آن را دیده باشد، امروز آن فرد 40ساله است و این برای من و مسعود افتخار است. وی در ادامه اضافه کرد: امروز که مسعود از میان ما رفته، باید بگویم که او برای فرهنگسازی کشور در عرصه هنر تلاش بسیار زیادی انجام داده و هر چیزی از او به جای مانده خاطره است. بیرنگ تصریح کرد: اگر امروز نام بیژن بیرنگ به‌عنوان تهیه‌کننده و کارگردان در جایی مطرح می‌شود به‌خاطر کار کردن در کنار مسعود رسام بوده که در رشد کردن و پیشرفت کاری من تأثیر بسزایی داشته است. وی در پایان اظهارداشت: اعتراف می‌کنم که همه چیز با سرعت گذشت و فقط وقتی انسان‌ها می‌میرند دیگران به یاد آنها می‌افتند، امّا من همیشه به یاد مسعود بوده‌ام و خواهم بود چون در کنارش یک عمر کار کردم و امروز بدون او نمی‌دانم می‌خواهم چه کار کنم. یادش گرامی. ارسال نظر
پربیننده