خبر

نه هر که چهره برافروخت... خوشحالی که شب قبل 2 شعر تازه گفتی و امروز به هر چه انجمن می‌شناسی سر می‌زنی، از اینکه کارهای نخوانده داری احساس عجیبی به تو دست می‌دهد. شعرهایت را هم حفظ کرده‌ای تا با ژست کامل‌تر بخوانی. درست مثل دفعه‌های پیش که چقدر ابهت و شکوه به رخ می‌کشیدی و اعضای انجمن هم حسابی تشویقت می‌کردند بویژه‌ عده‌ای جوان که اول راهند و نه از راه رفته خود خبر دارند و نه از راه نرفته‌شان، همین که پیرو مکتب فلانیسم هستی تحویلت می‌گیرند. تو هم دچار توهم می‌شوی و با خود زمزمه می‌کنی، من شاعر پست‌مدرن هستم و شاعر زمان خودم و همین کافی است که عده‌ای در بین حضار مبهوت تو می‌شوند که آفرین، عجب شاعر آوانگارد و متفاوتی است. تو در نگاه آنها حیرت، غبطه و حسادت می‌بینی، اما آنها به گونه‌ای نگاهت می‌کنند که به تعبیر سعدی، عاقل اندر سفیه و تو شاید برای هیچ وقت نفهمی و خود را وقف زنی کنی که در شعرهایت به صورت جسدی در رفت و آمد است، همین کافی است که شعرت را مثلا با واو شروع کنی، گاهی چند نقطه بگذاری یا بگویی اپیزود دوم و سوم ... یا به ردیف‌هایی دل‌خوش کنی که هرگز کسی به کار نبرد. گرداننده برنامه صدایت می‌کند و چون خودش کوتوله ادبی است تو را بزرگ می‌بیند یا شاید می‌خواهد شماره تماسی از تو بگیرد و ادامه ماجرا... . پشت تریبون قرار می‌گیری، کمی عشوه و ترفند در بیانت می‌گنجانی و گاه حتی جای کاراکتر شعرت عملا اجرا می‌کنی. یکی در میان جمعیت به بغل‌دستی‌اش می‌گوید، او در بچگی عقده داشته حتما، دیگری می‌گوید نیازی به گفتن در شعر نیست خوب راحت اعلام کن خواسته‌ات را، سومی عصبانی است اما به حرمت جلسه در خود می‌ریزد و... . امر بر تو مشتبه می‌شود که تو هم شدی شاعر. حالا پزی و غروری و آبروریزی؛ وادی شعر و ادبیات که چه دوره بی سر و تهی است. از جلسه می‌آیی بیرون و برای اینکه ثابت کنی واقعا شاعری، سیگاری روشن می‌کنی و غلیظ می‌کشی و می‌خوری و برمی‌آوری و ادعایت سد کرج را هم می‌شکند، اما هنوز نمی‌دانی که قبل از شاعر بودن باید با شعور و آدم باشی و چند سطر گفتنی دلیل بر شاعر بودن و شاعر ماندن نیست و به قول حافظ: نه هر که سر بتراشد قلندری داند/ نه هر که چهره برافروخت دلبری داند اصلا به من چه که چک بی‌محل برگشت خواهد خورد، به من چه که این شاعران برادرخوانده چک‌های برگشتی‌اند. تاریخ خود بهتر می‌داند که سطل باطله‌اش را کی و کجا رو کند! بگذار برخی در تارهای توهم خویش کسب لذت کنند برای درجا زدن و فرو رفتن. نصیحت دشمن نصیحت از دشمن پذیرفتن خطاست ولیکن شنیدن رواست تا به خلاف آن کار کنی که آن عین صواب است. حذر کن ز آنچه دشمن گوید آن کن که بر زانو زنی دست تغابن گرت راهی نماید راست چون تیر از او برگردد و راه دست چپ گیر گلستان سعدي برای بار دوم صورت می‌گیرد رقابت فیلم‌های ویدئویی در جشنواره فیلم فجر در بیست و هشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم فجر برای بار دوم فیلم‌های بلند ویدئویی در قالب بخش ویدئوسینما با یکدیگر رقابت می‌کنند. در این بخش یک سیمرغ بلورین به بهترین کارگردانی فیلم بلند ویدئویی اهدا می‌شود. در بخش ویدئوسینما آثار بلند ویدئویی که در 2 سال گذشته نمایش عمومی نداشته یا در دوره‌های قبل جشنواره یا از تلویزیون پخش نشده باشند، می‌توانند شرکت کنند. همچنین در بخش آثار ویدئویی کوتاه نیز یک سیمرغ بلورین به بهترین کارگردان اثر برگزیده اهدا خواهد شد. آثار ویدئویی کوتاه که در بخش‌های رقابتی جشنواره‌های معتبر داخلی و خارجی شرکت کرده‌اند می‌توانند در این بخش رقابت کنند به شرط آنکه مدت زمان آنها بین 3 تا 15 دقیقه باشد. 10‌هزار روز است که خوابیم 10/9/88 را به خاطر بسپاريد؛ رازي است در اين روز ادامه از صفحه2 آقای هاشمی‌رفسنجانی! مگر نه این است که بسیاری از فتوحات جنگ را مدیون حاج‌احمد هستید؛ شما بفرمایید کدام قدم را برای نه آزادی، که با خبری از سرنوشت متوسلیان و دیگر یارانش برداشته‌اید؟! آیا این 10‌هزار روز، جای یک نامه سرگشاده نداشت؟! کاش آقازاده‌ای هم پیدا می‌شد و یک سایت درست می‌کرد برای آزادی این 4 دیپلمات. کاش برای این راه هم پول خرج می‌شد. کاش فرزندان ما در لبنان و در کنار سرکشی از شعبات دانشگاه آزاد، یک حالی هم از حاج‌احمد می‌گرفتند. کاش ... کاش... آقایان! حضرات! می‌دانید چرا برخی‌ها، ‌متوسلیان را «بسیجی واقعی» نمی‌دانند؟! من می‌دانم؛ یک درصد هم احتمال بدهی، حاج‌احمد زنده باشد، نباید این شعار را داد. اسرائیلی‌ها تا زمانی که لطف نکنند و خبر شهادت سردار ما را ندهند، نمی‌توان از حاج احمد،‌چون یک «بسیجی واقعی» یاد کرد. بسیجی واقعی، بسیجی مرده است و شیر،‌ حتی اگر در بند هم باشد،‌ زنده است. 10/9/1388،‌ده‌هزارمین روز اسارت حاج احمد متوسلیان، سیدمحسن موسوی، تقی رستگار مقدم و کاظم اخوان به دست صهیونیست‌هاست. ما از چهاردهم تیر‌ماه سال 61، درست 10هزار روز است که در غار بی‌‌معرفتی‌ها و فراموشی‌ها به خواب رفته‌ایم و از یاد برده‌ایم که «بیداری»، حداقل رسالت ما بود؛ شب‌زنده‌داری، ‌پیشکش!