محمود عباس که چندی پیش در حرکتی غیرقابل پیش‌بینی، ژانویه سال آینده را به عنوان موعد انتخابات پارلمانی در فلسطین انتخاب کرده بود، حرکت غیرمنتظره دیگری انجام داد و از کاندیداتوری در انتخابات آتی فلسطین انصراف داد و از ساف درخواست کرد که شخص دیگری را جایگزین وی کنند. این تصمیم ابومازن واکنش‌های مختلفی را به دنبال داشت. حماس و دیگر گروه‌های مخالف، این اقدام عباس را اعتراف به شکست از جانب وی دانستند و در مقابل ایالات متحده و رژیم صهیونیستی در فراق محمود عباس مرثیه‌سرایی کردند و وی را شریک دیرینه خود دانستند و از وی خواستند در تصمیمش تجدید‌نظر کند.
در این میان برخی معتقدند، ابومازن از موضوع کاندیداتوری خود به عنوان برگ برنده‌ای برای پیروزی در مذاکرات استفاده می‌کند و تلاش دارد از این طریق از آمریکا و رژیم صهیونیستی امتیاز بگیرد. با این نگاه، اقدام ابومازن در کناره‌گیری از کاندیداتوری صرفا یک مانور سیاسی است. در این میان گفته می‌شود ابومازن شروطی هشت‌گانه را برای بازگشت و کاندیداتوری مطرح کرده است. بر‌این‌اساس در صورت پذیرفته شدن این شروط، وی در ادامه مذاکره با اسرائیلی‌ها مشکلی نخواهد داشت. گفته می‌شود مهم‌ترین نکته‌هایی که ابومازن مطرح می‌کند، قطعنامه‌های سازمان ملل درباره درگیری 2 طرف، نقشه راه و طرح ابتکار عربی و پیشنهاد تشکیل 2 دولت است و اینکه مرزها در حدود مرزهای پیش از جنگ 4 ژوئن 1967 قرار گرفته و قدس شرقی پایتخت دولت فلسطین باشد و امکان دسترسی به اماکن مقدس فلسطین نیز فراهم شود. با این نگاه، اقدام عباس 74 ساله صرفا یک اقدام تبلیغاتی پیش از موعد است تا بتواند زمینه را برای پیروزی خود و متحدانش در انتخابات ژانویه فراهم سازد، اما این بازی سیاسی جدید عباس برای رهبران حماس و دیگر گروه‌های مبارز فلسطینی شناخته شده است و آن را نسخه رنگ‌باخته‌ای از تصمیم جمال عبدالناصر رئیس‌جمهوری فقید مصر می‌دانند؛ عبدالناصر که پس از شکست مصر در جنگ ژوئن 1967 بشدت زیر فشار افکار عمومی مصر قرار داشت، در یک بازی زیرکانه استعفای خود را از ریاست‌جمهوری اعلام کرد. بی‌درنگ شورای فرماندهی انقلاب مصر و حزب حاکم «سوسیالیست ملی» با فراخوان عمومی از مردم خواست برای انصراف عبدالناصر از استعفا در برابر خانه وی در منطقه الجیزه قاهره تجمع کنند.
اسناد برجا مانده نشان می‌دهد طراح این تاکتیک سیاسی «حسنین هیکل» وزیر ارشاد ملی دولت عبدالناصر، سردبیر اسبق الاهرام و از یاران پر نفوذ عبدالناصر بود. به این ترتیب ناصر با این تاکتیک نسبت به شکست نیروهای مسلح مصر در جنگ 1967 خود را در برابر افکار عمومی جهان عرب تبرئه کرد. با این تفاسیر، ابومازن نیز تلاش دارد خود را در 2 جبهه تبرئه کند. نخستین اقدامی که ابومازن باید خود را از آن تبرئه کند مسأله پیگیری روند سازش و تقابل با مقاومت است. در حال حاضر این سوال بشدت در میان افکار عمومی مردم فلسطین مطرح است که دستاورد سال‌ها سازش سازشکاران تشکیلات خودگردان با اسرائیل چه بوده و چه چیزی جز ادامه و تشدید شهرک‌سازی‌ها عاید آنها شده است؟ اما جبهه دیگری نیز وجود دارد که ابومازن باید خود را به هر روشی از آن مبرا و حتی تطهیر کند؛ موضوعی که سبب کاهش شدید و بی‌سابقه محبوبیت وی در میان مردم فلسطین شده است. محمود عباس چندی پیش و پس از انتشار گزارش گلدستون، چشمه‌ای دیگر از خوش رقصی‌های خود را برای اسرائیل نشان داد و خواستار به تعویق افتادن بررسی این گزارش شد. این موضوع سبب شده است مردم فلسطین وی را به دیده تنفر بنگرند و حاضر نباشند این اقدام سازشکارانه وی را نادیده بگیرند.
اما این نمایش محمود عباس علاوه بر اینکه می‌تواند با مظلوم‌نمایی سبب جلب توجه به سوی وی شود، از مزایای دیگری نیز برای ابومازن برخوردار است. 2 ماه مانده به انتخابات، ابومازن با توجه به واکنش‌هایی که به کناره‌گیری وی نشان داده شده است، می‌تواند آرایش سیاسی داخلی و خارجی علیه و له خود را بخوبی بسنجد و برای تقویت یا تضعیف آن برنامه‌ریزی کند. افزون بر این، با توجه به کناره‌گیری نمایشی محمود عباس، وی در طول این 2 ماه تا حد زیادی خود را از هجمه گروه‌های مخالف مصون می‌دارد و هرچند مخالفانش نیز بخوبی می‌دانند وی در انتخابات شرکت می‌کند اما مجال چندانی برای مقابله با وی نخواهند یافت. به نظر می‌رسد محمود عباس و همراهانش در این مدت تلاش کنند که کناره‌گیری ابومازن را با ایجاد خلأیی بزرگ در عرصه سیاست‌ورزی فلسطین مترادف نشان دهند و به اذهان مردم فلسطین القا کنند که با کناره‌گیری عباس، فلسطین دچار نوعی انسداد سیاسی خواهد شد و به این وسیله زمینه را برای اقبال افکار عمومی به وی مهیا سازند. این در حالی است که محمود عباس به کسی تعهدی نسپرده که دیگر به صحنه باز‌نخواهد گشت و این بدان معناست که راه برای بازگشت وی به قدرت همچنان هموار است و همزمان با توقف حملات مخالفانش، درخواست‌ها برای نقش‌آفرینی مجدد وی به اوج خواهد رسید بویژه که شورای مرکزی ساف هم کماکان بشدت خواهان بازگشت ابومازن است. تحلیلی بر تصمیم جدید محمود عباس
بازی ابومازن
محمود عباس که چندی پیش در حرکتی غیرقابل پیش‌بینی، ژانویه سال آینده را به عنوان موعد انتخابات پارلمانی در فلسطین انتخاب کرده بود، حرکت غیرمنتظره دیگری انجام داد و از کاندیداتوری در انتخابات آتی فلسطین انصراف داد و از ساف درخواست کرد که شخص دیگری را جایگزین وی کنند. این تصمیم ابومازن واکنش‌های مختلفی را به دنبال داشت. حماس و دیگر گروه‌های مخالف، این اقدام عباس را اعتراف به شکست از جانب وی دانستند و در مقابل ایالات متحده و رژیم صهیونیستی در فراق محمود عباس مرثیه‌سرایی کردند و وی را شریک دیرینه خود دانستند و از وی خواستند در تصمیمش تجدید‌نظر کند.
در این میان برخی معتقدند، ابومازن از موضوع کاندیداتوری خود به عنوان برگ برنده‌ای برای پیروزی در مذاکرات استفاده می‌کند و تلاش دارد از این طریق از آمریکا و رژیم صهیونیستی امتیاز بگیرد. با این نگاه، اقدام ابومازن در کناره‌گیری از کاندیداتوری صرفا یک مانور سیاسی است. در این میان گفته می‌شود ابومازن شروطی هشت‌گانه را برای بازگشت و کاندیداتوری مطرح کرده است. بر‌این‌اساس در صورت پذیرفته شدن این شروط، وی در ادامه مذاکره با اسرائیلی‌ها مشکلی نخواهد داشت. گفته می‌شود مهم‌ترین نکته‌هایی که ابومازن مطرح می‌کند، قطعنامه‌های سازمان ملل درباره درگیری 2 طرف، نقشه راه و طرح ابتکار عربی و پیشنهاد تشکیل 2 دولت است و اینکه مرزها در حدود مرزهای پیش از جنگ 4 ژوئن 1967 قرار گرفته و قدس شرقی پایتخت دولت فلسطین باشد و امکان دسترسی به اماکن مقدس فلسطین نیز فراهم شود. با این نگاه، اقدام عباس 74 ساله صرفا یک اقدام تبلیغاتی پیش از موعد است تا بتواند زمینه را برای پیروزی خود و متحدانش در انتخابات ژانویه فراهم سازد، اما این بازی سیاسی جدید عباس برای رهبران حماس و دیگر گروه‌های مبارز فلسطینی شناخته شده است و آن را نسخه رنگ‌باخته‌ای از تصمیم جمال عبدالناصر رئیس‌جمهوری فقید مصر می‌دانند؛ عبدالناصر که پس از شکست مصر در جنگ ژوئن 1967 بشدت زیر فشار افکار عمومی مصر قرار داشت، در یک بازی زیرکانه استعفای خود را از ریاست‌جمهوری اعلام کرد. بی‌درنگ شورای فرماندهی انقلاب مصر و حزب حاکم «سوسیالیست ملی» با فراخوان عمومی از مردم خواست برای انصراف عبدالناصر از استعفا در برابر خانه وی در منطقه الجیزه قاهره تجمع کنند.
اسناد برجا مانده نشان می‌دهد طراح این تاکتیک سیاسی «حسنین هیکل» وزیر ارشاد ملی دولت عبدالناصر، سردبیر اسبق الاهرام و از یاران پر نفوذ عبدالناصر بود. به این ترتیب ناصر با این تاکتیک نسبت به شکست نیروهای مسلح مصر در جنگ 1967 خود را در برابر افکار عمومی جهان عرب تبرئه کرد. با این تفاسیر، ابومازن نیز تلاش دارد خود را در 2 جبهه تبرئه کند. نخستین اقدامی که ابومازن باید خود را از آن تبرئه کند مسأله پیگیری روند سازش و تقابل با مقاومت است. در حال حاضر این سوال بشدت در میان افکار عمومی مردم فلسطین مطرح است که دستاورد سال‌ها سازش سازشکاران تشکیلات خودگردان با اسرائیل چه بوده و چه چیزی جز ادامه و تشدید شهرک‌سازی‌ها عاید آنها شده است؟ اما جبهه دیگری نیز وجود دارد که ابومازن باید خود را به هر روشی از آن مبرا و حتی تطهیر کند؛ موضوعی که سبب کاهش شدید و بی‌سابقه محبوبیت وی در میان مردم فلسطین شده است. محمود عباس چندی پیش و پس از انتشار گزارش گلدستون، چشمه‌ای دیگر از خوش رقصی‌های خود را برای اسرائیل نشان داد و خواستار به تعویق افتادن بررسی این گزارش شد. این موضوع سبب شده است مردم فلسطین وی را به دیده تنفر بنگرند و حاضر نباشند این اقدام سازشکارانه وی را نادیده بگیرند.
اما این نمایش محمود عباس علاوه بر اینکه می‌تواند با مظلوم‌نمایی سبب جلب توجه به سوی وی شود، از مزایای دیگری نیز برای ابومازن برخوردار است. 2 ماه مانده به انتخابات، ابومازن با توجه به واکنش‌هایی که به کناره‌گیری وی نشان داده شده است، می‌تواند آرایش سیاسی داخلی و خارجی علیه و له خود را بخوبی بسنجد و برای تقویت یا تضعیف آن برنامه‌ریزی کند. افزون بر این، با توجه به کناره‌گیری نمایشی محمود عباس، وی در طول این 2 ماه تا حد زیادی خود را از هجمه گروه‌های مخالف مصون می‌دارد و هرچند مخالفانش نیز بخوبی می‌دانند وی در انتخابات شرکت می‌کند اما مجال چندانی برای مقابله با وی نخواهند یافت. به نظر می‌رسد محمود عباس و همراهانش در این مدت تلاش کنند که کناره‌گیری ابومازن را با ایجاد خلأیی بزرگ در عرصه سیاست‌ورزی فلسطین مترادف نشان دهند و به اذهان مردم فلسطین القا کنند که با کناره‌گیری عباس، فلسطین دچار نوعی انسداد سیاسی خواهد شد و به این وسیله زمینه را برای اقبال افکار عمومی به وی مهیا سازند. این در حالی است که محمود عباس به کسی تعهدی نسپرده که دیگر به صحنه باز‌نخواهد گشت و این بدان معناست که راه برای بازگشت وی به قدرت همچنان هموار است و همزمان با توقف حملات مخالفانش، درخواست‌ها برای نقش‌آفرینی مجدد وی به اوج خواهد رسید بویژه که شورای مرکزی ساف هم کماکان بشدت خواهان بازگشت ابومازن است. ارسال نظر
پربیننده