تحلیل فنی چلسی-یونایتد
لذت سرگیجه‌وار از 7 هافبک میانی
منچستر در بهترین نمایش خود تا اینجای فصل شکست خورد. جزئیات فنی بازی چطور بود؟
1- سیستم بازی چلسی زمان سرمربیگری اسکولاری، هیدینک و آنچلوتی یکسان نبوده اما «سبک» بازی این تیم چندان متغیر نیست، چرا؟ چون چلسی در خط میانی و حمله «تنوع» گزینه ندارد. چلسی تیمی است با هافبک‌های میانی توپ‌دار و طراح که هرکدام در تیم‌های ملی مهم اروپا یا آفریقا لیدر یک مجموعه هستند. حول بالاک، لمپارد، اسین، دکو، دروگبا و آنلکا تیمی توپ نگهدار و قدرتی ساخته می‌شود؛ تیمی که متمرکز و فشرده بازی می‌کند اما سرعت انتقالش هم پایین است چه اینکه بازیکن استارتر و انفجاری در خط دوم، سوم و چهارم ندارد.
2-کادر فنی منچستریونایتد به عنوان یکی از منعطف‌ترین تیم‌های فنی اروپا، فصل گذشته در بازی رفت مقابل چلسی به این نتیجه رسید که باید برای مقابله با فوتبال قدرتی و متمرکز چلسی از «متضاد» این استیل استفاده کند. برای همین گیگز و فلچر زوج خط میانی یونایتد بودند و کریک و اسکولز روی نیمکت نشستند؛ برای اینکه قرار بود منچستر متمرکز بازی نکند و با حداقل تقه به توپ در یک سوم میانی، حملاتش را طراحی کند و با سرعت به مصاف قدرت و تمرکز خط میانی چلسی برود. آن بازی را یونایتد 3 بر صفر برد و اسکولاری هم چند هفته بعد اخراج شد.
3- این بار در استمفوردبریج، فرگوسن به چلسی بدل نزد. او هم تیمش را با استیل چلسی ارنج کرد؛ کریک و فلچر در خط دوم، اندرسون در پست شماره 10 سیستم 1-3-2-4، گیگز و والنسیا در چپ و راست و رونی در راس خط حمله.
4-لمپارد، بالاک و دکو توپ می‌خواهند. چلسی با آرایش لوزی تیمی است که جلوی هر حریفی باید توپ داشته باشد تا بتواند «متمرکز» و زنجیره‌ای حمله کند. فرگوسن ریسک کرده و بازی تیمش را مثل خود چلسی طراحی کرد. در واقع فرگوسن ترجیح داد به جای اینکه توپ را به چلسی بدهد و در فاز انتقال، حملاتش را طراحی کند، تعداد هافبک‌های میانی‌اش را زیاد کند و حفظ توپ را افزایش دهد و چلسی را مجبور به بازی بدون توپ کند. اگر فوتبال فشرده چلسی-یونایتد، لذت گیج‌کننده‌ای داشت، مهم‌ترین دلیلش حضور 7هافبک میانی خیلی آماده و کم‌اشتباه در یک‌سوم میانی بود؛ اسین، بالاک، لمپارد و دکو یک طرف و کریک، فلچر و اندرسون سوی دیگر. توجه کنید که کم پیش می‌آید 7 هافبک میانی همزمان در یک مسابقه حضور داشته باشند.
5- این سبک بازی یونایتد موجب شد در هر 2 نیمه بازی یکشنبه شب، بیش از 55 درصد زمان مالکیت توپ مال یونایتد باشد، یعنی هدف اول فرگوسن اجرایی شد. همین موفقیت بود که موجب شد آنچلوتی خیلی زود دکو را تعویض کند. وقتی توپ مال چلسی نیست، بهتر است حداقل جوکول سرعتی به جای دکو در زمین باشد تا در ضدحملات، زور چلسی بیشتر شود، پس فرگی آنچلوتی را مجبور به دور شدن از استیل همیشگی تیمش کرد.
6- در فرم بازی چلسی، لمپارد بال چپ لوزی است و آنقدر بالا می‌آید که در عرض دکو به او کمک می‌کند. وقتی لمپارد خیلی بالا می‌رود، اشلی کول هم باید جلوتر از تری و کاروالیو بازی کند تا حفره در سمت چپ ایجاد نشود. فرگوسن، والنسیا را پشت کول قرار داده بود و با این کار نه‌تنها دفاع چپ چلسی مجبور می‌شد عقب‌تر بازی کرده و در حملات کمتر شرکت کند، بلکه حمایت اوشی از والنسیا، لمپارد را هم عقب نشانده بود. نتیجه این بود که دکو هم بین فلچر و کریک تنها بماند و در طراحی حملات موفق نباشد. پس کول، لمپارد و دکو به ترتیب از جریان کار تهاجمی خارج شدند و آنچلوتی مجبور به تعویض دکو شد تا حداقل لمپارد حرام نشود.
7- یونایتد بازی را باخت اما این بهترین نمایش فنی و تاکتیکی تیم فرگوسن در فصل جاری بود. در فوتبال هیچ فرمولی شرط «کافی» برای موفقیت نیست. منچستر فصل گذشته با طراحی «ضد چلسی» 3 گل به این تیم زد و این بار با طرح «بازی مثل چلسی»، این تیم را زمینگیر کرده و تنها نتیجه نهایی را واگذار کرد.
8- آنچلوتی باید «تنوع» عملکرد و فرم را وارد خون چلسی کند؛ کاری که با آماده شدن جو کول و مالودا شدنی به نظر می‌رسد. فرگوسن هم دوباره دارد از 2-4-4 محبوب خود دل می‌کند. او به این نتیجه رسیده که والنسیا و نانی گوش‌های مدرنی نیستند و نمی‌توانند در عمق بازی کنند و بازی در 3 خط هم خیلی سخت جواب می‌دهد. منچستر با
1-3-2-4، هم در عمق بهتر بازی می‌کند و هم می‌تواند فوتبال متمرکز را که مورد علاقه فرگوسن است، بهتر اجرا کند.
9- بهترین بازی فصل یونایتد، یکی از بهترین بازی‌های لیگ انگلیس، بازی متوسط چلسی، داوری فوق‌العاده ضعیف و فرگوسن و آنچلوتی و فوتبال دنیا که می‌بینند و اجرا می‌کنند و تحلیل می‌کنند و یاد می‌گیرند و پیشرفت می‌کنند.
یادداشت
تحلیل فنی چلسی-یونایتد
لذت سرگیجه‌وار از 7 هافبک میانی
منچستر در بهترین نمایش خود تا اینجای فصل شکست خورد. جزئیات فنی بازی چطور بود؟
1- سیستم بازی چلسی زمان سرمربیگری اسکولاری، هیدینک و آنچلوتی یکسان نبوده اما «سبک» بازی این تیم چندان متغیر نیست، چرا؟ چون چلسی در خط میانی و حمله «تنوع» گزینه ندارد. چلسی تیمی است با هافبک‌های میانی توپ‌دار و طراح که هرکدام در تیم‌های ملی مهم اروپا یا آفریقا لیدر یک مجموعه هستند. حول بالاک، لمپارد، اسین، دکو، دروگبا و آنلکا تیمی توپ نگهدار و قدرتی ساخته می‌شود؛ تیمی که متمرکز و فشرده بازی می‌کند اما سرعت انتقالش هم پایین است چه اینکه بازیکن استارتر و انفجاری در خط دوم، سوم و چهارم ندارد.
2-کادر فنی منچستریونایتد به عنوان یکی از منعطف‌ترین تیم‌های فنی اروپا، فصل گذشته در بازی رفت مقابل چلسی به این نتیجه رسید که باید برای مقابله با فوتبال قدرتی و متمرکز چلسی از «متضاد» این استیل استفاده کند. برای همین گیگز و فلچر زوج خط میانی یونایتد بودند و کریک و اسکولز روی نیمکت نشستند؛ برای اینکه قرار بود منچستر متمرکز بازی نکند و با حداقل تقه به توپ در یک سوم میانی، حملاتش را طراحی کند و با سرعت به مصاف قدرت و تمرکز خط میانی چلسی برود. آن بازی را یونایتد 3 بر صفر برد و اسکولاری هم چند هفته بعد اخراج شد.
3- این بار در استمفوردبریج، فرگوسن به چلسی بدل نزد. او هم تیمش را با استیل چلسی ارنج کرد؛ کریک و فلچر در خط دوم، اندرسون در پست شماره 10 سیستم 1-3-2-4، گیگز و والنسیا در چپ و راست و رونی در راس خط حمله.
4-لمپارد، بالاک و دکو توپ می‌خواهند. چلسی با آرایش لوزی تیمی است که جلوی هر حریفی باید توپ داشته باشد تا بتواند «متمرکز» و زنجیره‌ای حمله کند. فرگوسن ریسک کرده و بازی تیمش را مثل خود چلسی طراحی کرد. در واقع فرگوسن ترجیح داد به جای اینکه توپ را به چلسی بدهد و در فاز انتقال، حملاتش را طراحی کند، تعداد هافبک‌های میانی‌اش را زیاد کند و حفظ توپ را افزایش دهد و چلسی را مجبور به بازی بدون توپ کند. اگر فوتبال فشرده چلسی-یونایتد، لذت گیج‌کننده‌ای داشت، مهم‌ترین دلیلش حضور 7هافبک میانی خیلی آماده و کم‌اشتباه در یک‌سوم میانی بود؛ اسین، بالاک، لمپارد و دکو یک طرف و کریک، فلچر و اندرسون سوی دیگر. توجه کنید که کم پیش می‌آید 7 هافبک میانی همزمان در یک مسابقه حضور داشته باشند.
5- این سبک بازی یونایتد موجب شد در هر 2 نیمه بازی یکشنبه شب، بیش از 55 درصد زمان مالکیت توپ مال یونایتد باشد، یعنی هدف اول فرگوسن اجرایی شد. همین موفقیت بود که موجب شد آنچلوتی خیلی زود دکو را تعویض کند. وقتی توپ مال چلسی نیست، بهتر است حداقل جوکول سرعتی به جای دکو در زمین باشد تا در ضدحملات، زور چلسی بیشتر شود، پس فرگی آنچلوتی را مجبور به دور شدن از استیل همیشگی تیمش کرد.
6- در فرم بازی چلسی، لمپارد بال چپ لوزی است و آنقدر بالا می‌آید که در عرض دکو به او کمک می‌کند. وقتی لمپارد خیلی بالا می‌رود، اشلی کول هم باید جلوتر از تری و کاروالیو بازی کند تا حفره در سمت چپ ایجاد نشود. فرگوسن، والنسیا را پشت کول قرار داده بود و با این کار نه‌تنها دفاع چپ چلسی مجبور می‌شد عقب‌تر بازی کرده و در حملات کمتر شرکت کند، بلکه حمایت اوشی از والنسیا، لمپارد را هم عقب نشانده بود. نتیجه این بود که دکو هم بین فلچر و کریک تنها بماند و در طراحی حملات موفق نباشد. پس کول، لمپارد و دکو به ترتیب از جریان کار تهاجمی خارج شدند و آنچلوتی مجبور به تعویض دکو شد تا حداقل لمپارد حرام نشود.
7- یونایتد بازی را باخت اما این بهترین نمایش فنی و تاکتیکی تیم فرگوسن در فصل جاری بود. در فوتبال هیچ فرمولی شرط «کافی» برای موفقیت نیست. منچستر فصل گذشته با طراحی «ضد چلسی» 3 گل به این تیم زد و این بار با طرح «بازی مثل چلسی»، این تیم را زمینگیر کرده و تنها نتیجه نهایی را واگذار کرد.
8- آنچلوتی باید «تنوع» عملکرد و فرم را وارد خون چلسی کند؛ کاری که با آماده شدن جو کول و مالودا شدنی به نظر می‌رسد. فرگوسن هم دوباره دارد از 2-4-4 محبوب خود دل می‌کند. او به این نتیجه رسیده که والنسیا و نانی گوش‌های مدرنی نیستند و نمی‌توانند در عمق بازی کنند و بازی در 3 خط هم خیلی سخت جواب می‌دهد. منچستر با
1-3-2-4، هم در عمق بهتر بازی می‌کند و هم می‌تواند فوتبال متمرکز را که مورد علاقه فرگوسن است، بهتر اجرا کند.
9- بهترین بازی فصل یونایتد، یکی از بهترین بازی‌های لیگ انگلیس، بازی متوسط چلسی، داوری فوق‌العاده ضعیف و فرگوسن و آنچلوتی و فوتبال دنیا که می‌بینند و اجرا می‌کنند و تحلیل می‌کنند و یاد می‌گیرند و پیشرفت می‌کنند.
ارسال نظر
پربیننده