مهدی طاهرخانی: چه وقت مردن بود دن دیگو؟
هرچه خواستی در مستطیل سبز با توپ گرد کردی، نه حسرتی برای تو ماند نه برای هر تیمی که شماره دهش را پوشیدی اما قبول کن تو که بهترین زمان‌شناس همه ادوار تاریخ در هنگامه زدن ضربه به توپ بودی، در تایمینگ مرگ، خراب کردی.
اشتباه پزشکی؟ قصور دکترها؟ نه اینها همه بهانه است، تو فقط لازم بود چند سال بیشتر دوام بیاوری تا در دوحه، ببینی وارث پیراهنت چگونه بعد از ۳ دهه آن جام فراموش شده برای آرژانتین را بالای سر برد.
در فینال جایت خالی بود، وقتی مسی جام را بوسید. شرط می‌بندم نخستین نفر بودی که به سمتش می‌دویدی تا در آغوشش بگیری، شاید هم به جای داماد سابقت، خودت ساقدوش کاپیتان می‌شدی در جشن قهرمانی. کاش آن روز بودی و تنها ۵ ماه بعدش دوام می‌آوردی تا ببینی در ورزشگاهی که حالا همنامت شده، جنوبی‌های ناپل چگونه بعد از ۳۳ سال جام را ربودند آن هم مقابل چشم همه آن شمالی‌های لعنتی!
جایت خالی بود، تو باید مهم‌ترین فرد جشن قهرمانی ناپولی لقب می‌گرفتی!
مقابل دوربین امیر کاستاریکا گفتی اگر این گرد لعنتی نبود، تو بازیکن به مراتب بهتری می‌شدی! حیف و صد حیف که آن گرد سفید مرگ آنقدر تو را زود فرسود که در ۶۰ سالگی قلبت بازنشسته شد.
حقت بود جام سوم آلبی سلسته را از نزدیک ببینی.
حق که نه! قطعا سزاوارش بودی و سهم تو بود در جشن جنوبی‌ها تا صبح برقصی و به سبک خاص خودت دیوانه‌بازی دربیاوری!
حیف و صد حیف آقای دیگو آرماندو مارادونای بزرگ و وقت‌نشناس!
آخر چه وقت رفتن بود؟ کاش آن چند قصاب در قامت پزشک، کمی، فقط کمی بیشتر حواس‌شان به این بمب ساعتی درون قفسه سینه‌ات بود تا کمی دیرتر عمل کند. کاش دست کم تا ۵ مه ۲۰۲۳ دوام می‌آورد و می‌دیدی آنچه را بعد آویختن کفش‌هایت هرگز دیگر نه تو مشاهده‌اش کردی، نه احدی از این بیش از ۷ میلیارد آدم روی کره خاکی.
نمی‌گویم بیدار شو و ببین، حتی ادعا هم نمی‌کنم روحت از آن بالا نظاره‌گر این جام‌ها بوده و هست، نه! این کمترین حق تو بود با جسم سالمت بودی و با ۲ چشمت می‌دیدی آنچه جهان کم‌کم در حال فراموش کردنش بود.
نمی‌دانم دقیقا چند روز از وقتی که ورزشگاه ناپولی را به اسمت زدند می‌گذرد اما راست است که می‌گویند حتی اسم مارادونا هم ناپولی را قهرمان می‌کند.
کاش بودی و خودت این ۲ جام را می‌دیدی. لعنت ابدی بر آن گرد سپیدی که فوتبال را اینچنین زود سیاهپوش کرد؛ لعنت!